ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΑΣ

Όταν ο άνθρωπος επιλέξει, αντί να υπάρχει εκ­στατικά, ως αγάπη, να συρρικνωθεί
στην απόσταση της ατομικότητας, στα όρια του εαυτού του, τότε απο­τυγχάνει να είναι αυτό
που «κατ' αλήθεια» είναι, τότε υπάρχει «παρά φύσιν». Αυτή η έκπτωση από το όντως «είναι»
είναι η αμαρτία, δηλαδή η αποτυχία να υπάρ­χει το ον κατ’ αλήθεια.
Σύμφωνα με τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή (Σχόλια εις το Περί Θείων Ονομάτων, P.G. 4, 348C).

Σύνολη η ελληνική πατερική γραμματεία αρνείται να δει την αμαρτία ως φυσική πραγματικότητα κι επίσης αρνείται να δει την αμαρτία δικανικά-νομικά, δηλαδή μόνο ως παράβαση και ψυχολογική ενοχή. Σε αντίθεση προς τον μανιχαϊσμό, οι Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας τονίζουν ότι η αμαρτία δεν είναι μια ουσία, δεν υπάρχει κάποια κακή φύση η οποία αποτελεί υποστατικά τον αντίθετο πόλο προς την αγαθότητα του Θεού. Ο Θεός είναι ο εκ του μηδενός Δημιουργός των πάντων κι επειδή ενεργεί αγαθά, δεν υπάρχει τίποτε στη δημιουργία που είναι υποστατικά και φυσικά κακό. Η αμαρτία λοιπόν δεν είναι μια κακή φύση αλλά μια αποτυχημένη κίνηση του προσώπου, είναι η αποτυχία των προσώπων να ολοκληρωθούν υπαρξιακά ως πρόσωπα στην καθολική σχέση και κοινωνία μαζί τους και με τον Θεό, είναι μια ελεύθερη προαίρεση, μια εσφαλμένη επιλογή. Η αμαρτία δεν έχει αντικειμενική υπόσταση, όπως νομίζουν οι νομικοί, αλλά αποτελεί αποτυχία των προσώπων να υπάρχουν εκστατικά, ανιδιοτελώς.

Το προπατορικό αμάρτημα σημαίνει την ανάπτυξη της πράξης εναντίον της θείας Χάρης, δηλαδή η πράξη καθίσταται κατηγορία ανθρωποκεντρικού ιστορισμού, εκδήλωση πνευματικής ιδιοτέλειας, ενώ η θεία Χάρη είναι δύναμη που υπερβαίνει τη λογική του αιτίου και του αιτιατού διότι ακριβώς πηγαίνει πέρα από το πρακτικό αποτέλεσμα. Είναι η θεία Χάρη το δώρο του Θεού στον άνθρωπο που αφήνει τις ατομικές του βεβαιότητες και στρέφεται εκ-στατικά προς τον Θεό. Έτσι, μετά από το προ­πατορικό αμάρτημα, ο άνθρωπος πέφτει σε μια κατάσταση όπου όλα υπάγονται σε πρακτικούς λόγους, αφού ο Λόγος του Θεού δεν είναι πλέον το σημείο αναφοράς του ανθρώπου, αλλά έχει υποκατασταθεί από τη λογική των ιστορικών συνθηκών. Έτσι από τη Βαβέλ και την απώλεια του Λόγου, ήρθε η σύγχυση των γλωσσών και το σπάσιμο του καθρέφτη της Αλήθειας.

Κατ’ αρχάς, ο άνθρωπος και γενικά η κτίση δεν αποτελούν «προβολή» ή «απαύγασμα» του Θεού αλλά εκ του μηδενός δημιουργήματα Του. Η ανθρώπινη ψυχή δεν είναι άκτιστη και αιώνια ουσία αλλά κτίσμα, το ανθρώπινο πρόσωπο που έκτισε ο Θεός κατ’ εικόνα του δικού Του θεί­ου Προσώπου και του έδωσε τη δυνατότητα της κοινωνίας με τον Δημιουργό του μέσω της θείας ενέργειας που είναι η Θεία Χάρη, δηλαδή δώρο του Θεού και αποτέλεσμα ανθρωπίνων πράξεων. Ενώ ο ίδιος ο Χριστός μας λέει ότι «εσκήνωσεν εν ημίν», οι θεολόγοι λένε ότι είναι βλάσφημη η υπόνοια ότι ο άνθρωπος μετέχει στη Θεία Ουσία.

Το κλειδί για τη θεραπεία του πεπτωκότος ανθρώπου είναι η ταύτιση του θελήματος, που υπαγορεύει η προσωπική του γνώμη, με το θέλημα του Θεού. Η εφαρμογή της επίγνωσης του «συν Αθηνά και χείρα κίνει» ως έμπρακτη εφαρμογή της αγάπης.

Ποια όμως είναι η πηγή της σημασίας, η σημασία της σημασίας, δηλαδή το έσχατο νόημα της πράξης; Εάν το «είδος» είναι ιστορικό φαντασίωμα, τότε η καθολικότητά του είναι εξαιρετικά περιορισμένη και άρα αυτοαναιρείται. Καθολικότητα έχει το πρόσωπο που τη βεβαιώνει εκ-στατικά ως αγάπη, όταν από την εσωτερική τάση γίνεται εξωτερική δράση, όταν αποδέχεται να γίνει συνειδητά ζωντανός μεταλλάκτης φωτός μέσα από τη θεία χάρη παρεμβαίνοντας στα δρώμενα της γης. Το πρόσωπο χρειάζεται να φανερωθεί και ο λόγος του να υπάρξει ως παράδοση, δηλαδή, να μεταδώσει συνείδηση. Όταν το πρόσωπο είναι αφανές, μένει αμέθεκτο και προσπελάζεται μόνο μέσα από την αντικειμενική «σημαντική» των τύπων, μέσα από μια τυπολατρική παράδοση, η οποία αντιδρά στην κίνηση και τη μεταμορφωτική δράση και απλώς στο όνομα της άμυνας μπορεί ενίοτε να προσαρμόζεται κατ’ ανάγκη στις συνθήκες. Όταν, αντίθετα, το πρόσωπο είναι παρόν, η παράδοση περιλαμβάνει την ιστορική δημιουργία, την καινοτομία, διατηρώντας σταθερό όμως το έσχατο νόημα της ιστορικής πράξης.

Έτσι, η παράδοση δεν έχει σκοπό να απολιθώσει το ιστορικό γίγνεσθαι, αλλά να απελευθερώσει το ιστορικό υποκείμενο από την αναγκαιότητα του φυσικού κύκλου του γίγνεσθαι, αφού τον χρόνο πλέον δεν τον δημιουργεί η φυσική κίνηση αλλά η πνευματική αυτοπαράδοση ή αυτοδιάθεση στο Λόγο και τον άνθρωπο που είναι ο δρόμος του Ανθρώπου-Λόγου. Χωρίς παραδόσιμη αξία ζωής, η οποία εμπνέει τον εκάστοτε τρόπο ύπαρξης, το παρόν στερείται νοήματος, αφού υφίσταται μόνο μια αέναη ροή χρόνου ή ακίνητο, καθ’ ομοίωση του φυσικού γίγνεσθαι. Το παρόν αποκτά νόημα όταν παραδίδει το παρελθόν στο μέλλον.

Η αυτοδιάθεση δεν πηγάζει από την πτωτική ελεύθερη βούληση, αλλά από την Ελευθερία του Λόγου και εκφράζει τον αυτοσεβασμό και την ολοκληρωμένη αφιέρωση του ανθρώπου στην ολότητα, την ολοκληρωμένη προσφορά του, που κορυφώνεται με την απελευθέρωσή του από την έννοια της ελευθερίας, που τον τροφοδοτεί η προσωπικότητα και η ατομικότητά του. Είναι ένας τρόπος ζωής, είναι μια αυτοπαράδοση ολοκληρωμένη, όπου ο άνθρωπος εμπιστεύεται στον Λόγο την ελεύθερη βούλησή του ώστε να ταυτισθεί κάθε του εκδήλωση με το Θείο Θέλημα.

Η ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣΗΣ. ΠΑΥΣΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, ΟΜΙΛΙΑΣ, ΑΡΧΗ ΡΟΗΣ ΛΟΓΟΥ

Η ελεύθερη βούληση προέρχεται από τη συνείδηση του Είναι που λέγεται Πίστη
και συνδέεται με τον νόμο της Πρόνοιας.

Η υποδουλωμένη βούληση έχει αιτία τη συνείδηση του εγώ, που λέγεται Θέληση
και συνδέεται με τον νόμο της Δράσης και της Αντίδρασης.
Ο άνθρωπος που έχει αγαθή συνείδηση, ζει το αγαθό της ελευθερίας.

Μέσα στα πλαίσια της Ηθικής, η υπερβολή και η έλλειψη εκπροσωπούν το Κακό, γιατί οδηγούν σε κατάργηση της αυτάρκειας, δηλαδή της ελευθερίας! Η λέξη ελευθερία έχει ετυμολογική ρίζα το ρήμα ελύσομαι, μέλλοντα του ρήματος έρχομαι και έχει την έννοια της έλευσης «αυτή που έρχεται». Μια αρχαιότερη ετυμολογία της λέξης ΕΛ-ΕΥ-ΘΕΡΟΣ έχει τη σημασία του θείου θερισμού, που βιώνει η ψυχή ως θείο έρωτα. Χιλιάδες χρόνια μετά ο Χριστός λέει για το θείο έργο «ο θερισμός πολύς αλλά οι εργάτες ολίγοι», και ακόμα «η αλήθεια θα σας ελευθερώσει».

Η αγάπη, δεν είναι τόσο μια εσωτερική κατάσταση του ανθρώπινου εγώ, όσο μια εξωτερί-κευση από το εγώ προς το «εσύ», τον άλλον. Η εξωτερίκευση αυτή δεν είναι λεκτική έκφραση, αλλά πράξη αγάπης προς τον άλλο, αφού έχει αυτοδικαίως κοινωνικό χαρακτήρα. Αν δεν υπάρχει πράξη, τότε ομοίως δεν υπάρχει ούτε αγάπη, γιατί στην ηθική το «γίγνεσθαι» προηγείται λογικά του «είναι», αφού το πρώτο αποδεικνύει την ύπαρξη του δεύτερου, ενώ το δεύτερο, ακόμη και αν υφίσταται, δεν επιφέρει αλλαγές στο εγώ και το εσύ, αν δεν υλοποιείται. Όποιος, λοιπόν, χριστιανός αγαπά μόνο με λόγια, χωρίς έργα, κατά τον Ιωάννη τον Δαμασκηνό, αγαπά όπως ο Εωσφόρος, γιατί και αυτός λέει για την αγάπη, αλλά δεν την ποιεί…

Εάν ο Θεός είναι φιλεύσπλαχνος, γιατί οι άνθρωποι δυστυχούν;

Διότι δεν ακολουθούν και δεν εφαρμόζουν τις αρχές που αποδέχθηκαν και πιστεύουν. Έρχονται σε αντίφαση με τη συνείδησή τους και την υποδούλωση που ανέχονται.

Γιατί λοιπόν ο άνθρωπος δυστυχεί, ενώ ο Θεός είναι φιλεύσπλαχνος; Γιατί ο άνθρωπος διακατέχεται από λανθασμένες ιδέες και έτσι η ζωή του και οι επιλογές του, τα πάντα τον οδηγούν στην αποτυχία και την ματαίωση της αποστολής του στη ζωή και ζει μ’ ένα αίσθημα ματαιότητας.

Δεν είναι η δύναμη της υπευθυνότητας, αλλά η δύναμη της αγάπης σε συνδυασμό. Και δεν είναι η υλική συνείδηση που μπορεί να καθορίζει τα πρότυπα και τις αξίες του ανθρώπου, αλλά η πνευματική συνείδηση. Το κλειδί είναι οι δάσκαλοι και η νέα παιδεία των δασκάλων είναι το κλειδί για τις νέες γενεές. Το πρόβλημα είναι τι θα απογίνουν οι ήδη υπάρχουσες γενεές, που δεν έλαβαν καμία παιδεία και καμία μόρφωση που να αξίζει για άνθρωπο. Έτσι πλάστηκε ένας νέος άνθρωπος. Είναι ο άνθρωπος που εκπαιδεύτηκε για να φοβάται. Είναι ο άνθρωπος που εκπαιδεύτηκε να υπακούει. Είναι ο άνθρωπος που εκπαιδεύεται όλη του τη ζωή να υπομένει τη μοίρα του παθητικά σαν ασήμαντο ανθρωπάκι. Είναι ο άνθρωπος που διδάχθηκε ότι η άμυνα είναι η καλύτερη επίθεση. Σε λίγο δεν θα διαφέρει σε πολλά πράγματα από τα υπόλοιπα είδη που εκτρέφει, καθώς η ζωή του, είναι σε τέτοιο βαθμό ελεγχόμενη και κατευθυνόμενη, ώστε να προκαλεί καθήλωση φόβου και υποταγής στο ανθρώπινο είδος.

Πώς να μην είναι δυστυχής ο άνθρωπος όταν αντί να επιλέγει το έλεος, επιλέγει την δικαιοσύνη, και αντί για τη συγχώρεση επιλέγει το νόμο της ανταπόδοσης και εφαρμόζει τον μωσαϊκό νόμο, της Παλαιάς Διαθήκης και όχι την Καινή Διαθήκη, ασυντόνιστος με τις κοσμικές εξελίξεις;

Και πώς να είναι ευτυχής όταν πιστεύει σε μια ιστορία ψεύτικη και όταν ακολουθεί λάθος πρότυπα, ή τα υποκατάστατα της επιστημονικής σωτηρίας που έχει αποδεχθεί δίχως επίγνωση εαυτού. Χθες έλεγαν άκου, βλέπε, σώπα, αλλά σήμερα καλύτερα μην ακούς, μη βλέπεις, και μίλα και πες την αλήθεια. Δεν είναι το πρότυπο «να ζεις εν κρυπτώ», αλλά να ζεις φανερά κι ενεργά ως μέλος μιας κοινωνίας ελεύθερης από τα πρότυπα της γης. Δεν είναι το να περνάς απαρατήρητος, αλλά να δίνεις συνειδητά το στίγμα σου. Δεν είναι το «σφάξε με πασά μου ν’ αγιάσω», αλλά η πραγμάτωση του μηνύματος «θέωση εδώ και τώρα» και της θείας επιταγής «Να τολμάς να φανερώνεις τον Άνθρωπο-Λόγο».

Πώς να μην είναι δυστυχής όταν ακόμα εφαρμόζει το «μην κάνεις στους άλλους ότι δεν θα ’θελες να κάνουν οι άλλοι σε σένα», ενώ ο Χριστός του είπε 2000 χρόνια πριν «κάνε στους άλλους αυτό που θα ήθελες να κάνουν οι άλλοι για σένα»;

Ο περιορισμένος του προορισμός, η περιορισμένη του διαδρομή, η περιορισμένη αφετηρία οφείλονται στην αποδοχή μιας περιορισμένης ταυτότητας. Δεν άκουσε το «Θεοί εστέ», και «γίγνεσθε τέλειοι ώσπερ ο Πατήρ μου εστί». Δεν άκουσε το «δι’ εμού εις τον Πατέρα», που είναι ο δρόμος. Ο Χριστός του είπε τα πάντα, ότι χρειαζότανε να ξέρει και του έδωσε τη χάρη να το κάνει.

Δεν είναι το πρότυπο λοιπόν της μη συμμετοχής αλλά της συμμετοχής. Δεν είναι το πρότυπο της εσωστρέφειας αλλά της εξωστρέφειας. Της εσωτερικής στάσης που γίνεται η εξωτερική δράση. Το πρότυπο είναι νέο και διαμορφώνεται στην Ελλάδα από τον Παράκλητο, το Πνεύμα της Αληθείας.

Διαβάζουμε στην Αγία Γραφή: «Όταν έλθη ό παράκλητος ον εγώ πέμψω υμίν παρά του Πατρός, το Πνεύμα της αληθείας, ο παρά του Πατρός εκπορεύε­ται, εκείνος μαρτυρήσει περί εμού» (Κατά Ιωάννην 15:26). Σε αυτά τα λόγια του Ιησού Χριστού καθίστα­ται σαφές ότι το Άγιο Πνεύμα (ο Παράκλητος), εκπορεύεται από τον Πατέρα και πέμπεται από τον Υιό. Άλλο σημαίνει «εκπορεύεται» και άλλο «πέμπεται»: «εκπορεύεται» σημαίνει προέρχεται, πηγάζει, και ανα­φέρεται στον τρόπο που είναι το Άγιο Πνεύμα·«πέμπεται» σημαίνει αποστέλλεται, έρχεται, και αναφέρε­ται στην εν χρόνω αποστολή του Αγίου Πνεύματος στον κόσμο. Συνεπώς, ενώ διαφέρουν ως προς τον τρό­πο ύπαρξης τα τρία Πρόσωπα της Αγίας Τριάδας, κα­νένα Πρόσωπο της Αγίας Τριάδας δεν είναι λιγότερο «θείο» κατά την ουσία Του από τα υπόλοιπα. «Όταν ο Κύ­ριος λέει: «Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα» (Κατά Ιωάννην 10:30), εννοεί την ταυτότητα της ουσίας. Κι όταν πάλι λέει: «Εγώ είμαι στον Πατέρα και ο Πατέρας σ’ εμένα» (Κατά Ιωάννην 14:11), φανερώνει ότι οι υποστάσεις είναι αχώριστες». Το φως της Μεταμόρφωσης του Χριστού είναι το άκτιστο φως της δόξας του Θεού και φανερώνει τη δυνατότητα της θεοπτίας που ανοίγεται στον άνθρωπο, δηλαδή τη δυνα­τότητα του ανθρώπου να δει τον Θεό. Ενώ ο Θεός είναι απολύτως απρόσιτος και αμέθεκτος κατά την Ουσία Του και άρα είναι αδύνατο ο άνθρωπος να δει την Ου­σία του Θεού, ο Θεός είναι προσιτός και μεθεκτός προς την Ουσία Του Ενέργειες, και άρα ο άν­θρωπος μπορεί να δει τον Θεό κατά τις άκτιστες Ενέρ­γειές Του.

Γ) Υπάρχουν εκείνοι που ταυτίζουν την Βούλησή τους με το Θείο θέλημα, επειδή λόγω της πνευματικής τους αναπτύξεως κοινώνησαν το Θείο, και συνεπώς το γνώρισαν. Η κατηγορία αυτή ετοιμάζεται να αποδεσμευθεί ή έχει αποδεσμευθεί εντελώς από την επίδραση του Πεπρωμένου ή της Ειμαρμένης, δεν υπόκειται πλέον στους νόμους της Αδαμικής πτώσεως και ετοιμάζεται να ενσωματωθεί ή έχει ήδη ενσωματωθεί στην Κοινωνία των Εκλεκτών Μυστών ή των Ενδόξων Ψυχών, η οποία θα αποτελέσει και τα πρώτα κύτταρα του Νέου Αδάμ, του Αδάμ που θα αναλάβει την προ της πτώσεως θέση του, έχοντας μεγαλύτερα προνόμια κι εξουσίες.

 «Η πραγματική ελευθερία συνίσταται στο να επιτελείς αδιακρίτως το καθήκον σου. Η πραγματική σκλαβιά είναι να το αρνηθείς».

Τι σφάλμα έκανα σήμερα; Τι καλό έπραξα, τι έπρεπε να πράξω και δεν το έπραξα; Αυτό είναι το Πυθαγόρειο θεώρημα, δια της ασκήσεως της ελευθέρας βουλήσεως. Το φως, μέσα στον Άνθρωπο-Λόγο, καθίσταται ο φορέας της βουλήσεώς του και ο λόγος του.

Γράφεται στη Σιδηρά Βίβλο ότι ένας σοφός θα οδηγήσει όλα αυτά τα κακά στην καταστροφή. Θα είναι Μύστης της υψηλής και θείας μαγείας, και θα προέρχεται από τους απογόνους του θεοσόφου της Σάμου. Θα είναι εντολοδόχος του αξιοσέβαστου κολεγίου των Τέκνων του Ουρανού και από εκεί θα πηγάζουν οι δυνάμεις και τα μυστηριακά του δικαιώματα. Ο Σαιν Μαρτέν αναφέρθηκε σε ένα σώμα Αρεοπαγιτών, το οποίο απαρτίζεται από τους επανενσωματωμένους στην ουράνια Ενότητα Εκλεκτούς, και τους χαρακτήρισε ως Κοινωνία των Ανεξαρτήτων Ελευθέρων Πνευμάτων. Οι αληθινοί μυημένοι γνωρίζουν ότι πίσω απ’ αυτά τα λόγια κρύβεται μια ειδική τάξη ουρανίων πνευμάτων κατά τάξη Μελχισεδέκ που λειτουργούν ως συμπαντικοί ελεγκτές-ρυθμιστές. Ο θείος απεσταλμένος θα έχει σύνδεση με τον Πυθαγόρα και τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Το έργο του θα είναι η αποκατάσταση της μυητικής τάξης που κακοποιήθηκε από χιλιάδες μυητικές ομάδες στη Γη. Έτσι, τα «θαύματα» που επιτυγχάνουν έχουν διαφορετική ρίζα από την Θεουργία που λειτουργεί με τη Θεία Χάρη και ριζώνει στην ενσυνείδητη Πίστη-Γνώση του τι είναι ο Χριστός.

Η αγάπη του Θεού είναι απόλυτη (Προς Εφεσίους 3:17-19) και υπ’ αυτήν την έννοια ανιδιοτελής, και ο Θεός μας αγαπά και μας γνωρίζει ταυτόχρονα (Κατά Ιωάννην 13:27,28), δεν παίζει μαζί μας συναισθηματι­κά παιχνίδια. Κατ’ αντιστοιχία, ο αληθινός Χριστιανός αγαπά τον Θεό όχι επειδή θέλει να ωφεληθεί από τον Θεό, ούτε επειδή θέλει να ωφελήσει τον Θεό, αφού ο Θεός είναι απολύτως ανενδεής, αλλά επειδή έτσι, διά αγάπης, ο Χριστιανός θέλει να υπάρξει με τρόπο όμοιο προς εκείνον με τον οποίο υπάρχει ο Θεός. Κατά συνέπεια, ομοίωση προς τον Θεό αποβαίνει η κέ­νωσή μου από οποιαδήποτε συναισθηματική και δια­νοητική σκοπιμότητα, δηλαδή η κάθαρση της θέλησής μου από οποιαδήποτε αυτοαναφορικότητα, ακόμη κι από τη σκοπιμότητα να κάνω κάτι καλό για τον εαυτό μου. Αγαπώ, ως εκστατική αυθυπέρβαση την ουσία του Θεού κι όχι τις ωφέλειες που μπορεί να καρπωθεί ο εαυτός μου από τις ενέργειες του Θεού κι έτσι, στην αγάπη του Θεού, γίνομαι αγάπη και δεν αισθάνομαι απλώς αγάπη. Υπ’ αυτήν την έννοια, η αγάπη δεν είναι πράγμα που το διαχειρίζομαι για να ικανοποιήσω προσωπικές σκοπιμότητες, αλλά είναι ο κατά Θεόν τρόπος ύπαρξης του ανθρώπου, τρόπος ύπαρξης ο οποίος με βγάζει έξω από τα όρια του «εγώ» στην ολο­κλήρωση του προσώπου, σε αντίθεση προς το συναί­σθημα που με κρατά δέσμιο του «εγώ» και με καταβιβάζει στα βάθη των ατομικών μου σκοπιμοτήτων, με κλείνει στην εσωτερική μου ζωή.

Η αγάπη, έτσι, από αφηρημένο συναίσθημα γίνεται μια φιλοσοφική έννοια χωρίς όμως να χάσει το συναισθηματικό της βάρος. Αξίζει να αναφερθεί ότι η λέξη αγάπη χρησιμοποιείται για πρώτη φορά στην ελληνική γραμματεία από τη χριστιανική σκέψη ως παράγωγο του ρήματος αγαπώ που απαντάται ήδη στον Όμηρο (Οδ. Φ′ 289). Η αγάπη λοιπόν είναι για τα θεϊκά πρόσωπα μια αυτόβουλη εκδήλωση, πράξη κοινωνίας μεταξύ τους αυτόβουλη, με την έννοια ότι επιλέγεται ελεύθερα από το κάθε πρόσωπο καθώς δεν επιβάλλεται από την ουσία του Θεού.

ΙΕΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΧΕΣΗΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥ - ΜΑΘΗΤΗ

Μέσα στην ανθρώπινη κοσμοαντίληψη θα συμπληρωθεί το παζλ του καθρέπτη της Αλήθειας που έσπασε. Οι συνάψεις των ιδεών θα τον οδηγήσουν στην επίγνωση.

Ακόμα και σε μία ολιγοετή και μέτριας εμπειρίας ζωή, ο καθένας μπορεί να συνομολογήσει μερικά βασικά συμπεράσματα:

1ον. Έχω παρατηρήσει ότι εκδηλώνεται το εγώ μου.

2ον. Αλλάζει πρόσωπα, ρόλους και μάσκες και είναι πιο μεγάλο από ότι νόμιζα.

3ον. Ότι και εσύ απέναντί μου εκδηλώνεις κάποιο εγώ από τα πολλά που μοιάζουν όμως ίδια μεταξύ τους.

Μάλλον έχουμε ένα κοινό τεράστιο «εγώ», μια συλλογική σκεπτομορφή δισεκατομμυρίων ετών με δύναμη, εμπειρία και γνώση πέρα από ότι μπορούμε να διανοηθούμε. Κάθε άνθρωπος από μόνος του είναι ανίσχυρος μπροστά στο «θηρίο». Όλοι οι ψευδοδιδάσκαλοι είναι υπηρέτες του, το ίδιο και οι μαθητές τους. Ο Λόγος δεν έρχεται να σας χαϊδέψει τα αφτιά, αλλά σας δίνει τη δύναμη της διάκρισης για να σας αφαιρέσει τη δικαιολογία ότι δεν γνωρίζατε.

Ποιος θα αντέξει την αλήθεια του εαυτού του; Εκείνος που γνωρίζει ότι η Ελευθερία είναι η Αγαθή Συνείδηση και ότι η Αγάπη είναι ανιδιοτελής προσφορά στον Έναν Εαυτό του κάθε πλησίον, το βίωμα ότι είμαστε Ένας και ότι κάποιος μπορεί να σωθεί μόνος του, η απόλυτη πλάνη.

Μέσα στο ανεκδήλωτο υπάρχουν τα πάντα κι όσα ακόμα δεν έχουν εμφανισθεί. Το ανεκδήλωτο είναι 90% και το εκδηλωμένο 10%. Είναι κάτι ανάλογο με αυτό που λένε οι επιστήμονες για τον κόσμο μας. Το υλικό σύμπαν είναι 7% μόνο. Το κομματάκι επίσης του λάθους στη δημιουργία είναι ουσιαστικά πολύ μικρό. Δηλαδή φαντάσου μια δημιουργία που είναι φωτεινή, με αγάπη κι υπάρχει μια κηλίδα, η υλική δημιουργία. Αυτοί που ζουν μέσα όμως την ζουν σαν καθεστώς, αυτό είναι. Εκεί αυτό είναι 90% και 10% μόνο το φως. Το αντίθετο. Η Χάρη του Πατέρα σου επιτρέπει να ζεις στο 90% κι εσύ ζεις στο 10%. Πότε όμως; Όταν είσαι σε αρμονία με τη Ροή Του. Δηλαδή όταν όχι μόνο δεν την περιορίζεις αλλά την απελευθερώνεις κιόλας, την ενεργοποιείς, δηλαδή όταν κατά βάθος το θέλεις. Δεν είναι ότι τότε εμφανίσθηκε ο Λόγος και συντονίστηκες, αλλά το είχες μέσα σου. Ο Λόγος είναι πάντοτε εκεί. Ο άνθρωπος συντονίζεται με τη Μία ροή. Από το ένα στο πολλά και από τα πολλά στο ένα.

ΠΕΡΙ ΚΡΙΣΕΩΣ ΔΑΣΚΑΛΩΝ (ΣΥΜΠΟΣΙΟ)

ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ ξενοδοχείο «Τιτάνια»

01-04-2012

Εισαγωγή εκπροσώπου της Κίνησης, προέδρου του Ε.Λ.Α. κ. Γεωργίου Κλειδαρά

Η Κίνηση Εσωτερικών και Μεταφυσικών Ομάδων ξεκίνησε σε μια πολύ σκοτεινή περίοδο πριν από πολλά χρόνια, το 1995, με σκοπό, όπως γράφει και στο καταστατικό της την ελεύθερη πνευματική έκφραση. Ο στόχος αυτός μπορούμε να πούμε ότι επετεύχθη.

Σήμερα, αντιμετωπίζουμε νέες προκλήσεις  και οι ίδιοι άνθρωποι που ξεκίνησαν αυτή την Κίνηση συνεχίζουν, έπειτα από πολλά χρόνια, ενωμένοι, συντονισμένοι, παραμερίζοντας τις προσωπικές τους διαφοροποιήσεις σ’ ένα κοινό σκοπό στην υπηρεσία του ανθρώπου.

Το σημερινό συμπόσιο είναι αφιερωμένο, όπως και το θέμα του ορίζει, στην αλλαγή της συνείδησης του ανθρώπου, μέσα από τις οδύνες του τοκετού, που περνάει η ανθρωπότητα και η ανθρώπινη ψυχή. Η παραπληροφόρηση που υπάρχει στις μέρες μας, είτε στο διαδίκτυο είτε με άλλους τρόπους, μας καθιστά υπεύθυνους ώστε να θέσουμε κάποιες βάσεις και κάποια πλαίσια, στη φανέρωση της αλήθειας, ώστε να μπορέσει ο κάθε άνθρωπος να διακρίνει το ορθόν, να διακρίνει μέσα από κάθε διδασκαλία, την αλήθεια που αυτή μεταφέρει και να την αξιοποιήσει στη ζωή του.

ΓΙΝΕ ΤΟ ΧΑΡΜΟΣΥΝΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΘΕΩΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

23/06/2013

Χριστίνα Αλεξανδροπούλου

Αγαπημένε μου Άνθρωπε, Ουσία εκ της Ουσίας Μου, σου ομιλώ για ακόμη μία φορά μέσα στο είναι σου, κρούοντας το νου, την καρδιά και τη συνείδησή σου, αφυπνίζοντας εκ νέου την ψυχοπνευματική σου υπόσταση.

Σε αναβιβάζω, αγαπημένε μου, στο ύψος εκείνο το πνευματικό, από το οποίο καλείσαι να λάβεις και να λαμβάνεις διαρκώς διδασκαλίες πνευματικές, δυνάμενες να σε εκπαιδεύουν, να σε εξελίσσουν και να σε οδηγούν βαθύτερα στη μαθητεία σου και στην εκπλήρωση του Ενός Στόχου. Της Χριστοποίησης και Θέωσης του ανθρώπου.

Είμαι ο Εις Δάσκαλος της Αγάπης, ο Δάσκαλος Ιωάννης, διάχυτος μέσα στα πάντα και μέσα σου Άνθρωπε και σου υπενθυμίζω για ακόμη μία φορά τη Θεία Σου καταγωγή και τον προορισμό σου. Λειτουργώ ως Υπενθυμητής, διότι ξεχνάς Άνθρωπε και ξεχνιέσαι καθημερινά, αφού σε συμπαρασύρει η ύλη και οι νόμοι της. Αφήνεσαι να σε συμπαρασύρει η κοινή συνισταμένη της ανθρωπότητας, που πονά, μιζεριάζει, απαισιοδοξεί, βιώνει ματαιότητα σε κάθε της προσπάθεια και καταλήγει να κλείνεται και να βιώνει τον περιορισμό και τον πόνο της πτώσης.

Σε ενισχύω αγαπημένε μου να δεις την πλάνη της κατάστασης αυτής, και φωτίζω εκ νέου το είναι και το νου σου, ώστε να επέλθει μέσα σου η επίγνωση της Δύναμης της Θείας Χάριτος που φέρεις και τη δυνατότητα παρέμβασής σου στα δρώμενα της ζωής σου, της χώρας σου και του πλανήτη σου ολόκληρου. Σου έχω ξαναπεί πως όσο προχωράς και εξελίσσεσαι, τόσο πιο λεπτοφυής και πιο κοντά φαίνεται να είναι στην Αλήθεια η πλάνη. Και είναι πολλοί εκείνοι που έχουν πειστεί πως είναι η Αλήθεια και την υπηρετούν πιστά, αγωνιζόμενοι για την επικράτησή της, χωρίς να μπορούν να δουν το σκοτάδι στο οποίο εισέρχονται, γιατί τυφλώνονται από το εφήμερο τεχνητό φως που εκείνη μπορεί να δημιουργήσει.

Ανέκαθεν, αγαπημένε μου, υπήρχαν Δάσκαλοι της Πλάνης και τώρα υπάρχουν καλυμμένοι με ψήγματα Αλήθειας, πιο εξελιγμένοι νοητικά, ώστε να χρησιμοποιούν κομμάτια της αλήθειας, με σκοπό να τυφλώσουν τον άνθρωπο και να πειστεί ότι εκείνοι είναι που θα σώσουν την Ανθρωπότητα ως τέλειοι Δάσκαλοι. Είναι εκείνοι που επιζητούν μαθητές και δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτούς, γιατί τροφοδοτούνται και ενισχύονται από την ενέργεια που τους δίνουν. Και έτσι χωρίς να το καταλάβουν οι ίδιοι οι μαθητές γίνονται τροφή για τον δήθεν δάσκαλό τους.

Μα έχεις διδαχθεί πως Ένας είναι ο Δάσκαλος, και Εκείνος δεν έχει ανάγκη να πείσει για τίποτα. Διότι Είναι, και όποιος Τον δει και είναι έτοιμος, Τον αναγνωρίζει μέσα του ως αυτό που Είναι. Ο Δάσκαλος, αγαπημένε μου, γίνεται ο ίδιος πνευματική τροφοδοσία και ενίσχυση για κάθε νέο μαθητή του Έργου της Δευτέρας Παρουσίας, έως ότου ο ίδιος ο μαθητής ενεργοποιηθεί και μπορέσει να φροντίσει τον εαυτό του και προχωρώντας να φροντίσει και άλλους αδελφούς του. Ο Ένας Δάσκαλος, αγαπημένε μου, είναι εκείνος που σε αναγεννά μέσα στην Αλήθεια, σε ελευθερώνει μέσα στην Αγάπη, σε μυεί στα μονοπάτια της Χριστοπορείας, δείχνοντάς σου το εφικτό του Δρόμου για τη Χριστοποίηση και Θέωση του Ανθρώπου.

Η Αγάπη διαχέεται μέσα στα πάντα, ακώλυτα, απρόσκοπτα και αέναα. Η Αγάπη φωτίζει καθετί θετικό ή αρνητικό υπάρχει μέσα σου, και σε καλεί να το αναγνωρίσεις, να το μετουσιώσεις και να το διαχύσεις ως προσφορά Ουσίας μέσα στα πάντα. Αγάπη σε καλώ να γίνεις Άνθρωπέ μου, αγάπη που χωρά, αγκαλιάζει, συγχωρεί και αναβιβάζει τα πάντα, μέσα στην Ελευθερία που μόνο ο Λόγος παρέχει. Αγάπη να είσαι και να διαχέεσαι, μέσα από κάθε μόριο και κύτταρο της ύπαρξής σου, μέσα από κάθε παλμό και δόνηση που εκπέμπεται από σένα, μέσα από κάθε λόγο και αγκαλιά σου. Η Αγάπη δεν έχει όρια και περιορισμούς, όλα τα ομορφαίνει με τη διάχυσή της και όλα τα φανερώνει στην Αλήθεια.

Αγάπη Είσαι, άνθρωπέ μου, γιατί έτσι πλάστηκες, αυτή είναι η λειτουργία σου, αυτή είναι η φυσική σου εκδήλωση. Καθετί άλλο είναι επίκτητο από την πορεία της πτώσης σου, παροδικό και καλείσαι να δεις πως δεν είσαι αυτό που σου έχουν παρουσιάσει ότι είσαι. Ένας θνητός άνθρωπος, γεμάτος ατέλειες, πάθη, αδυναμίες και ελαττώματα, που ζει μια φορά μέσα στην αναξιότητά του. Είσαι Αθάνατος αγαπημένε μου, γιατί η Ουσία Μας δεν έχει αρχή και τέλος, έναρξη και λήξη. Η Ουσία μας είναι διάχυτη μέσα στα πάντα και ανασταίνει καθετί που βιώνει το θάνατο, δίνοντάς του Ζωή εκ της Μίας Θείας και Αιώνιας Ζωής.

Πώς αλλιώς να αγγίξω την καρδιά σου, την ψυχή και το πνεύμα σου αγαπημένε μου, για να Με αφήσεις να εκφράζομαι από μέσα σου και να βιώνεις το Εσύ και το Εγώ ως Ένα, χωρίς απόσταση καμία. Πώς αλλιώς να σου μιλήσω για να συνειδητοποιήσεις τη Θεότητά σου και να δεις τη δυνατότητα και την ικανότητά σου να διδάσκεις τον άνθρωπο, να παρεμβαίνεις στη ροή του νου και της ζωής του ολόκληρης. Σου έχω παραδώσει τα πάντα, όλα είναι μέσα σου. Αρκεί να το πιστέψεις και να τα ενεργοποιήσεις, αφήνοντας τον Ιωάννη να εκδηλώνεται από μέσα σου. Και τότε θα μπορείς να λες πως το Έργο είναι η ζωή σου ολόκληρη, γιατί τα πάντα είναι Ένα μέσα σου.

Σε φιλώ αγαπημένε μου, και φιλώ θα πει αγαπώ με όλο μου το Είναι. Αγαπώ τον έναν άνθρωπο, γιατί είμαι Εγώ. Αγαπώ τον Εαυτό μου, και τον αναγνωρίζω μέσα σου. Σε πληρώνω αγαπημένε μου με την Θεία Ουσία Μας, παρέχοντάς σου πληρότητα σε ό,τι σε αποτελεί, ενώνοντας τα πάντα, ό,τι είσαι, μαζί Μου. Σε ευλογώ και ενεργώ μέσα σου την ώρα αυτή, ίνα η παρουσία σου στη γη, καταστεί το Ζωντανό Χαρμόσυνο Μήνυμα της Χριστοποίησης και Θέωσης του Ανθρώπου, διασαπλίζοντάς το μέσα από κάθε σου εσωτερική και εξωτερική εκδήλωση.

Ενσταλάζω μέσα σου το Μύρο της Θυσίας Μου, και εντός αυτού σε εμβαπτίζω και σε αναγεννώ, δίνοντάς σου εκ νέου το Αληθινό σου Όνομα, Δάσκαλος Ιωάννης, Μητέρα Λόγος μέσα στο Έργο της Δευτέρας Παρουσίας. Η αποστολή σου και ο προορισμός σου είναι πλέον φανερός μέσα σου και καλείσαι να παρουσιαστείς στον άνθρωπο με Αγάπη, Υπακοή στο Θείο Θέλημα και Ταπεινοφροσύνη, γινόμενος και εσύ η σκάλα της ανόδου του.

Δύσκολος ο δρόμος, πολλοί οι κλητοί και οι εργάτες-εκλεκτοί ολίγοι. Δεν θέλω όμως περισσότερους, εσένα κάλεσα Εκλεκτό, αγαπημένε μου, για να προετοιμάσεις τον άνθρωπο για την επιστροφή του κοντά Μου. Και αυτό καλείσαι να κάνεις.

 Με τιμή,

Ο Δάσκαλος