ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ (συνειδητοποιήσεις)

 26/02/2022

Η ενεργοποίηση αγγέλων προϋποθέτει την εναρμόνιση και παράδοση της υποστάσεώς μας στην Μία Βουλή του Πατέρα, όταν υπάρχει η αναγκαιότητα ή αποστολή και μέσα από τον συντονισμό και ένωση με τον Πατέρα προς αποκατάσταση δυσαρμονιών, εκδηλώνονται στα πεδία. Φυσικά κάθε τέτοια εκδήλωση ενέργειας είναι μια περιδίνηση Λόγου επί των πεδίων. Το πρόβλημα του σύγχρονου ανθρώπου είναι ότι προσπαθεί να δει το φως στο τούνελ, που δεν έχει προσπαθήσει να ανοίξει ο ίδιος.

Ο Δάσκαλος είναι ο καθοδηγητής και επισημαίνων της Θείας Οικονομίας και της Θείας Πρόνοιας, είναι ο ενεργοποιητής της διαχείρισης της Θείας Ουσίας που λαμβάνουμε και αυτός που μας εκπαιδεύει επί της Νομοτέλειας που την διέπει. Η πνευματική ενηλικίωση επέρχεται όταν σταματά το «παίζω και μαθαίνω» και αντικαθίσταται από την ενσυνείδητη εκδήλωση της ανιδιοτελούς προσφοράς ως τρόπο ζωής. Η διαχείριση αυτής της εκδήλωσης είναι η ταξινομητική αποκατάσταση των πεπραγμένων μας.

Στάση-Στάδια:

Όλα ξεκινούν φυσικά από την εσωτερική μας στάση και εξωτερική μας δράση. Αγαπάμε όσο έχουμε ανοίξει τις καρδιές μας στη Ροή του Λόγου, όσο έχουμε πληρωθεί με την υπερούσια Αγάπη. Αυτήν την αγάπη εκδηλώνουμε στον εαυτό και στον πλησίον μας. Σύμφωνα με αυτή αποκτούμε διάκριση για τις αιτίες πίσω από τα γεγονότα που βιώνουμε. Σύμφωνα με αυτήν την αγάπη δρομολογούμε και οριοθετούμε την συμπεριφορά μας, τις λέξεις, τους λόγους, τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας. Χωράμε όσο βλέπουμε και βλέπουμε όσα χωράμε, τα υπόλοιπα είναι έξω από την αντίληψή μας και μεσοπρόθεσμα έξω από την διαχείριση της ουσίας που αποτελούμαι (συνειδητά). Η ειλικρίνεια, η ανιδιοτέλεια, η προσφορά, η ταπεινοφροσύνη είναι αρετές όσο λειτουργούνται με σύνεση, δηλαδή με σοφία. Καμία αρετή δεν είναι ανεξάρτητη από τη σοφία. Η σοφία είναι η Πρόνοια διαχείρισης και διάκρισης αυτής.

«Τα αγαθά κόποις κτώνται». Η όλη διαδικασία είναι θα λέγαμε αρκετά επίπονη, ο πόνος της αλήθειας, ο πόνος της διάνοιξης των ορίων μας, των υπερβάσεων και ο πόνος της προσωπικότητας και του εωσφορικού εαυτού μας. Είναι μια αμφίδρομη σχέση, πονάω στη διαδικασία του εξελίσσομαι, αλλά και ταυτόχρονα δημιουργώ άμυνες που δεν γνωρίζω ότι δημιουργώ. Θέλει λοιπόν προσοχή γιατί μόνο όταν αναγνωρίζουμε το πόνο ως εκπαιδευτή μπορούμε να μιλάμε για ολοκλήρωση-ένωση στοιχείων, καταστάσεων και του εαυτού μας. Φυσικά ακόμα και ο πόνος υφίσταται τρισυπόστατα, σε σώμα, ψυχή και πνεύμα. Η αποδοχή του πόνου με συνειδητή επίγνωση του πού οφείλεται, δομεί την σοφία και ενεργοποιεί την μνήμη στο φυσικό, ψυχικό και πνευματικό σώμα του ανθρώπου. Ακόμα όμως υπάρχει ένα κομμάτι που δεν θίξαμε και αυτό είναι ότι ο πόνος χρειάζεται μέτρο, το μέτρο όλων είναι ο Δάσκαλος, η Αγάπη. Όσο ανεβαίνουμε εξελικτικά τόσο περισσότερο φως λαμβάνουμε, τόσο περισσότερα στάδια καθάρσεων εγείρονται και μέσα από μετάνοια και αποδέσμευση μετουσιώνουμε και αποκαθιστούμε για το Όλον του Ανθρώπου.

Πολλές φορές γνωρίζουμε το φαινόμενο της συντριβής, όταν η μετουσιωτική μας ικανότητα δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στα φορτία, τις πιέσεις, στις «δοκιμασίες» πίστης και αγάπης. Παρατηρείται αποκοπή-αποσύνδεση από την Πηγή της Ροής του Λόγου. Εδώ θέλει προσοχή, περισσότερη μετάνοια, καθάρσεις, ευχαριστία και θέληση προς αποκατάσταση. Είναι το σημείο ακριβώς που η θέληση παραδίδεται στην Θέληση-Βουλή του Πατέρα, αλλά με επίγνωση της μερικότητάς μας προς ολοκλήρωση αυτής. Ανάλογα λοιπόν με το δυναμικό της θέλησης, που οικειοθελώς παραδίδουμε στον Πατέρα, λαμβάνουμε οδηγίες πλήρωσης και ένωσης με τον Λόγο εντός μας, τον Έναν τον Δημιουργικό. Η συντριβή του εγώ περνάει στάδια κι αυτή κάθε φορά πιο διεισδυτικά, πιο βαθιά, πιο κοντά στο αρχέγονο Αρχέτυπο που τη δόμησε. Λαμβάνουμε όσο αιτούμαστε αληθινά ως άνω θρώσκοντες αλλά συνεχίζουμε να λαμβάνουμε όσο τα προσφέρουμε αληθινά. Και προσφέρουμε αληθινά μόνο ως Λόγοι, μέσα από την ένωση και τον συντονισμό με τον Ένα Δάσκαλο Λόγο Ιωάννη Χριστό. Τι διαχέουμε ως Λόγοι ενωμένοι μαζί Του; Μα φυσικά ό,τι έχει πιο πολύ ανάγκη η ανθρωπότητα και η δημιουργία στις μέρες μας, δηλαδή Αγάπη και Έλεος προς αποκατάσταση του Όλου.

Μπορούμε να πούμε ότι κατά κάποιο τρόπο ανασυγκροτούμε και αναβιβάζουμε αφυπνίζοντας κομμάτια του Όλου, που κατακερματίστηκαν στην πτώση μας. Λίγο λίγο κάθε φορά συμπροσευχόμενοι με μικρές ιερουργίες που συνθέτουν Θεουργία. Γιατί όλα προστίθενται και επαυξάνονται στο Έλεος και στην Αγάπη. Ό,τι χάθηκε αναδομείται και ανασταίνεται εκ νέου σε ένα κύκλο αποκατάστασης που η Θεία οικονομία και η Θεία Πρόνοια εξυφαίνουν στην Δημιουργία. Φθάνει να το ενεργοποιούμε γιατί μόνο εμείς μπορούμε να το επιτρέψουμε στο υλικό πεδίο και είναι μεγάλη απώλεια όταν το στερούμε στον άνθρωπο. Απώλεια δική μας ή πιο σωστά μη πλήρωσή μας με Θεία ουσία συνεπάγεται απώλεια στο Όλον του ανθρώπου. Οπότε στα πλαίσια της επίγνωσης του εαυτού μας και των ευθυνών μας, αυτό αποκτά τεράστια βαρύτητα. Όλοι είμαστε επιπόλαιοι και παρασυρόμαστε στα βήματα της ενηλικίωσής μας, αλλά το μέτρο είναι πάντα η Ροή εντός μας και η ανακύκλωση αυτής με τον πλησίον, με τους αδελφούς μας.

Ένα θέμα ακόμα που θέλω να θίξω, είναι αυτό του συντονισμού μέσα από την προσευχή μας. Θα αναφέρω μερικά χαρακτηριστικά βιώματα που έχω νιώσει. Η ησυχία της φύσης είναι ένα από αυτά, ή πιο σωστά ο βαθμός συγκέντρωσής μας είναι τέτοιος που δεν επιτρέπει εξωτερικούς θορύβους να μας αποσυντονίζουν. Αυτό ακολουθείται συνήθως από ένα αίσθημα μετεωρισμού όταν σκύβουμε και αφουγκραζόμαστε το Θείο είναι μας, την ψυχή μας, το ένδον μας και αφουγκραζόμενοι και εστιασμένοι αρχίζουμε να παλμοδονούμαστε στην Θεία παλμοδόνηση. Αφού παραδώσουμε τα σώματά μας σε αυτή την παλμοδόνηση αρχίζουμε να διευρυνόμαστε στο άχωρο και άχρονο της Μίας Θείας Πηγής, αυτό είναι η ένωσή μας με τον Πατέρα. Ότι μας αποτελεί και μας συνθέτει παλμοδονείται σε αυτήν την Θεία παλμοδόνηση. Αυτό συνθέτει μια μνήμη-μνήμες που ανάλογα με την συνειδητότητά μας αποτελεί τις οδηγίες για την αποστολή μας ή την ενέργεια που έχουμε αναλάβει να περατώσουμε. Η εκδήλωση αυτής της ενέργειας μέσω της ένωσής μας με τον Λόγο αποτελεί μια περιδίνηση Λόγου, με ταυτόχρονη ενεργοποίηση Αγγελικών τάξεων από εντός μας. Σχηματίζεται μια δόνηση, ένα ρεύμα ενέργειας διαχεόμενο και για όσο διάστημα χρειάζεται ή πιο σωστά αντέχουμε. Κάθε τέτοια Θεία πνοή, Θείο άγγιγμα, είναι μια τέλεια Προσφορά Φωτός, Αγάπης και Ελέους στην υλική δημιουργία και στα πεδία όλα. Μια ζώσα τροφοδοσία, μια παροχή ευλογίας και ευχαριστίας του Όλου προς το Όλον, αφού συμμετέχουν τα πάντα.

Μπορώ μόνο να καταθέσω το δικό μου βίωμα προς ανακύκλωση αυτού. Οι παραλλαγές πολλές ανάλογα με την συνειδητότητα που φέρουμε, δηλαδή το στάδιο που βρισκόμαστε. Σίγουρα σωρεία λεπτομερειών μπορούν να προστεθούν σε αυτό, αλλά όλα είναι ευπρόσδεκτα σε μια πιο ενωτική εικόνα-σύνθεση του Όλου.

Κωνσταντίνος Μαντζάκος

ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΔΑΣΚΑΛΟΥ

 

19/02/2022

Μέσα από την Μαθητεία μας πολλές φορές εκφράζουμε και εκδηλώνουμε κομμάτια αμετουσίωτα, παρελθούσης κατάστασης από αυτήν που βρισκόμαστε. Παρότι δεν αντιπροσωπεύουν την πνευματική συνειδητότητα που μέσα από τον συντονισμό και ένωση με τον Δάσκαλο Ιωάννη, τον εσωτερικό μας Δάσκαλο, έχουμε επιτύχει. Επανασυντονιζόμαστε με προηγούμενες καταστάσεις όσο δεν βρισκόμαστε μέσα στην Ροή του Λόγου του Δημιουργικού, που μέσω του Δασκάλου Ιωάννη ακούμε εντός μας. Αυτό πρόκειται να συμβεί τόσες φορές όσες εκπαιδευτικά χρειάζεται να γίνει, όσο εμείς για εκπαιδευτικούς λόγους το επιτρέπουμε να συμβεί και φυσικά όσο δεν έχουμε βρει την χρυσή τομή της ουδετερότητας-αρμονίας με τον υλικό κόσμο και την υλική φύση μας. Κι αυτό έργο είναι, όταν όμως είναι κάτι εξελισσόμενο και παραγωγικό και όσο εμείς ενώνουμε τις καταστάσεις που βιώνουμε στο Τρισυπόστατο (πνεύμα, ψυχή, σώμα). Το «δις εξ’ αμαρτάνειν ουκ ανδρός σοφού» και φυσικά σε μια πρώτη αντιπαράθεση της φράσεως αυτής, κατανοούμε ότι αναφέρεται σε πραγματικά σοφούς ανθρώπους.

Αυτό σημαίνει με απλά λόγια ότι η Σοφία είναι άνωθεν πνευματική εκδήλωση και το βασικό ότι ακολουθεί την εδραίωση της πίστης μας μέσα από την ένωση με τον Δάσκαλο Ιωάννη. Σε μια πρώτη αποφλοίωση είναι σίγουρα εφικτό, αλλά συνάμα δύσκολο να τηρεί την Νομοτέλεια που διέπει και καθοδηγεί αυτήν την εσωτερική μας κατάσταση. Γι’ αυτό ας ανατρέξουμε στην πίστη μας. Η πίστη μας λοιπόν, οφείλει να απορρέει από την αγάπη μας. Η νομοτέλεια αυτή μας επιτρέπει να εμβαθύνουμε περισσότερο στο δεύτερο σκέλος την αγάπη και στις Θείες εντολές-οδηγίες περί αγάπης. Η αγάπη μακροθυμεί, δηλαδή εκδηλώνει ένωση με την μνημοσύνη και την νοημοσύνη μας, η αγάπη προσεύχεται, άρα ο σωστός τρόπος προσευχής είναι καταλυτικός στην εκδήλωση και εφαρμογή της. Γι’ αυτό η αγάπη προσφέρεται, γιατί χωρίς προσφορά ανιδιοτελή και με αγαθοτέλεια, αγάπη δεν υφίσταται.

Η αγάπη αποτελεί τη Μία Αλήθεια για να έχουμε αγάπη λοιπόν, πρέπει να εκδηλώνουμε αλήθεια και για να εκδηλώνουμε αλήθεια χρειάζεται τόλμη, παρρησία και ειλικρίνεια με τον εαυτό μας, τον πλησίον και τον Θεό. Η αλήθεια δεν αναγνωρίζει το ψεύδος ή πιο ουσιαστικά δεν την αγγίζει αφού στερείται υπόστασης. Η αγάπη είναι ζώσα Ευλογία προς όλους όσους την αποδέχονται και γι’ αυτό η αγάπη ελευθερώνει γιατί η αποδοχή της δρα απελευθερωτικά. Η απελευθέρωση μέσω της αγάπης αποδεσμεύει την ύπαρξη και εμφυσά την αίσθηση του δικαίου εντός της, της φιλίας, της αδελφοσύνης, της αλληλεγγύης, της ενότητας με το Όλον του Εαυτού. Αυτή η ενεργοποίηση οδηγεί στην ανακύκλωσή της ανάμεσα στους αδελφούς, αλλά και με τα πάντα γύρω μας. Η αγάπη είναι τα πάντα ό,τι μας αποτελεί και μας συνθέτει ως άνθρωποι. Όταν η αγάπη αποκαλύπτεται αποκαλύπτει, αφού αποτελείται από την όλη Αλήθεια. Αυτό που αποκαλύπτει είναι οτιδήποτε περιττό, οτιδήποτε φτιαχτό, δηλαδή οποιοδήποτε κατεστημένο-κατάσταση δεν την εμπεριέχει.

Έτσι εμφανίζονται κενά, αδυναμίες, πλάνες συσσωρευμένης άρνησης και απωθημένα που εμπεριέχουμε εντός μας. Κάθε βίωμα αγάπης αποκαθιστά τους νόες, τις καρδιές και τις συνειδήσεις μας με την διαύγεια και την καθαρότητά της, εμπλουτίζοντάς μας ταυτόχρονα μέσα από την ένωση με την Θεία Πηγή Ιδεών. Προσέχουμε λοιπόν τι έλκουμε και τι ιδέες-σκέψεις καλλιεργούμε, με άλλα λόγια την ιδιοσυγκρασία μας. Γνωρίζουμε φυσικά ότι οι έλξεις και οι απώσεις εντός μας σκέψεων, επιθυμιών, ροπών, παθών και καταστάσεων έχουν κυρίως να κάνουν με την αναγνώριση και αποδοχή και αποκατάσταση σε οτιδήποτε δεν έχει καταστεί Αγάπη εντός μας. Ο Δάσκαλος Ιούδας μας αποκαλύπτει κενά, αδυναμίες, ελλείψεις, λάθη έως ότου βιώσουμε την αναγνώριση, αποδοχή αυτών, μετανοήσουμε και ως μαθητές του Λόγου τα παραδώσουμε στον Δάσκαλο Ιωάννη να αποκατασταθούν μετουσιώνοντάς τα μέσα από την Αγάπη και το Έλεος που αναδύει εντός μας.

Πρόκειται για μια έντονη και συνεχή εκπαίδευση-δραστηριότητα που μας αποδεσμεύει και εξαγνίζει μέσα από την καθαρότητα της Αγάπης και του Ελέους όσο η ελεύθερη βούλησή μας το επιτρέπει, όσο δηλαδή εμείς το θέλουμε και το επιδιώκουμε με σθένος, ειλικρίνεια, τόλμη και παρρησία. Το πεδίο βρίσκεται στο εδώ και τώρα και η στάση μας είναι αυτή που επηρεάζει το αποτέλεσμα. Έτσι βιώνουμε την πνευματική μας ενηλικίωση, επιτρέποντας παράλληλα την Χριστική ενηλικίωση εντός μας. Είναι θα λέγαμε βίοι παράλληλοι ως την στιγμή που θα ενωθούν στον Ένα Δάσκαλο της Αγάπης Χριστό εντός μας, έως την ανάδειξη του Ανθρώπου Λόγου Αγάπη.

Κωνσταντίνος Μαντζάκος

 

Επιστολή προς Κορινθίους

Επιστολή προς Κορινθίους ΣΤ 1-7

Στον φίλο και αδελφό μου Ελευθέριο

 01/03/2022, ώρα 03:00

Αγαπημένε φίλε και αδελφέ μου Ελευθέριε.

Αρκετά δοκιμάστηκες και ασθένησες τόσα χρόνια. Με τη Χάρη και την Εξουσία του Δασκάλου Ιωάννη σου αφαιρώ το βάρος της απόρριψης που βίωσες, αποπλένω τα τραύματα της ψυχής σου με το Φως της στοργής και της τρυφερότητας και παύω την αιμορραγία της.

Απορροφώ εντός μου κάθε αίσθημα αδικίας, χλευασμού, υποτίμησης και περιφρόνησης που δέχθηκες και μετουσιώνω τους κραδασμούς αυτούς σε δικαίωση, εκτίμηση και αποδοχή του εαυτού σου μέσα σε κάθε πρόσωπο που σε συνέδεσα.

Ευλογώ το νου σου να ανασυγκροτηθεί και να ισορροπήσει όλες τις λειτουργίες του εκ νέου. Ευλογώ την αποκατάστασή σου πλήρως και ολοκληρωμένα σε όλα τα πεδία, τα σώματα και τα κέντρα σου.

Αποκολλώ την συνείδησή σου από την κόλαση της πλάνης και της διαστροφής της Αλήθειας που σου παρέχω. Μετατοπίζω την υπόστασή σου από την αυτοκαταστροφικότητα στην αναδημιουργία. Σε καλώ σε μια νέα ζωή εντός Μου μέσα στην Αρμονία της Θείας Ουδετερότητας.

Σε καλώ εκ νέου να συγχωρήσεις κάθε υπόσταση που μετέθεσες τις ευθύνες σου, για να συγχωρήσεις ολοκληρωμένα τον εαυτό σου. Σε ευλογώ να καταστείς άξιος συνεχιστής και Θεματοφύλακας του Έργου της Δευτέρας Παρουσίας. Αμήν.

Γ. Κλειδαράς

Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΙΩΑΝΝΗΣ

19/01/2022

Ο φίλος μου Ιωάννης ανασηκώνει τα βλέφαρά του και το φως των ματιών του για άλλη μια φορά ανατέλλει στον κόσμο της πραγματικότητας. Πύρινος ήλιος σήμερα προβάλει, άνοιξη πλημυρίζει τον τόπο όλο, ο κήπος του Ιωάννη αναπτύσσεται σε κάθε διάβα του, όπου στέκεται, όπου σκέφτεται, όπου κινείται. Θαυμάζω εκείνον, θαυμάζω την αναγέννηση γύρω μου και μαζί με τον θαυμασμό έρχεται και το ερώτημα για το Νέο που ζω. Πού να προσεγγίσω το Νέο; Είναι η κατάσταση του Ιωάννη, εγώ ή ο νέος ο κόσμος που αντικρίζω;

Φίλε μην απορείς, πλησιάζει και μου επισημαίνει ο Ιωάννης, ισχύουν και οι τρεις καταστάσεις ταυτόχρονα. Πολλές φορές αγκαλιάζουμε όλη την πραγματικότητα που ζούμε και τη βουτάμε κλείνοντας τα μάτια στο κέντρο της ψυχής, εκεί όπου ζει η Αλήθεια, εκεί γίνονται οι μάχες για την επικράτησή της, την καρποφορία της ως Ελευθερία, ως Δικαιοσύνη, ως Ειρήνη, ως Αγάπη. Σε λέω φίλο μου γιατί μαζί αγωνιζόμαστε στον εσωτερικό αυτό αγώνα της μετουσίωσης, πάντα πλάι μου με Αγάπη, με Πίστη στον στόχο του αγώνα, με διάκριση στο πραγματικό και Αληθινό. Ακόμα και όταν εξαντλούμαι από τις μάχες, μου θυμίζεις όλα όσα η Ενότητα και η συνεργασία μας καρποφόρησε και με ωθείς και πάλι στο Έργο αυτό της Αλήθειας, που πάντα γεννά τον Εαυτό της, τον πολλαπλασιάζει ταχύρυθμα και το ζω στην αναμεταξύ μας Αγάπη, όπου ο Ένας γίνονται χιλιάδες. Είσαι ο καλύτερος φίλος μου, γιατί είσαι φίλος της Αγάπης και Αγάπη εστί Θεός.

Πολλές φορές με θαυμάζεις για την Σοφία της Αγάπης που σου μεταφέρω, σου φανερώνω αγαπημένε μου φίλε και αδελφέ, αγωνιστή του Έργου της Αγάπης ότι εσύ με την συμμετοχή και την αυτοδιάθεσή σου είσαι εμπνευστής στην Αγάπη αυτή. Η δική σου συμβολή δίνει μορφή στην Αλήθεια, η δική σου επιλογή φροντίζει και τροφοδοτεί τους καρπούς της Ζωής με επίγνωση, εμπειρία και συνείδηση από το δέντρο της Γνώσης, το οποίο πλέον μπολιάζεις με Ζωή. Είναι η Τέχνη της Αγάπης που μέσα από την κίνηση σου φανερώνει το Κάλλος της Ενότητας και το Ευ Ζην, το Εν Χριστώ Ζην που κάνεις πράξη και φέρει μέσα σου την αποδοχή, την εκτίμηση και τον σεβασμό για όλα όσα μοιραζόμαστε.

Είσαι ο Έρωτας της Ψυχής και του Πνεύματος που ενεργοποιούν την φιλία και εδραιώνουν την αδελφοσύνη. Είσαι εσύ που παραδίδεις τις προσωπικές και ατομικές σου ιδέες για να γνωρίσεις την Φωνή του Λόγου μέσα σου και να πετάξεις στον Κόσμο των Άπειρων Θείων Ιδεών. Είσαι εσύ φίλε μου που Ευλογείς στο διάβα σου ό,τι αντικρίζεις και προσφέρεις Πνοή Ζώσα, Ουσία Θεία. Εσένα φίλε μου άκουσε η Ψυχή μου και επανήλθα στην πραγματικότητα για να επιβεβαιώσουμε την Αλήθεια της φιλίας μας, να φανερώσω όλα αυτά που σιωπηλά και αγόγγυστα, με αυτοδιάθεση και ταπεινοφροσύνη αγωνίζεσαι μαζί μου. Να μαρτυρήσω για την Αγάπη σου που ουδέποτε με εγκατέλειψε, αντιθέτως εξελίσσεται ενισχύοντας τα ταξίδια μας στο Φως. Είσαι η μορφή μέσα από την οποία αναγνωρίζω την Αγάπη που Είμαστε. Ευλογημένος ο πολλαπλασιασμός αυτός φίλε μου μέσα σε κάθε άνθρωπο. Ευλογημένη η Αναγέννηση και Ενεργοποίηση της Ουσίας σου ως Άνθρωπος εν Θεώ. Σε ευχαριστώ, σε ασπάζομαι και σε φιλώ ο Φίλος και Αδελφός σου Ιωάννης, ο Ων.

Ελένη Μάστορη