ΟΜΙΛΙΕΣ ΠΑΝΑΡΚΑΔΙΚΗ 28/5/17 "ΑΝΔΡΑΣ-ΓΥΝΑΙΚΑ-ΠΑΙΔΙ ΦΙΛΙΑ-ΕΡΩΣ-ΑΓΑΠΗ"

ΙΕΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ

Το κλειδί είναι η ιδέα για το «πρόσωπο»

Η προσπάθεια του ανθρώπου για την εδραίωση μιας ενιαίας οντολογίας, απ' όπου θα απέρρεαν οι απαραίτητοι ορισμοί ιεράρχησης των αξιών (αρετών) του κοινωνικού και ατομικού όντος, καταλήγει πάντα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, στην άνευ όρων υποταγή του ατομικού στο κοινωνικό ον. Δηλαδή, στην αποδοχή μιας δεσπόζουσας άποψης, η οποία υποτάσσει το ατομικό Είναι και συνακόλουθα το Είναι των υπολοίπων όντων του κόσμου, στο κοινωνικό ον. Το θεμελιώδες οντολογικό ερώτημα που τίθεται στις κρίσιμες ιστορικές καμπές μπορεί να αναχθεί στη μορφή: ποιος είναι ο δημιουργός του νοήματος, ποιος είναι ο κύριος δημιουργός της ιστορίας και του πολιτισμού, το ατομικό ή το κοινωνικό ον; Έκβαση της οποίας θα καθορισθεί ο ορισμός του ανθρώπου.

Συνήθως, η εκλογή του ενός σημαίνει ταυτόχρονα και τον υποβιβασμό του άλλου σε μη-όν.

Η πόλις αποτελεί την πρωταρχική εκδήλωση ενός φαινομένου στον ελλαδικό χώρο, το οποίο αποκαλείται σήμερα κοινοτισμός. Στα πλαίσια της κοινότητας το άτομο και η κοινωνία αποτελούν συμπληρωματικές όψεις της ανθρώπινης ύπαρξης. Η κοινότητα για να υπάρξει ως τέτοια χωρίς να κινδυνεύει να ολισθήσει είτε προς την κατεύθυνση της ανταγωνιστικής ατομιστικής ασυδοσίας, είτε προς αυτήν του ισοπεδωτισμού και της μαζοποίησης, πρέπει να παράξει μια εξισορροπητική οντολογική σταθερά: το ΠΡΟΣΩΠΟ.

Πρώτη ύλη του προσώπου αποτελεί το άτομο. Το άτομο είναι από τη φύση του κάτι απρόσωπο –όλοι είμαστε άτομα. Στην κλασική Ελλάδα το απρόσωπο άτομο εισάγεται στη διαδικασία αναβάθμισής του και ταυτοποίησής του σε πρόσωπο.

Αυτό επετεύχθη μέσω της εκπαίδευσής του και της ανάληψης από αυτό αντίστοιχων ευθυνών, ως προς τις ζωτικές λειτουργίες της κοινωνίας (θεσμοί). Αυτή η εκπαίδευση και η ανάληψη ευθυνών οδηγούν σε μία άνευ προηγουμένου διεύρυνση του περιορισμένου ατομικού ορίζοντα. Η κοινότητα δεν αντιμετωπίζει το άτομο μηχανιστικά και αδιάφορα, ως μελλοντικό ιδιώτη, αλλά επενδύει σ’ αυτό ως αναντικατάστατο συστατικό της. Απ’ την άλλη η ίδια δεν αντιμετωπίζεται από το πρόσωπο σαν ένα πεδίο ωφελιμιστικής δράσης, αλλά σαν μια προσωπικής σημασίας υπόθεση. Μ’ αυτόν τον τρόπο, το πρόσωπο πραγματώνει την αυτοσυνείδηση ως την πιο προηγμένη μορφή της κοινωνικής συνείδησης.

Το πρόσωπο είναι το σημείο συνάντησης και σύνθεσης ατόμου και κοινωνίας και επίσης το σημείο εκκίνησης της ενσυνείδητα και αυτόβουλα κατευθυνόμενης πολιτισμικής δραστηριότητας. Επιπλέον, το πρόσωπο αποτελεί μια σχέση ανάμεσα στο άτομο και στην κοινωνία, από την ποιότητα της οποίας εξαρτάται όχι μόνο το πολιτισμικό της αποτέλεσμα, αλλά η ίδια η συνοχή της. Οποιαδήποτε διαταραχή αυτής της σχέσης οδηγεί διαπιστωμένα, είτε σε κοινωνίες γενικευμένης επιθετικής ιδιώτευσης, είτε σε κοινωνίες συγκαλυμμένου ολοκληρωτισμού και γενικευμένης αμυντικής ιδιώτευσης.

Σε μια αρχαία ελληνική Πόλη το άτομο έτρεφε τη συλλογικότητα. Ενώ στην περίπτωση ενός ανθρώπινου κοπαδιού, ή όχλου συμβαίνει το αντίθετο: η ομαδική ισχύς δυναμώνει (φανατίζει) τα ελλειμματικά άτομα.

Στην ελληνική σκέψη και ιδιοσυγκρασία, άτομο και κοινωνία ανέπτυξαν τη σχέση του ειδικού προς το γενικό μ’ έναν άνευ ιστορικού προηγούμενου τρόπο: Ανακαλύπτουμε εδώ πράγματι ένα χαρακτηριστικό ειδικό της ελληνικής κουλτούρας. Συνίσταται στη συνένωση μιας συγκεκριμένης μορφής και μιας αφηρημένης σημασίας κατά τρόπο ώστε αυτά τα δύο να συμπίπτουν όσο το δυνατόν περισσότερο.

Η βεβαιότητα, η αυτοπεποίθηση και το γαλήνιο φως που αντινοβολούν οι αρχαιοελληνικές, γλυπτές μορφές είναι η νικηφόρα κατάληξη ενός μακραίωνου και οδυνηρού αγώνα, από τον οποίο εξήλθε νικητής η απελευθερωμένη, ανθρώπινη ύπαρξη και το πρόσωπο.

– Η αρχαία τραγωδία έχει ως καμβά την υπερατομική μοίρα, αλλά η ρήξη με το Ιερό, που αποτελεί το δεσπόζον θέμα της παραπέμπει, κατά τρόπο συγκλονιστικό, στο αίτημα της ύπαρξης να αναγνωρισθεί ως ελεύθερη οντότητα, η οποία φέρει ακεραία την ευθύνη των πράξεων της.

Στην αρχαία τραγωδία δεν αγωνιά το προσωπείο, αλλά το πρόσωπο της νεογέννητης ύπαρξης.

– Τέλος, η μετάβαση από την επική ποίηση, η οποία παρά τα διάσπαρτα ρήγματα στην ομηρική ποίηση προτάσσει το φυλετικό αξιακό σύστημα, στην ποίηση του Πίνδαρου και της Σαπφούς με σαφή μετατόπιση από την συλλογική περιπέτεια σε κείνη της μεμονωμένης, ατομικής ύπαρξης, οριοθετεί την εποχή της εμφάνισης του ατόμου ως κέντρου αναφοράς του πολιτισμού.

Απ’ αυτή την ιστορική στιγμή και μετά ο δυτικός πολιτισμός δεσμεύεται για τον τρόπο των κοινωνικών αλλαγών, αυτές νομιμοποιούνται μόνο όσο παραπέμπουν στον καθαυτό τρόπο του Λόγου για την σύσταση του νοήματος, δηλ. του πολιτισμού: τον διάλογο.

Η άποψη ενισχύεται από ένα κεντρικό και θεμελιώδες ιστορικό και πολιτικό γεγονός: από μια ιστορική και πολιτική κρίση. Η εμφάνιση της φιλοσοφίας σχετίζεται άμεσα με το ιστορικό και πολιτικό γεγονός του αιτήματος ανεξαρτησίας των αποικιών από την μητρόπολη (την μητέρα-πόλη): οι αποικίες πολέμησαν με την φιλοσοφία την θρησκεία (τα θρησκευτικά συντάγματα), που νομιμοποιούσαν την εξάρτηση. Η αμφισβήτηση της μητρόπολης, στο πνευματικό επίπεδο, εσήμαινε την αμφισβήτηση της ιερότητας της εξάρτησης, κι αυτή την τελευταία αντιπροσώπευε η θρησκεία. Με άλλα λόγια η εμφάνιση της φιλοσοφίας συνδέεται με το αίτημα της αυτοδιάθεσης. Αυτοδιάθεση τίνος; Της αυτοδιάθεσης μιας νέας κοινότητας, η οποία θέλει να αποφασίζει για τον εαυτό της σύμφωνα με τις επιθυμίες των πολιτών της, ως ανεξαρτήτων και αυτοβούλων όντων.

Το θεμελιώδες πρόβλημα του προσώπου και η Χριστιανική κοσμοθεώρηση

Στις φυλετικές (συγγενικές) κοινότητες απουσιάζει κατά κανόνα ακόμη και αυτή η ίδια η έννοια του ατόμου, το οποίο κυριολεκτικά συγχωνεύεται και αφομοιώνεται στη φυλετική κουλτούρα. Όσο πιο συνεκτική είναι η φυλετική κοινότητα, τόσο περισσότερο βαραίνει η συγγενική κουλτούρα, ως παντοδύναμη έκφραση του «συλλογικού» όντος, με αποτέλεσμα το άτομο να συρρικνούται σε μια μονοδιάστατη, δομική μονάδα, η οποία πολλές φορές φτάνει στο σημείο να θυσιάζεται στο όνομα και προς «όφελος» της κοινότητας ή του «συλλογικού» όντος. Ο απόηχος αυτής της φυλετικής στάσης ακούγεται μέχρι τις μέρες μας στην μεσσιανική της πλέον εκδοχή: «Υμείς ουκ οίδατε ουδέν, ουδέ διαλογίζεσθε ότι συμφέρει ίνα εις άνθρωπος αποθάνει υπέρ του λαού και μη όλον το έθνος απόλυται» (Ιωάν. 11, 50).

Αυτή είναι η επικρατούσα ως σήμερα γραμμή σκέψης του, δηλαδή του Καϊάφα.

α. Η προχριστιανική, αριστοκρατική δομή, η οποία συνεχίζει την πυραμιδική οργάνωση της φυλετικής κοινωνίας σε τροποποιημένη μορφή, ταξινομεί τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, τους μη-προνομιούχους (ιεραρχικά, εξουσιαστικά, συγγενικά, οικονομικά, κ.λπ.) ως απαξία. Τους ονομάζει proles και τους αναθέτει την παραγωγή απογόνων και την παραγωγή-απασχόληση στα «βάναυσα» επαγγέλματα. Η κοινωνική δομή ιεραρχείται πάνω στη βάση της κληρονομικής, αιματοσυγγενικής θέσης των οικογενειών μέσα στην κοινότητα. Η ιεράρχηση των γενών-οικογενειών, που μετατρέπεται σε κοινωνική ιεράρχηση, νομιμοποιείται θρησκευτικά και παραπέμπει στον ιδρυτή-αρχηγό της φυλής. Η νομιμοποίηση αυτής της πράξης μεταβίβασης ή κληρονομικής διαδοχής, γίνεται όχι πλέον θρησκευτικά (δηλ. ιερά) αλλά νομικά: ωστόσο, η βάση του σύγχρονου κληρονομικού δικαίου παραμένει αμετακίνητα αιματοσυγγενική. Δηλ. αναγνωρίζει έστω και σιωπηρά την ιερότητα της αιματοσυγγένειας.

β. Στα μέσα περίπου της τελευταίας, προ Χριστού, χιλιετίας, η ελληνική σκέψη θα αμφισβητήσει την κοινωνική δομή που προέρχεται από την αιματοσυγγένεια. Οι πολίτες εξ ορισμού είναι κάτοχοι μιας κοινής ιδιότητας: είναι μέλη της Πόλης. Όχι ίσοι, αλλά με ίσα δικαιώματα. Με άλλα λόγια, η ισότητα των ατόμων ως κοινωνικών όντων θεμελιώνεται στην εξίσου συμμετοχή στην πόλη, και όχι στην εξίσωση των ατομικών όντων: θεμελιώνεται στην ελευθερία χρήσης και διάθεσης αυτής της συμμετοχής. Τα άτομα δεν είναι ίσα ούτε ισοδύναμα: τα άτομα είναι αναγνωρισμένα, διαφορετικά, αυτεξούσια και ελεύθερα (=αποδεσμευμένα από τα φυλετικά δεσμά), είναι πρόσωπα. Η θέση μέσα στην νέα κοινωνική τάξη δεν συντηρείται κληρονομούμενη, αλλά αποκτάται. Η αιματοσυγγενική ιδιότητα παραχωρεί την θέση της στην πολιτική ιδιότητα: την ισότητα απέναντι στους νόμους και την Πολιτεία.

γ. Με την έλευση του Χριστιανισμού, ολόκληρη η κοινωνική τάξη (ο κοινωνικός κόσμος) καταχωρείται ως απαξία, με επακόλουθο την κατάργηση κάθε διάκρισης σε προνομιούχους και μη. Η διάκριση με αιματοσυγγενικά (ή άλλα) κριτήρια σε προνομιούχους και μη, και συνεπώς και η διάκριση σε προνομιούχες και μη εργασίες, απορρίπτεται. Με τον χριστιανισμό διατυπώνεται το μεγάλο κήρυγμα κατάργησης των κοινωνικών δομών και της κοινωνικής πυραμίδας:

«Ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Ελλην. Ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος»

(Προς Γαλατάς 3, 28).

Σύμφωνα με το νέο κήρυγμα, όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, ανεξαρτήτως καταγωγής, φυλής, θέσης, ή ασχολίας. Το θεμέλιο αυτής της ισότητας όλων των ανθρώπων (και των εργασιών-ασχολιών) θεμελιώνεται στην ισότητα των ανθρώπων έναντι του Θεού και της Θείας χάρης, η οποία απορρίπτει οποιαδήποτε διάκριση με εγκόσμια κριτήρια: οικονομικά, φυλετικά, συγγενικά, τίτλων, ικανότητας, δύναμης κ.λπ. Με την χριστιανική διδασκαλία γίνεται το μεγάλο βήμα διάλυσης της φυλετικής κουλτούρας, και της συγκρότησης κοινωνικών δομών, οι οποίες απορρέουν απ' αυτήν. «Εκλεκτοί» δεν είναι πλέον οι προνομιούχοι με φυλετικούς όρους (αιματοσυγγενικά-κληρονομικά δικαιώματα), αλλά με όρους συμμετοχής στην Θεία Χάρη, έναντι της οποίας είναι όλοι ίσοι.

Τόσο η κοινωνική πυραμίδα, όσο και η ταξική διαίρεση συνιστούν θεμελιώδη κοινωνική αντίφαση, στο μέτρο που η ύπαρξη τους δεν νομιμοποιείται, δεν επικυρώνεται ηθικά. Η θεμελιώδης αυτή αντίφαση του Δυτικού πολιτισμού: κοινωνική πυραμίδα και ταξική διαίρεση, που απορρίπτονται θρησκευτικά, καθιστά τις τάξεις παράνομες.

Έτσι και ο Παύλος γράφει «βλέπω μεν γαρ άρτι δι’ εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπο ως πρόσωπο» (Α΄ προς Κορινθίους επιστολή, 8, στίχος 2). Η φράση πρόσωπο με πρόσωπο είναι τελετουργικός τύπος των παγανιστικών μυστηρίων. Στις Βάκχες διαβάζουμε: «Μου έδωσες τα μυστήρια πρόσωπο με πρόσωπο». Ο ίδιος ο Ιουστίνος ο μάρτυρας σχολαστικός χριστιανός λέει: «Ο στόχος του ανθρώπου είναι να δει το Θεό πρόσωπο με πρόσωπο». Ο ίδιος ο Πλάτων περιγράφει πως, στο ναό της πραγματικής γης η οποία υπάρχει μόνο στον κόσμο των ιδεών, στον οποίο η γη είναι μόνο μια εικόνα, η επικοινωνία με τους θεούς γίνεται πρόσωπο με πρόσωπο. Ο ίδιος ο Ιησούς είχε πει: «Εκείνος που εώρακε τον Υιό εώρακε τον Πατέρα».

Αναβαπτίζοντας την κλασσική ελληνική πολιτική σκέψη στη Χριστιανική Πίστη, ο βυζαντινός κόσμος ήθελε να είναι εικόνα της ουράνιας Πολιτείας, της άνωθεν ιεραρχίας. Γι’ αυτό ο Βυζαντινός ένιωθε ότι βρίσκεται στην αρμόζουσα θέση. Χάρη σ’ αυτήν την αντίληψη, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία κατόρθωσε να βρίσκεται στο επίκεντρο ιδιαιτέρως σημαντικών ιστορικών εξελίξεων χωρίς να μετατρέπεται σε ανδρείκελο της ιστορικής ανάγκης και διατήρησε την πολιτισμική ταυτότητα της επί περισσότερα από χίλια χρόνια παρά τις συχνές μεταβολές των εδαφικών και των πληθυσμιακών χαρακτηριστικών της. Όμως, πρέπει να επισημάνουμε ότι, όταν οι Βυζαντινοί ζήτησαν να εγκαταστήσουν με πολιτικά μέσα την ουράνια Πολιτεία επί γης, δηλαδή όταν έπαυσαν να θεωρούν τη Βασιλεία των Ουρανών ως την ανέκπτωτη σε πράξη αρχή που οφείλει να εμπνέει την πολιτική πράξη και θέλησαν να την καταστήσουν πρακτικό πολιτικό σύστημα, τότε προκάλεσαν δύο εξελίξεις που καταδίκασαν τον βυζαντινό κόσμο σε θάνατο: η πρώτη είναι η ανάπτυξη του κράτους-πρόνοιας που θεμελιώνεται στην πεποίθηση ότι το άτομο –πλην σπανιότατων εξαιρέσεων– είναι ανίκανο να επιβιώσει υπό καθεστώς ελευθερίας και γι’ αυτό η ζωή του πρέπει να ρυθμίζεται σχεδόν ολοκληρωτικά από το κράτος, και η δεύτερη είναι η κοινωνική ακαμψία, έκφραση της οποίας είναι και η ανάπτυξη μιας τεράστιας και δυσκίνητης γραφειοκρατίας.

Όταν το νόημα της ιστορικής δράσης δεν είναι κι αυτό ιστορικό ζήτημα, τότε αφήνει τον άνθρωπο να δημιουργεί νέα ιστορικά μορφώματα τον παραπέμπει συνεχώς σ’ ένα «αεί» που τον υπερβαίνει κι έτσι τον σώζει από τον μηδενισμό και την υποταγή της ύπαρξης του σε ιστορικές ανάγκες. Το αντίθετο –όπως έχουμε ήδη επισημάνει– συμβαίνει όταν το νόημα της ιστορικότητας εκπέσει σε πρακτικό ζήτημα: τότε, αποβαίνει ένας εγκλωβισμός του φαντασιακού.

Ο Χριστιανός δεν ζει με τελικό σκοπό την ιστορική καταξίωση αλλά τη θέωση δια των ακτίστων ενεργειών του Θεού. Αρνούμενη το δόγμα περί ακτίστων ενεργειών του Θεού και προσεγγίζοντας νομικίστικα τη Χριστιανική Πίστη, η Δύση κατάργησε τη σημασία της ύπαρξης και περιόρισε τα πράγματα στη «σημασία» που έχει η σειρά των πράξεων, οι οποίες ως διαδικασία τείνουν προς ορισμένο σκοπό τάξης ιστορικής. Υπ’ αυτές τις πνευματικές προϋποθέσεις, νήπιοι όντες –αφού είναι αποκομμένοι από την πηγή της σημασίας– οι άνθρωποι της Δύσης επιχειρούν να διαχειριστούν το μηδέν, ενώπιον του οποίου τους οδηγεί η πνευματική τους ασημαντότητα, με το να παίξουν διάφορα παίγνια δύναμης, έτσι, προσπαθούν να αντικαταστήσουν το κενό Αλήθειας με διάφορες φαντασιακές κατασκευές που συνθέτουν τον οικουμενισμό και τη «νέα εποχή» και προσπαθούν να γίνουν ιστορικά σημαντικοί μέσω της πολιτικής και οικονομικής δύναμης, η οποία αποτελεί τη θεότητα της παγκοσμιοποίησης.

Τα πρόσωπα μόνο σε σχέση με τον Χριστό-Λόγο-Θεάνθρωπο –δηλαδή σε αναφορά προς την πηγή της σημασίας– μπορούν να αποτρέψουν τη βύθιση της ύπαρξης τους στην ασημαντότητα και με τη θέληση τους να βρουν και να πραγματώσουν τον αληθινό εαυτό τους. Συμπερασματικώς, προκύπτει ότι το αίτημα της κοινωνικής αλλαγής προς το καλύτερο ανάγεται στο αίτημα της αλλαγής των ανθρωπίνων συνειδήσεων, ώστε μέτρο της κοινωνίας να μην είναι φαντασιακές κατασκευές διαφόρων ολιγοπωλίων δύναμης αλλά ο Λόγος του Θεού.

Το πρόβλημα του δυτικού πολιτισμού είναι ότι στερείται εσχάτου νοήματος, διότι σε κάθε ιστορική πράξη ο Δυτικός βλέπει ιστορικές σκοπιμότητες και αρνείται να αναφέρει την ιστορική δράση του σ’ έναν σκοπό υπεριστορικό. Ο Δυτικός δρα ιστορικά με ορίζοντα τη χρησιμοθηρία και όχι τη θέωση. Ελείψει λοιπόν μέτρου υπερβατικού, η δυτική κοινωνία είναι αναγκαστικά κοινωνία ρηγμάτων τα οποία δεν μπορούν να ενωθούν αλλά μόνο να συμβιβαστούν. Και γι’ αυτό όλα επιτρέπονται στο όνομα της ιστορικής ανάγκης:

Όμως, «Ουκ οίδατε ότι ναός Θεού έστε και το πνεύμα του Θεού οικεί εν υμίν;» (Κορινθ. Α' 3). Το ατομικό Είναι τελειούται μέσα στην θέωση του ατόμου, με την εν πλήρη ελευθερία εξομοίωση προς το θείο: «έκαστος ίδιον χάρισμα έχει θεού» (Κορινθ. Α’ 7), και «μηδείς πειραζόμενος λεγέτω ότι από Θεού πειράζομαι, ο γαρ Θεός απείραστος εστί κακών, πειράζει δε αυτός ουδένα. έκαστος δε πειράζεται υπό της ιδίας επιθυμίας εξελκόμενος και δελεαζόμενος» (Ιακώβου Ι).

Για την χριστιανική οντοθεολογία (δογματική), η κοινωνία, η ιστορία και ο πολιτισμός ταξινομούνται ως εγκόσμια τάξη, ως εγκόσμιο περιβάλλον και κυρίως ως πεπτωκός Είναι, απέναντι στο οποίο ορθώνεται ο προς θέωση άνθρωπος.

Ολόκληρο το οντοθεολογικό (δογματικό) σχέδιο του χριστιανισμού αδυνατεί να ξεπεράσει την βασική αντίφαση: πώς συμβιβάζεται η απόλυτη προτεραιότητα του ατομικού Είναι, δηλ. η ελευθερία της ανθρώπινης ύπαρξης και το αυτεξούσιο, με την πανταχού παρούσα θεϊκή υπόσταση, τον Θεό ως παντοδύναμο κριτή, νομοθέτη και δημιουργό του κόσμου; Ποια είναι τα περιθώρια της ελευθερίας της ύπαρξης μέσα σ' ένα κόσμο σχεδιασμένο, επιτηρούμενο και απόλυτα εξελεγχόμενο από την θεία βούληση ή την θεία πρόνοια; Η αντίφαση αυτή, επιτείνεται αν ληφθεί υπόψη ότι η ανθρώπινη ύπαρξη χρεώνεται αυτοδικαίως το προπατορικό αμάρτημα, ταυτόχρονα με την έλευση του στον κόσμο, από το οποίο οφείλει πρωτίστως να απαλλαγεί εξαγνιζόμενος.

Αδυνατούν να ανταποκριθούν στο αίτημα της ηθικής αυτονομίας των ατόμων και αδυνατούν να αναγνωρίσουν προβάδισμα στο υποκειμενικό βίωμα και στην προσωπική σχέση έναντι θρησκευτικών τύπων. Η γνήσια πίστη δεν οδηγεί απλώς στην υπακοή αλλά αποτελεί τρόπο ύπαρξης (όπως η αναπνοή), δηλαδή συνυφαίνεται με το βίωμα.

Το κλειδί για τη θεραπεία του πεπτωκότος ανθρώπου είναι η ταύτιση του γνωμικού θελήματος (του θελήματος) με το θέλημα του Θεού.

Πρέπει να απαλλάξουμε το θείο Εγώ από τον εγωισμό μας όσο και τον Χριστό που φέρουμε μέσα μας από τον Χριστιανισμό μας.

Ο επικρατών σχολαστικός εξωτερικός Χριστιανισμός δεν είναι παρά το μισό, το ακρωτηριασμένο σώμα της αρχαίας ελληνικής σκέψης. Ακρωτηριασμός, όχι μόνο του προχριστιανικού (ελληνικού) πνεύματος, αλλά και της ίδιας της ύπαρξης, στο βαθμό που αποκρύβει την «άλλη» πλευρά του ανθρώπου. Διαγράφει την κοινωνική συνθήκη και χαρακτηρίζει τα πάθη (ψυχής και σώματος) του ανθρώπου (το μισό της ύπαρξης) «αμαρτία», «προπατορικό αμάρτημα», «έργο δαιμόνων» κ.λπ, αποκλείοντας με τον τρόπο αυτό την κατά πρόσωπο αντιμετώπιση του όντος στην αντιθετική του ολότητα. Αποκρύβει και διαγράφει το μισό της ύπαρξης, εμποδίζοντας την αυτογνωσία της ύπαρξης, και εισηγείται τον αφορισμό και την δογματική απόρριψη και μάχεται την αποδοχή του όντος στην ολότητα του.

Εις αντίδραση προς τις αντιλήψεις των Ευρωπαίων περί «προσώπου», οι Ρώσοι θεοφιλόσοφοι ανέπτυξαν μία ερμηνευτική του «προσώπου» στην οποία βασίζονται οι δικοί μας θεολόγοι. Η ερμηνευτική τούτη συσχετίζει τα πρόσωπα της Τριάδος με τα ανθρώπινα πρόσωπα. Όμως, από τα απόλυτα μεγέθη των θείων προσώπων δεν μπορούμε να περάσουμε κατευθείαν στο πρόβλημα του ανθρωπίνου προσώπου.

Η «αγάπη» εν τούτοις είναι κάτι πάρα πάνω –δεν χωράει στην σχέση καθώς αναβλύζει από την ταυτότητα, το ατομικό εκείνο βάθος της βασιλείας εντός ημών, εξ ου και οι Ιουδαίοι εγκλωβίσθηκαν στην εντολή και την ευθύνη. Το «Αγάπη» λέγεται χωρίς να έχουν μελετηθεί οι όροι της διατυπώσεως. Νομίζω αυτό είναι το πρόβλημα.

Η κρίση δεν θα τελειώσει, στο μέτρο που η επιβίωση είναι ανώτερη από τη ζωή, η που η ζωή ταυτίζεται με την επιβίωση. Γιατί είναι φτώχια αξιακή απόλυτη. Άρα η παρακμή θα βαθαίνει, οι λογικές που την υποστηρίζουν θα είναι, δώστε μας λεφτά, περιποιηθείτε μας, για να μπορούμε να τρώμε, και εμείς δεν θα κάνουμε τίποτα άλλο, δεν θα αλλάζει τίποτα, δεν μας νοιάζει ν αλλάξει τίποτα, όλο το πρόβλημα είναι, θα σαπίζουν τα ασφαλιστικά, η παιδεία θα βρίσκεται στο χάλι που βρίσκεται, και ακριβώς η παρακμή αυτή θα οφείλεται, σε μια αντιστροφή του αξιακού συστήματος της κοινωνίας. Έτσι μπορούμε να το καταλάβουμε και να αντιληφθούμε ακριβώς ότι εδώ, το πολιτικό πρόταγμα, έχει ανάγκη από την κατανόηση του νοήματος αυτών που γίνονται. Η αποτελεσματικότητα μέσα σ αυτήν την αναμπουμπούλα, νίκησε το νόημα. Όταν η πραγματικότητα νικάει το νόημα τα μέσα έχουν τον πρώτο λόγο κι όχι οι σκοποί.

Στο πλαίσιο του αγοραίου καπιταλισμού, ο άνθρωπος αντιμετωπίζεται ως οικονομική μονάδα που παράγει και καταναλώνει. Στο πλαίσιο του κρατικού καπιταλισμού, ο άνθρωπος αντιμετωπίζεται και πάλι εργαλειακά, ως οικονομική μονάδα που υπηρετεί τα σχέδια της κρατικής γραφειοκρατίας. Στο πλαίσιο της αστικής δημοκρατίας, ο άνθρωπος είναι το εργαλείο (ψήφος) που θα δώσει ένα (ψευδαισθησιακό) κάλυμμα λαϊκής/δημοκρατικής νομιμοποίησης στο πολιτικό κατεστημένο. Στο πλαίσιο μιας δικτατορίας, «δεξιού» ή «αριστερού» τύπου, ο άνθρωπος έχει τόση αξία όση του προσδίδει ο βαθμός στον οποίο είναι κομφορμιστής στις επιταγές και τα σχέδια της δήθεν «πεφωτισμένης» ηγεσίας, η οποία μάλιστα προβάλλεται ως τόσο «πεφωτισμένη» και πατερναλιστική δύναμη ώστε να έχει το δικαίωμα να κυβερνά δικτατορικά. Στο πλαίσιο του εθνικισμού, ο άνθρωπος λαμβάνει την αξία του από τη συμμετοχή του σ’ ένα έθνος, δηλαδή έχουμε και πάλι να κάνουμε με μια συνολιστική ιδεολογία σχετικά με το ατομικό δείγμα του ανθρωπίνου είδους, του οποίου η υπαρξιακή/ηθική αυτονομία αποβαίνει ασήμαντη αφού η εθνική ταυτότητα εξαλείφει την ετερότητα του προσώπου. Όμως ο παράδεισος δεν έχει ούτε κοινωνικές τάξεις, ούτε οικονομικά-πολιτικά κατεστημένα, ούτε οικονομικά σχέδια, ούτε εθνικoκρατικούς διαχωρισμούς, ούτε άλλες φαντασιακές κατασκευές που έχει κατασκευάσει ο νους του ανθρώπου της πτώσης. Όταν ο άνθρωπος δεν έχει συνείδηση του ότι αποτελεί εικόνα Θεού και ότι νόημα της ζωής του είναι η θέωση, όπως αποκαλύφθηκε από το Ευαγγέλιο του Χριστού, τότε γίνεται θύμα φαντασιακών κατασκευών αλλά και θύμα όσων πανούργων κατορθώνουν να υποτάξουν, να εγκλωβίσουν, το φαντασιακό των μαζών σε δικά τους φαντασιακά κατασκευάσματα κι έτσι να αναδειχθούν αυτοί οι πανούργοι σε κοινωνική «ελίτ».

      Πρόσωπο είναι το Άτομο στην απόλυτή του μορφή, από πλευράς ελευθερίας, βούλησης και ετερότητας. Το πρώτο ζητούμενο, η διασφάλιση της ατομικότητας, καλύπτεται. Συγχρόνως υπερβαίνεται η πόλωση ατομικισμού - κολεκτιβισμού, γιατί το Πρόσωπο είναι υπόσταση: φορέας ενεργητικής καθολικότητας. Είναι υποκείμενο ενεργητικά υπεύθυνο για τον κόσμο ολόκληρο. Ελεύθερο από κάθε καταναγκασμό εξωτερικό και εσωτερικό. Ελεύθερο από την ιδιοτέλεια της πτωτικής φύσης του, ατομικής και συλλογικής. Είναι υποκείμενο αγαπητικής και όχι εξουσιαστικής ενέργειας. Το δεύτερο ζητούμενο, που είναι να έχει το μετανεωτερικό υποκείμενο πλανητική συνείδηση και ήθος, καλύπτεται πλήρως από την έννοια του Προσώπου.

       Για να πάμε στο Πρόσωπο πρέπει να διαρρήξουμε μέσα μας το «ιερό σύμπαν» της Βίας-Ανάγκης, πάνω στο οποίο κτίζεται κάθε εξατομίκευση και να κάνουμε την Αγάπη-Ελευθερία θεμέλιο της υποκειμενοποίησης.

Ελευθερία είναι η δυνατότητα να ζεις σύμφωνα με την αρετή, δηλαδή η μετοχή στην αρετή της φρόνησης. Οι προδιαγραφές της δημιουργίας κάθε όντος σημαίνει αυτομάτως ένα προγραμματισμό λειτουργιών που διακρίνονται σε: α) ανάγκες, ένστικτα και ενέργεια, β) ευθύνες, γ) δικαιώματα και αυτά με την σειρά τους συνδέονται με την ανάλογη δ) αγωγή-παιδεία-εκπαίδευση-ικανότητες-αρετές που απαιτούνται για να προσεγγίσουμε ε) τα αγαθά και τις αξίες που συνδέονται με την προδιαγραφή κάθε όντος. Η εστίαση της θέλησης και η επιθυμία, συνδέεται με τον νόμο της έλξης και της ελεύθερης βούλησης, όταν η συνείδηση εστιάζεται, πυκνώνει η ενέργεια σε ύλη δημιουργώντας πραγματικότητα. Επομένως, κάθε άνθρωπος εστιάζεται σε εκείνα τα αγαθά, που του επιτρέπει το πνευματικό επίπεδο, δηλαδή την επίγνωση της νομοτέλειας που αφορά την εξέλιξή του, και επομένως τη συνείδηση της προδιαγραφής και του προορισμού του, και τελικά της ταυτότητάς του. Το κλειδί της πανανθρώπινης ιστορίας βρίσκεται στην συνείδηση της ελεύθερης βούλησης, που βασίζεται στην ιδέα για το πρόσωπο και το εγώ ειμί.

Δεν ζητάμε να γυρίσουμε πίσω στην αρχική Μήτρα της Δημιουργίας, αλλά ζούμε την εξέλιξη της ψυχοσωματικής του Ανάστασης. Για μας, δεν έχει σημασία πώς θα προσαρμοστούμε στις καταστάσεις εδώ και τώρα, αλλά ζούμε εδώ και τώρα ενώνοντας το χθες με το αύριο, στο παρόν. Όλοι οι δρόμοι είναι πεπερασμένοι, εκτός από αυτόν της συνειδητής ταυτενέργειας με τη ροή του Λόγου κάθε στιγμή. Δεν βλέπουμε το παρόν μέσα από το πρίσμα ενός χαμένου ιδανικού παρελθόντος, αλλά ως Ιερή Στιγμή που αποκαλύπτει το νόημα της ύπαρξής μας, την Θέωση. Η έλλειψη κατανόησης αυτής της νομοτέλειας είναι η αιτία κάθε ανοησίας που οι άνθρωποι ονομάζουν «κακό». Η Ελευθερία και η Αγάπη του Θεού είναι αδύνατον να βιωθούν από τον άνθρωπο που ζει κάτω από τον Νόμο και όχι με την Χάρη του Θεού. Όσο αρνείται την Χάρη, αρνείται την Ελευθερία και την Αγάπη.

Τρεις δρόμοι ανοίγονται μπροστά στον άνθρωπο: της θέλησης που δεν διαθέτει Αγάπη, της αγάπης που δεν διαθέτει Θέληση και της Θέλησης για Αγάπη, της Θέλησης που εμπεριέχεται στην Θεία Αγκάλη. Η Θεία Κληρονομιά της Χριστοποίησης και Θέωσης του Ανθρώπου, πυρήνας της Ορθοδόξου πίστεως και του Εσωτερικού Χριστιανισμού ταυτόχρονα, βάλλεται από παντού σήμερα, διότι ποτέ δεν ήταν θρησκεία, αλλά ποιότητα ροής ενσυνείδητης ζωής στη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού μέσα μας.

ΚΕΙΜΕΝΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΛΕΙΔΑΡΑΣ

ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

«Το μέλλον του κόσμου είναι στα χέρια των παιδιών μας»

Ένα παιδί κουβαλάει μια ιστορία, την ιστορία των προγόνων του και την δική του, αυτό όταν είναι μικρό δεν το γνωρίζει, όπως δεν το γνωρίζουν και οι περισσότεροι γονείς και ενήλικες, σε μια εποχή που το εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν προάγει την ανάπτυξη του παιδιού ως ελεύθερο άνθρωπο, μέσω της κριτικής σκέψης, της ενσυναίσθησης, της έρευνας, την ανάδειξη των ταλέντων κτλ.

Όταν το εκπαιδευτικό σύστημα απαιτεί από το παιδί να μην έχει ελεύθερο χρόνο για παιχνίδι, να είναι περιορισμένη η επαφή του με την φύση, γιατί ο σύγχρονος πολιτισμός και το σύστημα της παιδείας τροφοδοτούν έναν νέο άνθρωπο με πολλές δραστηριότητες, πολλές ενασχολήσεις εκπαίδευσης. Όταν το παιδί έχει την μαμά και τον μπαμπά του για «σοφέρ ή μεταφορέα», πηγαίνοντας το από την μια δραστηριότητα στην άλλη και ο ελάχιστος χρόνος που περνούν μαζί είναι στο αυτοκίνητο, που έχει γίνει κινούμενο σπίτι, εκεί τρώει το μεσημεριανό του, εκεί ντύνεται για την γυμναστική του και η ουσιαστική τους επαφή περιορίστηκε σε αυτό το μεσοδιάστημα χρόνου και στα Σαββατοκύριακα.

Τροφοδοτούμε έναν νου, γεμίζοντας τον με πληθώρα γνώσεων «όσα πιο πολλά κάνεις ή ξέρεις, τόσο πιο εύκολα θα βρεις μια αξιοπρεπή δουλειά». Όταν όλα αυτά αρχίζουν να γίνονται αντιληπτά πλέον από τους περισσότερους ανθρώπους ή ακόμα κι αν δεν το έχουμε αντιληφθεί, μπορούμε ξεκάθαρα να δούμε τις αντιδράσεις των ίδιων των παιδιών σε αυτές τις πιέσεις την κούραση, τον θυμό, την αμφιθυμία, την υπερκινητικότητα, την διάσπαση προσοχής, τις μαθησιακές δυσκολίες κ.α.

Όταν υφίστανται όλα αυτά, πρωταγωνιστικό ρόλο παίζει ο γονιός, ο δάσκαλος, εμείς οι ίδιοι. Γινόμαστε παιδαγωγοί των παιδιών μας, είτε είμαστε γονείς είτε όχι. Η παιδαγωγική δεν έχει να κάνει μόνο με την αγωγή των παιδιών, έχει να κάνει με την εξέλιξη και ανάπτυξη της αγωγής του ίδιου μας του εαυτού.  Όσο εμείς, γονείς, δάσκαλοι, γιαγιάδες, παππούδες, δεν μένουμε μόνο στον ρόλο που μας βάζουν ή δεχόμαστε από την κοινωνία, τότε κάτι θα αρχίσει να αλλάζει.

Σύλληψη, κυοφορία, γέννηση

Κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στο θαύμα της γέννησης. Ακόμη και οι πιο σοβαροί ενήλικες κάνουν τα πάντα για να δουν τα μικρά πλασματάκια να χαμογελούν. Η γέννηση είναι μια μυστηριώδης κατάσταση ακόμη και σήμερα, στην εποχή της τεχνολογικής έκρηξης. Παρόλο που γνωρίζουμε από πού έρχονται τα παιδιά και πώς γεννιούνται, δε γνωρίζουμε, ακόμη, από πού έρχεται η καθαρή ουσία τους.

Κατά την σύλληψη η οποία γίνεται κατά τον έρωτα και την ένωση ενός ζεύγους, παίζει πολύ μεγάλο ρόλο η κατάστασή τους. Δηλαδή, κατόπιν μέθης ή με βία, οι διαστροφές, ο βιασμός, ο έρωτας που γίνεται με αδιαφορία ή από πλήξη ή από δόλο, από συμφέρον ή με υποκρισία ή από σωματικό πάθος, δεν έχει καλά αποτελέσματα. Έλκει πνεύματα αναλόγων ποιοτήτων, να ενσαρκωθούν. Προσανατολίζονται, έλκονται ομοιοκραδαστικά δηλαδή, αυτά τα πνεύματα τα οποία ήδη περιμένουν και με την πρώτη ευκαιρία ενσαρκώνονται εκεί. Όταν ένα ζευγάρι κάνει έρωτα, ο οποίος πρόκειται να οδηγήσει σε τεκνοποίηση, είναι η ώρα δηλαδή να έλξει πνεύμα, δημιουργείται μία ενεργειακή περιδίνηση, πάνω από τα κεφάλια του ζεύγους, την οποία μπορούμε να ονομάσουμε δίνη εισόδου, έλξης πνεύματος του παιδιού και ανάλογα το ύψος που έχει αυτή η δίνη, έλκει και ανάλογο πνεύμα. Αν είναι χαμηλή η δίνη, έλκει χαμηλής ποιότητος πνεύμα, αν είναι υψηλή έλκει υψηλής ποιότητος πνεύμα. Τελείως διαφορετικά αποτελέσματα έχουμε όταν υπάρχει αγάπη, πνευματική αρμονία. Ανάλογα με την πνευματική εξέλιξη των γονέων, φορτίζεται το έμβρυο με ανάλογη πνευματική συνειδητότητα.

Η μήτρα δεν είναι μόνο το περιβάλλον που μεγαλώνει σωματικά το έμβρυο, αλλά αποτελεί το πρώτο του σχολείο και η ζωή του μέσα σε αυτή, είναι ενεργή και γεμάτη με ανταλλαγές πληροφοριών, σχετικά με το πώς είναι φτιαγμένος ο κόσμος «εκεί έξω». Η επίδραση των χημικών υγρών της μητέρας, επηρεάζει την ανάπτυξη του εμβρύου κατά την διάρκεια της κύησης. Μεταφέρει πληροφορίες, σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στο εξωτερικό περιβάλλον. Η κατάσταση αυτή, εξαρτάται από το πώς η μητέρα αντιλαμβάνεται και διαχειρίζεται τη ζωή της, τα αισθήματά της, όπως φόβος, θυμός, αγάπη, ελπίδα, μπορούν χημικά να αλλάξουν τη γενετική έκφραση του εμβρύου. Οι αρνητικές σκέψεις και τα συναισθήματα της μητέρας, μετατρέπονται σε τοξίνες, που μεταφέρονται από τον ομφάλιο λώρο στο έμβρυο. Ο μόνος τρόπος να αποφύγει το έμβρυο την εισροή αρνητικών πληροφοριών είναι η σύσπαση. Η σύσπαση οδηγεί σε έλεγχο και ο έλεγχος κρατά τα πράγματα υπό καταστολή, εκεί που είναι –αποθηκευμένα.

Οι αισθήσεις του εμβρύου δεν είναι αποκομμένες μεταξύ τους, αλλά συνδέονται και δουλεύουν συγχρόνως. Έρευνες έχουν δείξει τα έμβρυα να αντιδρούν στην αμνιοκέντηση. Γιατροί και μητέρες έχουν παρατηρήσει ότι μερικά μωρά μένουν ακίνητα, μετά την αμνιοκέντηση και ο κανονικός ρυθμός της αναπνοής τους επανέρχεται, μετά από αρκετές μέρες.

Τα νεογνά του ανθρώπου γεννιούνται με το κεφάλι προς τα κάτω και αν η θέση τους είναι διαφορετική, φροντίζεται η αναστροφή τους με προσοχή ώστε ο λώρος να μην εμπλακεί. Αν δεν είναι δυνατή η επαναφορά τους γίνεται καισαρική τομή. Το γεγονός ότι οι καισαρικές πληθαίνουν, όπως και οι τοκετοί με μη φυσικούς πόνους δείχνει την κατεύθυνση του ανθρώπου στα «του Καίσαρος» και όχι στα του Θεού. Παρά ταύτα, το νεογνό, κάτω από Θεία Επιστασία γεννιέται με την ίδια προδιαγραφή.

Η λειτουργία και η «δια βίας» εξαγωγή του νεογνού από τον αμνιακό σάκο και πρόωρη απόσπασή του από τον πλακούντα, πριν το σώμα της μητέρας ολοκληρώσει τη διαδικασία της παράδοσης της νέας ζωής, επιδρά ορμονικά στην παραγωγή του γάλακτος, με αποτέλεσμα τη μη παραγωγή του και την «κατ’ ανάγκη» αντικατάστασή του με τα γάλατα «νέας γενιάς». Σ’ αυτό συντείνουν και τα φάρμακα που αφειδώς καταναλώνονται πλέον, ιδίως τα αντιβιοτικά αλλά και όσα δίδονται στις μητέρες για την σωστή ανάπτυξη του εμβρύου. Οι γονείς, παραπλανώμενοι από την επιστήμη, ενδίδουν και ενθαρρύνουν μια διεργασία απομακρυσμένη από τη φύση που ευλόγησε ο Θεός.

Γιατί σε αυτήν την χώρα έχουμε τόσο έντονη επιδημία παιδικής παχυσαρκίας; Γιατί τα νήπιά μας, δεν δοκιμάζουν λαχανικά και υγιεινά φρούτα; Πρόκειται για τις πρώτες γεύσεις του νέου ανθρώπου, τόσο κρίσιμες για την ανάπτυξη του αισθητηρίου της γεύσης και της μελλοντικής διατροφικής συμπεριφοράς. Μας λένε οι μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες ότι είναι «απαραίτητες οι βρεφικές κρέμες» για την «σωστή ανάπτυξη» κάθε βρέφους. Κάντε μια έρευνα στις έτοιμες παιδικές τροφές. Η πρώτη έκπληξη είναι ότι οι τόσο «ποικίλες», κρέμες βρεφικής διατροφής, μοιάζουν τόσο πολύ στα συστατικά τους. Και η δεύτερη έκπληξη έρχεται στην δοκιμή: έχουν την ίδια γεύση. Βλέπουμε επίσης ότι όλες οι κρέμες, περιέχουν υπερβολικά μεγάλα ποσά απλών σακχάρων, με σημαντικό ποσοστό αυτών τη ζάχαρη. Οι εδώδιμες ίνες, σημαντικές για την λειτουργία του εντέρου, είναι πολύ λίγες. Πώς να εθίσουμε τα μικρά παιδιά και μωρά σε γλυκές γεύσεις, σχεδόν πανομοιότυπες, τυποποιημένες και χωρίς ποικιλία, που θα τις καταναλώνουν καθημερινά, σε μεγάλες ποσότητες και για χρόνια, προς κέρδος κάποιων; Πως θα απομακρύνουμε τα μικρά παιδιά και τα μωρά μια για πάντα από φυσικές γεύσεις, «ιδιαίτερες» και μη γλυκές, όπως το μπρόκολο, το σπανάκι, τις φακές. 

Η μη ορθή παράδοση του νεογνού διακόπτει και καθιστά δυσλειτουργικό το σύνδεσμο της μητέρας (και μέσω αυτής του πατέρα) με το τέκνο κι έτσι αυτό καθίσταται πιο ευαίσθητο στις παρεμβολές του συστήματος εξαπάτησης, επιβαρυνόμενο περισσότερο και μη προστατευόμενο λόγω της δυσλειτουργίας του δεσμού με τη μητέρα του.

Γέννηση είναι ο διαχωρισμός του οργανισμού από εκείνο που του χρησίμευσε σαν μητέρα. Η επίδραση της ουράνιας ζωής παραμένει λίγα χρόνια στα παιδιά και γι’ αυτό τα περιβάλει μια αθωότητα που σιγά-σιγά θα χαθεί με την επιβολή των ενστίκτων και της αρνητικής μόρφωσης του περιβάλλοντος. Τα νεογέννητα βρέφη, τις πρώτες ώρες μετά τον τοκετό, χρησιμοποιούν ένα μικρό κόλπο, για να τα βγάλουν πέρα, μέχρι το στήθος της μαμάς τους να γεμίσει με γάλα. Απλά, τρέφονται με τη διάσπαση των ίδιων τους των κυττάρων. Μέχρι πρόσφατα πίστευαν ότι η στιγμή του τοκετού καθορίζεται αποκλειστικά από το σώμα της μητέρας και συγκεκριμένα από τη διαστολή του τραχήλου. Σήμερα γνωρίζουμε ότι αυτό συνεργάζεται με τη μητέρα και συμμετέχει ενεργά τη μεγάλη στιγμή. Προς το τέλος της κυοφορίας το βρέφος υποβάλλεται σε μια κατάσταση επιτεινόμενου άγχους, καθώς ο πλακούντας, το όργανο που ευθύνεται για τη διατροφή και την οξυγόνωνση του κυήματος, μειώνει σταδιακά την παροχή θρεπτικών ουσιών.

«Η υγρή γέννηση είναι ένα από τα κλειδιά για τη βελτίωση της ποιότητας της ανθρώπινης ζωής σε μια γενεά», σύμφωνα με την Έλενα Τονέτι, αρχηγό του κινήματος για τη Συνειδητή Γέννηση, και εμείς θα συμφωνήσουμε μαζί της. Η διαδικασία του τοκετού στο νερό έχει εξαιρετικά ευεργετικές επιδράσεις στη διαχείριση του πόνου και στη διάρκεια του τοκετού. Συγκεκριμένα, το νερό αυξάνει τις ενδορφίνες, την κυκλοφορία του αίματος, τον ρυθμό αναπνοής και μειώνει την αρτηριακή πίεση, το οίδημα και τον πόνο. Έτσι προσφέρει αναλγησία στο 1^ο στάδιο του τοκετού, ενώ η άνωση του νερού, δίνει μεγάλη ευκολία στην κίνηση και στις αλλαγές θέσης της επιτόπου, αποφεύγοντας την καθήλωση στο κρεβάτι.

Ακόμη, η δυνατότητα χαλάρωσης αυξάνεται και μειώνεται το άγχος ενώ γίνεται ευκολότερη η έξοδος του εμβρύου, με λιγότερο πόνο και μικρότερη πιθανότητα τραυματισμών – ρήξεων. Ένα από τα σημαντικά πλεονεκτήματα αποτελεί, επίσης, το γεγονός ότι δεν γίνεται χρήση φαρμάκων ενώ η ανάμνηση της εμπειρίας είναι θετική.

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται σημαντική αύξηση των πρόωρων γεννήσεων στη χώρα μας, Η ακριβής αιτία του πρόωρου τοκετού παραμένει ακόμα άγνωστη περίπου για το 50% των περιπτώσεων. Ωστόσο, για το άλλο 50% των πρόωρων γεννήσεων έχουν ταυτοποιηθεί ως παράγοντες κινδύνου το περιβάλλον, ο τρόπος ζωής και η υγεία της μητέρας. Ιδίως σε ό,τι αφορά το τελευταίο, οι ειδικοί ενοχοποιούν το κάπνισμα, το αλκοόλ και γενικά τη χρήση ουσιών, το υψηλό στρες και την πολύωρη εργασία, καθώς και την κακή προγεννητική φροντίδα.

Η είσοδος στη θερμοκοιτίδα γίνεται όταν τα μωρά είναι πρόωρα, δεν έχουν συμπληρώσει δηλαδή τις 36 εβδομάδες που απαιτούνται για να υπάρχει ολοκληρωμένη κύηση. Μάλιστα, όσο πιο νωρίς γεννηθεί ένα μωρό, τόσο περισσότερη φροντίδα χρειάζεται, γεγονός που καθιστά την παραμονή στη θερμοκοιτίδα πολυήμερη για μερικά βρέφη. Αυτή η κατάσταση δεν αφήνει ανεπηρέαστους τους γονείς, οι οποίοι ευλόγως είναι φοβισμένοι, χωρίς προετοιμασία, χωρίς ενημέρωση, πολλές φορές και χωρίς καμιά υποστήριξη. Το πρόβλημα δεν σταματά με την έξοδο των νεογνών από τις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας, γιατί παρότι αυτά τα μωρά, στη συντριπτική τους πλειονότητα, χρειάζονται αυξημένη φροντίδα και ιατρική παρακολούθηση, το σύστημα υγείας δεν διαθέτει κεντρικό συντονισμό στην παρακολούθηση της ανάπτυξής τους. Δεν υπάρχει ιδιαίτερη μέριμνα ούτε για την εργαζόμενη μητέρα του πρόωρου νεογνού, η οποία καλείται να επιστρέψει στην εργασία της, ενώ το παιδί της μπορεί να νοσηλεύεται ακόμα στη Μονά Νεογνών.

Ο κάθε θηλασμός είναι μια μυσταγωγία, μεσ’ από την οποία ολοκληρώνεται και το μυστήριο της ζωής. Είναι η ένωση και η ταύτιση δύο κόσμων, της μητέρας και του παιδιού. Είναι το μυστήριο που προδιαθέτει το παιδί για την ομαλή και φυσιολογική εισαγωγή του στο κοινωνικό σύνολο. Είναι οι στιγμές κατά τις οποίες το παιδί ρουφά την ακτινοβολία της μάνας και μπολιάζει την ύπαρξή του με εκείνη τη θετική ενέργεια, η οποία θα βάλει σε κίνηση και λειτουργία τις πρώτες κι αποφασιστικές εκδηλώσεις του παιδιού, που αργότερα θα γίνουν βιώματα για να διαγράψουν την πορεία του. Είναι το μυστήριο της αίσθησης της σιγουριάς, μ’ εκείνη την απόλυτη επαφή του με τη σάρκα της μάνας, πάνω στην οποία οικοδομούνται οι πρώτες εντυπώσεις, οι πρώτες θετικές αντιδράσεις, τα πρώτα συναισθήματα, αυτή η μαγική χρυσόσκονη με την οποία θα ραντίσουν το μικρό βλαστάρι, για να μεστώσει και ν’ αναρριχηθεί προδιαγράφοντας το μέλλον του.

Σχέση ζεύγους, γονείς

Η Ζωή είναι ένα παιχνίδι. Το πώς το παίζει κανείς είναι τέχνη και συγχρόνως επιστήμη. Το να κάνει κάποιος παιδί δεν είναι αστεία υπόθεση. Οφείλει πρώτα απ’ όλα να έχει ενηλικιωθεί ο ίδιος πνευματικά. Γιατί ναι, όλος ο κόσμος κάνει παιδιά, αλλά ελάχιστοι από αυτούς έχουν ενηλικιωθεί πνευματικά και δεν είναι υγιές τα «παιδιά» να κάνουν παιδιά. Με αποτέλεσμα να δημιουργούν σχέσεις εξάρτησης με τα παιδιά τους και να φέρνουν στον κόσμο ανθρώπους με πολλά προβλήματα. Μια βασική προϋπόθεση για να γίνουν γονείς δυο άνθρωποι, είναι να έχουν χτίσει μια αγαπημένη, συντροφική, αφοσιωμένη, ανιδιοτελή και ώριμη σχέση.  Μια ουσιαστική σχέση όπου τα δυο άτομα έχουν έρθει κοντά, σαν δυο ολοκληρωμένες αυτοδύναμες οντότητες και έχουν καταστήσει τους εαυτούς τους «κοινωνούς» σε μια κοινή προσπάθεια εξέλιξης, ολοκλήρωσης και δημιουργίας. Ένα τέτοιο ζευγάρι έχει την δυνατότητα να πάρει συνειδητά την απόφαση να φέρει στον κόσμο ένα παιδί.

Η ποιότητα της σχέσης του ζευγαριού και η ανάληψη της «Γονεϊκής Ταυτότητας» παίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της ζωής των παιδιών, της ψυχολογικής, κοινωνικής, πνευματικής και σωματικής τους εξέλιξης. Η συνειδητοποίηση της περιόδου μετά τον ερχομό του πρώτου παιδιού, όπου οι σύζυγοι μεταβάλλονται σε γονείς και ο γάμος σε οικογένεια, είναι μια δύσκολη μεταβατική φάση στη ζωή του ζευγαριού, καθώς προκύπτουν νέα συναισθήματα, άγχη, ευθύνες, νέες εντάσεις, ενώ ταυτόχρονα είναι μία πολύ σημαντική περίοδος για τη μελλοντική εξέλιξη των παιδιών.

Διαπαιδαγώγηση παιδιών

Σε κανέναν δεν αρέσει να ακούει επιθετικές φωνές γεμάτες ένταση. Για ένα μικρό παιδί, η ένταση μεταξύ των γονιών του ή μεταξύ των γονιών του και του ίδιου ή των άλλων παιδιών, του δημιουργεί ένα έντονο συναίσθημα ανασφάλειας. Όταν η σύγκρουση είναι μεταξύ των γονιών, η επίδραση είναι συχνά ακόμα χειρότερη για το παιδί. Το παιδί δεν έχει ακόμα μάθει να βλέπει τον εαυτό του ως ξεχωριστή οντότητα από τους γονείς. Αισθάνεται απόλυτα ταυτισμένο και με τους δυο γονείς του. Έτσι, όταν οι γονείς φιλονικούν, νιώθει τη σύγκρουση να γίνεται ανάμεσα σε δυο κομμάτια της δικής του ύπαρξης. Μπορεί να καταλήξει να μισεί ακόμα και τον εαυτό του γι’ αυτό. Το παιδί νιώθει ανασφάλεια αν οι γονείς του δεν νιώθουν ασφαλείς.

Ο πιο σωστός τρόπος για να εξασφαλίσουμε μια βάση ασφάλειας για τα παιδιά μας δεν είναι να τους αφήσουμε μια μεγάλη κληρονομιά, αλλά να μπορέσουμε να αναπτύξουμε εσωτερική ασφάλεια εμείς οι ίδιοι. Αν πιστεύουμε στον εαυτό μας και στην ικανότητά μας να αντιμετωπίζουμε οποιαδήποτε αντιξοότητα της ζωής, το παιδί μας θα αισθάνεται το ίδιο.

Τα παιδιά δεν παρατηρούν απλά, νιώθουν το περιβάλλον και κυριολεκτικά το ζουν. Επιπλέον, εντοπίζουν, απορροφούν και αντιδρούν σε αυτό πολύ πιο έντονα από ότι οι ενήλικες. Τα μικρά παιδιά είναι πολύ καλά συντονισμένα με την διαίσθησή τους, επειδή δεν έχουν ακόμα βυθιστεί μέσα στην «πραγματικότητα» και συχνά ακούν και βλέπουν πράγματα που εμάς μας διαφεύγουν. Μέχρι τα επτά τους χρόνια περίπου, είναι εναρμονισμένα με τον πνευματικό κόσμο και με πράγματα αθέατα. Μετά τα επτά, όταν πάνε σχολείο και εκτεθούν στον παραδοσιακό τρόπο σκέψης και στις λογικές διεργασίες, αυτός ο συντονισμός ελαττώνεται.

Το παιδί θέλει και έχει ανάγκη να μαθαίνει. Όλα τα παιδιά είναι γεμάτα περιέργεια και θα παρέμεναν έτσι, αν η φυσική αυτή επιθυμία για μάθηση δεν ανακοπτόταν ή ακόμα δεν καταστρεφόταν πολλές φορές ολοκληρωτικά, από το σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα και γενικά απ’ τη στάση της κοινωνίας απέναντι στα παιδιά.

Ανάμεσα στις νέες παιδαγωγικές μεθόδους που άνθισαν από την αρχή του αιώνα αυτού, ήταν η  «Μέθοδος Μοντεσσόρι» και κατέχει ξεχωριστή θέση.

Η μέθοδος αυτή μπαίνει και στις πιο μικρές λεπτομέρειες της ζωής. Είναι μια ολόκληρη φιλοσοφία που τείνει να ανυψώσει τον άνθρωπο –τόσο το παιδί όσο και τον ενήλικο- στην αξιοπρέπεια του έργου του, βοηθώντας το παιδί στην οικοδόμηση του εαυτού του, για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τη ζωή. Σιγά-σιγά, στη θέση του θα δρα ένας άνθρωπος, που θα τον έχει φτιάξει το ίδιο το παιδί με κόπο και υπομονή. Είναι λοιπόν αναγκαίο να τονίσει κανείς στον ενήλικο, όλη την πρακτική σπουδαιότητα και όλη την πνευματική σημασία της βοήθειας, που πρέπει να δίνει στους απογόνους του, που μια μέρα μπορούν να τον ξεπεράσουν και να του γίνουν δάσκαλοι από πολλές απόψεις.

Έτσι η ερώτηση «πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας;» γίνεται «πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τον εαυτό μας να λυτρωθεί από τις λαθεμένες ιδέες, το άγχος για το μέλλον, καθώς και από την έλλειψη εμπιστοσύνης του εαυτού μας, των παιδιών μας και της ανθρωπότητας, έτσι ώστε να μην γινόμαστε εμπόδιο στη φυσική ανάπτυξη του παιδιού;». Έμφαση θα δώσουμε όχι τόσο στο πώς θα διδάξουμε, αλλά στο πώς εμείς θα μάθουμε και θα μπορέσουμε να ωριμάσουμε συναισθηματικά, νοητικά και πνευματικά.

Πώς θα μπορούσαν οι γονείς να διαμορφώσουν ένα οικογενειακό περιβάλλον τέτοιο που να ερεθίζει τη διαδικασία της μάθησης στο παιδί; Μπορούν αν αρχίσουν να αφιερώνουν περισσότερο χρόνο στα παιδιά τους, μαθαίνοντας και αυτοί μαζί τους. Όχι διδάσκοντάς τα. Ο γονιός δεν πρέπει να λύσει το πρόβλημα για το παιδί, αλλά ν’ αρχίσει να κάνει ερωτήσεις, καθοδηγώντας έτσι το νου του παιδιού προς έναν αναλυτικό τρόπο σκέψης, ώστε να ανακαλύψει μόνο του την απάντηση. Αυτή είναι η «μαιευτική» μέθοδος του Σωκράτη, που είχε αποδειχθεί πολύ αποτελεσματική στο να προβάλλει τις αλήθειες που ήταν κρυμμένες μέσα στον μπερδεμένο νου των ανθρώπων γύρω του. Αν εμείς οι ίδιοι νιώθουμε ανίκανοι να μάθουμε, τότε πώς έχουμε αυτήν την απαίτηση από το παιδί μας; Οι γονείς πρέπει να ξεπεράσουν τον φόβο τους να παραδεχθούν ότι δεν ξέρουν ή ότι μπορεί να κάνουν ένα λάθος και πρέπει ν’ αρχίσουν ξανά να μαθαίνουν.

Γονείς και δάσκαλοι πρέπει να αφιερώνουμε περισσότερο χρόνο για να κουβεντιάζουμε με τα παιδιά, παρά να τους μιλάμε από θέση ισχύος.

Ο δάσκαλος θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να δημιουργήσει μέσα του, ορισμένες ηθικές διαθέσεις. Πρέπει να προετοιμαστεί εσωτερικώς: με το να μελετάει τον εαυτό του με μεθοδική επιμονή, να ανακαλύπτει μέσα του τα ελαττώματα που θα ήταν εμπόδιο στο χειρισμό του παιδιού. Και για να καταργήσει αυτά τα ελαττώματα, κρυμμένα συχνά στο υποσυνείδητο, του χρειάζεται μια εξωτερική βοήθεια, μια «αγωγή».

«Αυτό εννοούμε όταν λέμε πως ο Δάσκαλος πρέπει να είναι «μύστης». Πρέπει να αρχίσει με το να ψάχνει να βρει τα δικά του ελαττώματα. Βγάλε πρώτα τη δοκό που έχεις στο μάτι σου, και θα ξέρεις έπειτα να βγάλεις το άχυρο που είναι στο μάτι του παιδιού.

Η αποστολή του καινούριου δασκάλου πρέπει να μελετηθεί με τη μεγαλύτερη φροντίδα. Αυτός είναι που μπορεί να βοηθήσει το παιδί στη μόρφωσή του και στην άνοδό του προς την τελειοποίηση ή που μπορεί να τα καταστρέψει όλα. Πρέπει να αφήσει το εμβρυώδες ον να αναπτυχθεί σύμφωνα με τους εσωτερικούς του νόμους.

Η αποστολή του είναι να ετοιμάσει ένα περιβάλλον στο παιδί, να το εφοδιάσει με το υλικό που θα το κάνει να συγκεντρωθεί, να το μυήσει με ακρίβεια στις ασκήσεις της πρακτικής ζωής, να διακρίνει μεταξύ του παιδιού που ερευνά και αυτού που πλανάται. Πάντα ήρεμος, πάντα έτοιμος να προστρέξει όταν τον καλούν, πρέπει να ανταποκρίνεται στην ανάγκη της αγάπης και της εμπιστοσύνης των μικρών του.

Το κυριότερο δεν είναι να κάνει το παιδί να κερδίσει χρόνια μελέτης και να προσπαθεί να βρίσκει τρόπους, να απλοποιήσει το έργο του παιδιού, για να το απαλλάξει από την κούραση. Το κυριότερο είναι, να διατηρήσει σε αυτό το παιδί, τα πνευματικά στοιχεία που υπάρχουν μέσα του. Φυσικά, πρέπει συνάμα να του προσφέρει και μόρφωση, ο νους έχει ανάγκη από δράση, μα πρέπει να προσφέρει, αυτή τη μόρφωση φροντίζοντας να διατηρήσει και να αναπτύξει την πνευματική ζωή και τις ηθικές δυνάμεις του παιδιού».

Τα παιδιά ζουν και εξελίσσονται με το δικό μας παράδειγμα ζωής και πράξης, μαθαίνουν με ζωντανά παραδείγματα πολύ καλύτερα και πιο αποτελεσματικά απ’ ότι μαθαίνουν στα λόγια. Όταν εκείνος που συμβουλεύει δεν είναι ζωντανό παράδειγμα των λόγων του, τότε όχι μόνο τα λόγια του χάνουν τη δύναμή τους, αλλά δημιουργούν στο παιδί συναισθήματα αντίστασης και απόρριψης μπροστά στην τόσο φανερή υποκρισία. Όλα τα παιδιά είναι ιδεαλιστές. Περιμένουν ότι θα υπάρχει οπωσδήποτε κάποια συνέπεια ανάμεσα στις σκέψεις, τα λόγια και τις πράξεις. Η συνέπεια δημιουργεί στο παιδί την αίσθηση ασφάλειας και σεβασμού. Είναι πολύ σημαντικό για τα παιδιά μας, να κρατάμε το λόγο μας. Όταν παίρνουμε πίσω το λόγο μας, το παιδί χάνει την εμπιστοσύνη του όχι μόνο σ’ εμάς, αλλά σ’ ολόκληρη την ανθρωπότητα. Μαθαίνει  ότι οι υποσχέσεις δεν δεσμεύουν, επομένως δεν μπορεί να’ χει εμπιστοσύνη σε κανέναν. Επίσης, μαθαίνει ότι και το ίδιο έχει το δικαίωμα να μην κρατά τον λόγο του.

Όλοι ξέρουμε ότι το παιδί χρειάζεται αγάπη. Το παιδί χρειάζεται να ξέρει ότι το δεχόμαστε και το αγαπάμε ανεξάρτητα από το τι κάνει, αλλά ότι ορισμένοι τρόποι συμπεριφοράς δεν είναι παραδεκτοί σε μας. Για να αγαπάμε τα παιδιά μας χωρίς όρους, πρέπει πρώτα να αρχίσουμε να αγαπάμε χωρίς όρους τον εαυτό μας. Πρέπει να ξεχάσουμε όλες τις προϋποθέσεις που μας εμποδίζουν ν’ αγαπάμε τον εαυτό μας. Θα χρειαστεί ν’ αγαπήσουμε τον εαυτό μας, έστω κι αν δεν είμαστε τέλειοι, έστω κι αν κάνουμε λάθη. Όσο πιο πολύ απελευθερώσουμε την αγάπη για τον εαυτό μας από τις διάφορες προϋποθέσεις, τόσο πιο ανιδιοτελής θα γίνει η αγάπη μας για τα παιδιά μας και τους άλλους.

Ας έχουμε βαθιά πίστη ότι κι εμείς κι εκείνα έχουμε την ικανότητα ν’ αντιμετωπίσουμε την ζωή με εσωτερική καθοδήγηση, διαύγεια κι αποτελεσματικότητα. Ας πιστέψουμε ότι η πνευματική μας ενότητα και η δύναμη της αγάπης χωρίς όρους είναι η λύση για όλα τα προβλήματα. Ας έχουμε συνέπεια και σεβασμό για τον εαυτό μας και για τα παιδιά μας. Ας συνεχίσουμε την επιμόρφωση μας, την ανάπτυξή μας, την καλυτέρευση του εαυτού μας και την πνευματική εξέλιξη. Ας είμαστε ειλικρινείς με τον πραγματικό εαυτό μας κι ας ξεπεράσουμε το «εγώ» μας, τους φόβους και τις προσκολλήσεις μας. Ας προχωρήσουμε μαζί με ταπεινοφροσύνη και απλότητα, για να ανακαλύψουμε μαζί με τα παιδιά μας το νόημα και την ομορφιά της ζωής.

Ο σπόρος που σπέρνουμε, είναι ο σπόρος της ελπίδας. Χάρη σε αυτόν, η Ανάσταση είναι ακόμα δυνατή».

ΚΕΙΜΕΝΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: ΕΛΛΗ ΚΑΡΑΠΙΠΕΡΗ

 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

ΟΜΙΛΙΕΣ ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ 11/5/17 & 25/5/17 "ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΚΕΠΤΟΜΟΡΦΩΝ & ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΟΥΛΗΣΗ"

 Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΣΚΕΠΤΟΜΟΡΦΩΝ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1. Η Σκέψη, ο Κοσμικός Αιθέρας και Νοητική Λειτουργία
2. Η Δημιουργία των Σκεπτομορφών, τα είδη και οι λειτουργίες τους
3. Ομαδική Συνείδηση και Συλλογικές Σκεπτομορφές
4. Αποδέσμευση, χειρισμοί, επέμβαση Λόγου
5. Η Βούληση μετουσιώνει, όταν η Αλήθεια μας απελευθερώσει

1. Η Σκέψη, ο Κοσμικός Αιθέρας και Νοητική Λειτουργία

Οι θρύλοι λένε ότι ο Ταρζάν άφησε απογόνους και ορισμένοι τους φωνάζουν η φυλή της Φωτιάς. Πιθανόν, ορισμένοι από αυτούς, που μας ακούνε τώρα, να ανήκουν σε αυτή τη φυλή. Έζησαν χρόνια μέσα στη ζούγκλα, μαζί με πίθηκους ή γορίλες και ως εκ τούτου δεν μιλάνε πολύ. Σήμερα όμως, λένε να κάνουν μία εξαίρεση.
«Υπάρχει κάτι εκεί έξω που δεν μας αρέσει, και δεν μπορούμε να του γυρίσουμε την πλάτη γιατί είμαστε συνδημιουργοί, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Και πρέπει να κάνουμε το σωστό, να προσπαθούμε να οικοδομήσουμε το καλύτερο μέλλον για μας. Αυτή είναι η ευθύνη που έχουμε ως συνδημιουργοί. Και στη διαδικασία αυτή, όλοι μας μπορούμε να συνεισφέρουμε στη ζωή και να τη βελτιώσουμε χρησιμοποιώντας τις καλύτερες ικανότητες μας, να κάνουμε πράγματα που θεωρούμε πως είναι τα καλύτερα που μπορούμε να κάνουμε. Στοχαζόμαστε και πράττουμε, αναγνωρίζοντας ότι όλοι οι άλλοι είναι αδέλφια μας και ότι όλα όσα συμβαίνουν στην Ανθρωπότητα είναι οικογενειακό θέμα».
Τι είναι μια σκέψη; Μια σκέψη, λοιπόν, είναι μια παγωμένη στιγμή ενός ρεύματος της συνείδησης, την οποία επεξεργάζεται ο εγκέφαλος και την τοποθετεί σε ένα πακέτο που ονομάζεται νευρώνας και, εν συνεχεία, προστίθεται εκεί με τη βοήθεια της μνήμης συσχέτισης. Εν συνεχεία, κάνετε κάποια σκέψη και ρωτάτε: «Έχει η σκέψη αυτή σημασία και δύναμη;». Έχει — επειδή μια σκέψη είναι, όντως, μια δομή στην οποία η πραγματικότητα χρησιμοποιείται ως πρότυπο. Στην ουσία, είναι η αρχιτεκτονική της πραγματικότητας. Έτσι, όταν δημιουργείς τη μέρα σου, συντάσσεις μέσα της και σκέψη και καθώς παρατηρείς τη σκέψη, της δίνεις το σχήμα του καλουπιού της πραγματικότητας. Οπότε, οι περιπέτειες της μέρας είναι πράγματι βασισμένες στη σκέψη σου.
Τα μικρά μυαλά μιλούν για ανθρωπάκια και τα φουσκωμένα για επώνυμα.
Τα μεσαία μυαλά μιλούν για συμβάντα και τα μέτρια για λεφτά.
Τα μεγάλα μυαλά μιλούν για ιδέες και τα πνευματικά για το Θεό που είναι μέσα μας.
Οι Αξίες, τα Ιδεώδη, οι Αρχές και τα Αγαθά, είναι διαφορετικά ανάλογα το επίπεδο συνείδησης κάθε ανθρώπου. Οι ιδέες μιμίδια, όπως τα γονίδια, ή τα μόρια του DNA έχουν την καταπληκτική ιδιότητα να αντιγράφουν τον εαυτό τους και να διαιωνίζουν τη γενετική μεταβίβαση μεταξύ των γενεών, ομοίως και τα «μιμίδια» αυτοαντιγράφονται και μεταβιβάζουν μεταξύ των γενεών τα πολιτιστικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων. Μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά κι από εγκέφαλο σε εγκέφαλο οι ιδέες, οι θεωρίες, ιδεαλιστικές ή υλιστικές, οι υποθέσεις, τα θρησκευτικά δόγματα και δοξασίες, ακόμα ο γραπτός και προφορικός λόγος, οι τέχνες, η μουσική, η μόδα, η συμπεριφορά. Έχουμε προσλαμβανόμενες επίκτητες ψυχικές ιδιότητες και αυτές μεταβιβάζονται (κληρονομούνται) στους επιγόνους μας. Η κληρονομιά των επίκτητων σήμερα αναγεννάται και επικρατεί αντιμαχόμενη τους γενετιστές, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι μόνο οι κληρονομούμενες μεταβιβάζονται. Η άμεση αιτία των μεταβολών που υφίστανται οι οργανισμοί, είναι οι εξωτερικές περιβαλλοντικές μεταβολές των συνθηκών ζωής. Έτσι είναι αναπόφευκτη η κληρονομική μεταβίβαση των επίκτητων ιδιοτήτων τους.
Η τύχη και η ατυχία είναι αποτέλεσμα των επιλογών μας, είτε τις θυμόμαστε, είτε δεν τις θυμόμαστε. Οι υποστάσεις μας δέχονται και παράγουν εικόνες συντονισμένες με τη θέλησή μας. Τα φωτόνια συνδέονται με κοινή συνείδηση. Ό,τι συμβαίνει στο ένα μεταδίδεται και στα υπόλοιπα. Κατά συνέπεια μπορεί οι άνθρωποι να επικοινωνούν μεταξύ τους από απόσταση, χωρίς τεχνητό τρόπο. Η ανόητη χρήση της τεχνητής επικοινωνίας, σκουριάζει το εσωτερικό μας τηλέφωνο όπως και η αλόγιστη χρήση των υπολογιστών αλλοιώνει την λειτουργία της νοημοσύνης. Η τεχνολογία μας υποβάλλει να ενεργούμε σύμφωνα με μια διαδικασία ξένη προς την αληθινή σκέψη, αποτελεί κακέκτυπο και απομίμηση και ο άνθρωπος που την αρνείται οδηγείται σε μια απόρριψη, με την τρομοκρατία ότι θα μείνει πίσω, εκτός εξέλιξης. Η εξουσία των μέσων ενημέρωσης είναι αναπόφευκτο να συγκρουστεί με τη δικαστική εξουσία, διότι προκαταλαμβάνει την κοινή γνώμη και διαμορφώνει την κρίση της. Παρατηρώντας την λειτουργία των κομπιούτερ μπορούμε να δούμε ότι είναι σαν να θέλει ο κατασκευαστής του να υποκαταστήσει την πνευματική μαθητεία του. Διότι παρουσιάζει την Νομοτέλεια, αλλά με τον δικό του τρόπο. Στην πραγματικότητα κάνει τον χειριστή του να σκέφτεται όπως αυτό, με αποτέλεσμα να τον δεσμεύει και να τον κάνει μέρος του, δημιουργώντας και διαμορφώνοντας ένα «σκέπτεσθαι» μηχανικό, ενώ η έλλειψη επικοινωνίας με τον εαυτό μας δημιουργεί ενοχές.
Στην επιστήμη, τελευταία μόνο επικράτησε η έννοια της αντιύλης, του αντικόσμου και των αντιπλανητών. Στην πυρηνική φυσική, το ποζιτρόνιο θεωρείται πια τώρα σαν ηλεκτρόνιο, που ταξιδεύει από το μέλλον προς το παρελθόν. Η αντίστροφη τούτη ροή του χρόνου, μέσα στον κόσμο του ατόμου, είναι νέα ανακάλυψη, αλλά στον «Πολιτικό» του ο Πλάτωνας μιλά για ένα ταλαντευόμενο Σύμπαν, που κατά περιοδικά διαστήματα ανατρέπει το δείκτη του χρόνου και κινείται από το αύριο προς το χθες. Σήμερα ξέρουμε, βέβαια, πως ορισμένα συστατικά του ατόμου μπορούν να κινηθούν αναδρομικά μέσα στο χρόνο, φαίνεται όμως ότι η ιδέα αυτή ήταν πολύ οικεία στον μεγάλο Έλληνα φιλόσοφο.
Ήταν η ενεργειακή υπόθεση των «ψυχικών ατόμων» του Δημόκριτου, μία φευγαλέα, επιστημονική ματιά σε μία ειδική ενέργεια, τον Αιθέρα, που βρίσκεται στη βάση των ψυχικών λειτουργιών. Ο Ράιχ θεώρησε τις φυσικές επιστήμες σαν συνέχεια της ελληνικής φιλοσοφίας κι ασχολήθηκε με το θέμα της οργόνης που διέκρινε ιδιαίτερα στο Δημόκριτο. Η έρευνά του τον οδήγησε σε πολύ χρήσιμα συμπεράσματα για την «κοσμική οργανική ενέργεια», που γεμίζει τον αιθέρα. Ένα από τα βασικά του συμπεράσματα είναι ότι: «Θεός = ζωή = κοσμική οργανική ενέργεια = οργονομικός λειτουργικός νόμος της φύσης = νόμος της βαρύτητας».
Το κοσμικό ρευστό διαποτίζει τα πάντα. Όντας φορέας της ζωής είναι ταυτόχρονα ουσία και δύναμή της, ενώ με την διπλή πολικότητά του, αποτέλεσμα της διττής φύσης του, δημιουργεί, ζωοποιεί και ανανεώνει όλα τα σώματα. Ορμή και αντίσταση, φυγόκεντρες και κεντρομόλες δυνάμεις: αυτός είναι ο δυαδικός κόσμος της εκδηλώ­σεως. Ένα διπλό συμπαντικό ρεύμα προκύπτει: άμπωτις και παλίρ­ροια, τα άστρα έλκονται και απωθούνται, κι έτσι έχουμε την κεντρο­μόλο τάση των τροχιών. Αυτός ο παράγοντας αποκαλύπτεται ιδιαιτέρως στο ανθρώπινο σώμα δια των αναλόγων ιδιοτήτων που έχει με εκείνες του μαγνήτη (μαγνητισμός). Το νευρικό σύστημα, που υπακούει στη Βούληση, τον συσσωρεύει και τον διαμοιράζει. Ο μαγνητισμός μπορεί να μεταβιβασθεί στα αντικείμενα –έμβια ή άψυχα– ανάλογα με τη δεκτικότητα τους. Η δράση αυτού του ρευστού μπορεί να ασκηθεί σε μεγάλες αποστάσεις, χωρίς ορατό ενδιάμεσο. Αυτή η δύναμη μπορεί να συσσωρευτεί, να εστιασθεί, να μεταφερθεί, αντανακλάται και πολλαπλασιάζεται στον πάγο, όπως το φως και ο ήχος την διαχέει δυναμώνοντάς την. Η υγεία των έμβιων πλασμάτων πηγάζει από την εξισορρόπηση αυτού του παράγοντα. Όταν διαταράσσεται η ισορροπία, τότε ακολουθεί η ασθένεια. Υπό την επενέργεια της βουλήσεως και την χρήση των χεριών (πέρασμα των χεριών πάνω από τα πάσχοντα μέρη του ασθενούς) ο άνθρωπος μπορεί να διαλύσει τις υπερβολικές συγκεντρώσεις, να συμπυκνώσει το ρευστό εκεί όπου ο φορέας της ζωής το χρειάζεται, και να το αναγκάσει να κυκλοφορήσει ταχύτατα μέσα στον οργανισμό… Με λίγα λόγια, ο άνθρωπος μπορεί να θεραπεύσει τον συνάνθρωπο του, αποκαθιστώντας την ισορροπία μέσα του.
Οι σχετικές μελέτες δείχνουν ότι το βιόπλασμα αποτελείται από ιόντα, ελεύθερα ηλεκτρόνια και πρωτόνια, με άλλα λόγια υποατομικά σωματίδια που υπάρχουν ανεξάρτητα από τον πυρήνα. Τα βιοπλασματικά σωματίδια ανανεώνονται συνεχώς μέσα στον οργανισμό μέσω χημικών διαδικασιών στα κύτταρα και ειδικά στα μιτοχόνδρια των κυττάρων. Διαπιστώθηκε επίσης ότι εκτός από τα βιοπλασματικά σωματίδια που παράγονται στα μιτοχόνδρια, υπάρχει και μια απευθείας απορρόφηση ηλεκτρικών φορτίων από το περιβάλλον. Οι πνεύμονες μάλιστα παίζουν ένα σημαντικό ρόλο στην απορρόφηση των φορτίων του περιβάλλοντος. Όπως δείχνουν λοιπόν τα νέα ευρήματα σχετικά με το βιόπλασμα, κυριολεκτικά φορτιζόμαστε ηλεκτρικά απλώς και μόνο εισπνέοντας και εκπνέοντας. Η βαθιά και πλήρης αναπνοή διατηρεί τα βιοπλασματικά επίπεδα του σώματος εμπλουτίζοντάς τα, με συνέπεια την καλή υγεία του οργανισμού αλλά και του νου. Οι επιστήμονες διαπίστωσαν χαμηλότερα επίπεδα βιοπλασματικής δραστηριότητας σε ανθρώπους που βρίσκονται σε αρνητικές συναισθηματικές καταστάσεις. Και βέβαια δεν είναι απορίας άξιο γιατί είμαστε πιο επιρρεπείς σε ασθένειες, όταν η ψυχική μας διάθεση είναι πεσμένη και μας κυριαρχούν αρνητικά συναισθήματα και σκέψεις. Η ψυχοσωματική θεωρία που υποστήριζε πως όσα συμβαίνουν στην ψυχική μας σφαίρα έχουν άμεση επίδραση στο σώμα και στην κατάσταση της υγείας μας, βρίσκει μια επιπλέον επιβεβαίωση μέσω του βιοπλάσματος.
Το μόνο που καταφέρνουμε να δούμε είναι τα αποτελέ­σματα που προκαλεί αυτή η ενέργεια. Δεν υπάρχει ομοφωνία για το τι ακριβώς είναι ή για το πού βρίσκεται, όμως όλοι τη γνωρίζουμε και τη νιώθουμε όταν τα αποτελέσματά της φανερώνονται στη ζωή μας.
Η σκέψη είναι η τακτοποίηση μιας ιδέας, είναι η μεταφορά μιας ιδέας από την μονάδα-πνεύμα στην πολλαπλότητα ύλη. Με άλλα λόγια είναι η δυνατότητα του ανθρώπου να παίρνει την ιδέα και να την μεταφέρει στα πεδία αντίληψής του. Εφόσον η ιδέα είναι κάτι που συμβολίζεται με την μονάδα και χαρακτηρίζεται από απροσδιοριστία, για να την αντιληφθούμε, χρειάζεται να την υποβάλουμε σε κάποιο είδος επεξεργασίας, μέσω της οποίας θα την μεταφέρουμε στο επίπεδο της πολλαπλότητας και θα της αποδώσουμε μορφή. Αυτό θα αποτελέσει και την σύλληψη της ιδέας. Η σκέψη, λοιπόν, είναι αυτή η μεγαλειώδης δυνατότητα, που μας επιτρέπει να αλιεύσουμε από το επίπεδο των ιδεών ό,τι καλύτερο αλλά και ό,τι χειρότερο ανάλογα με τον συντονισμό και την προσωπικότητα του καθενός, και να το «συλλαμβάνουμε» φέρνοντάς το δηλαδή στο πεδίο της αντίληψής μας.
Η σκέψη είναι δημιουργική-παραγωγική ικανότητα, κι αυτό σημαίνει ότι μέσω της σκέψης δεν αντιλαμβανόμαστε απλώς διάφορα πράγματα, αλλά «γεννούμε», δημιουργούμε κατά κάποιο τρόπο οντότητες, ζωντανά δημιουργήματα, για τα οποία φέρουμε απόλυτη ευθύνη. Οι οντότητες αυτές, με την παρουσία τους και μόνο, ασκούν οπωσδήποτε επίδραση τόσο σε εμάς τους ίδιους όσο και στους άλλους, συμβάλλοντας στον σχηματισμό μιας συγκεκριμένης σκεπτόσφαιρας. Ο άνθρωπος, όταν εισχωρεί με την προσοχή του μέσα σε αυτά τα χωροχρονικά πεδία, του παρέχεται η δυνατότητα μέσω της σκέψεως να μορφοποιεί ένα αμετάπλαστο ψυχικό και νοητικό «υλικό» που συναντά. Όντως κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν δημιούργημα του Θεού-Δημιουργού, έχει κι αυτός την δυνατότητα του δημιουργείν. Του παρέχεται ένα αμορφοποίητο υλικό, ένα κομμάτι της παγκόσμιας ψυχονοητικής ύλης, ώστε με την ικανότητα της σκέψης να το μορφοποιήσει και να γίνει κι εκείνος με την σειρά του, Δημιουργός. Ανάλογα με την ποιότητα των «δομικών υλικών» που θα ελκύσει πάνω του, θα δημιουργήσει γύρω του ένα ιδιαίτερο ατομικό περιβάλλον που θα τον συνοδεύει παντού στην ζωή του και θα χαρακτηρίζει ουσιαστικά την ποιότητα του ψυχικού και νοητικού φορέα. Είναι αυτό που αλλιώς θα λέγαμε αισθητική και νοητική κατάσταση. Η ποιότητα της κατάστασης αυτής εμποτίζει την φύση των αισθημάτων, επιθυμιών, επιδιώξεων, όπως και την φύση των διανοημάτων μας. Ωστόσο, αυτά τα ψυχονοητικά δημιουργήματα μπορούμε να πούμε ότι δεν θα είχαν και τόση σημασία εάν επηρέαζαν μόνο τον δημιουργό τους η εάν ήταν απλώς παροδικά κατασκευάσματα. Αλλά η ακτίνα δράσης τους είναι πολύ μεγαλύτερη, καθώς μες από αυτήν την αύρα που σχηματίζουμε γύρω μας σαν δημιουργοί-βασιλείς αυτού του κόσμου επηρεάζουμε το περιβάλλον μας. Έτσι η ευθύνη μας πολλαπλασιάζεται γι’ αυτό και κάθε άνθρωπος οφείλει να κάνει καλή χρήση αυτού του δώρου της σκέψης.
Ο άνθρωπος μπορεί να σχηματίσει πράγματα στη σκέψη του και εντυπώνοντας τη σκέψη του στην άμορφη ουσία μπορεί να προκαλέσει τη δημιουργία αυτού το οποίο σκέφτεται. Για να γίνει αυτό, ο άνθρωπος πρέπει να περάσει από τον ανταγωνιστικό στον δημιουργικό νου, πρέπει να αποκτήσει μια σαφή νοητική εικόνα των πραγμάτων που επιθυμεί και να κάνει, με πίστη και πρόθεση, όλα όσα μπορούν να γίνουν κάθε μέρα, κάνοντας κάθε ξεχωριστό πράγμα με αποτελεσματικό τρόπο.
«Ο τρόπος που σκεφτόμαστε μπορεί να είναι ολογραφικός ως προς τη φύση του. Η παρατήρηση των ολογραμμάτων γίνεται με το μάτι του νου. Είναι μιά τρισδιάστατη (ορατή) μορφή σκέψης. Βλέποντας μέσα στη φυσαλίδα του αρχικού μας Είναι, ακούγοντας τους ήχους της σχεδόν ξεχασμένης Αρμονίας. Κόψτε την άκρη ενός ολογράμματος. Κοιτάξτε την. Θα δείτε ολόκληρη την εικόνα του αρχικού ολογράμματος… Έτσι ακριβώς όπως ένα τόσο δα πνεύμα που βρίσκεται μέσα στον καθένα από μας, είναι ολογραφικό ως προς την φύση του».
Ωστόσο, εφόσον σχημάτισε κανείς κάποτε μια εικόνα, μια σκέψη, αυτή ακόμη υφίσταται. Με ποια μορφή υφίσταται; Με τη μορφή που ο νους της είχε δώσει. Η ψυχή παίρνει μια μορφή σ’ αυτό το φυσικό κόσμο, μια μορφή που δανείζεται απ’ αυτό τον κόσμο. Έτσι και η σκέψη παίρνει μια μορφή την οποία δανείζεται από τον κόσμο του νου. Έτσι ένας καθαρός νους μπορεί να δώσει μια ακριβή και ευδιάκριτη μορφή και ζωή στη σκέψη, ένας νους που είναι συγχυσμένος, παράγει α­σαφείς σκέψεις.
Αυτό αποδεικνύει ότι ο νους χαρίζει ένα σώμα στη σκέψη, ο νους παρέχει μορφή σε κάθε σκέψη και μ’ αυτή τη μορφή η σκέψη μπορεί και υφίσταται. Η μορφή μιας σκέψης δεν είναι γνωστή μόνο στο άτομο που την σκέφτεται αλλά και σε εκείνον στον οποίο αντανακλάται η σκέψη, στου οποίου την καρ­διά αντανακλάται η σκέψη. Έτσι υπάρχει μια σιωπη­λή επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους, αφού οι σκεπτομορφές του ενός αντανακλούν στο νου του άλλου. Αυτές οι σκεπτομορφές είναι πιο ισχυρές και πιο σαφείς από τα λόγια. Πολύ συχνά είναι πιο εντυπωσιακές από τα προφερόμενα λόγια, επειδή η γλώσσα μας είναι περιορισμένη, ενώ η σκέψη έχει μεγαλύτερες δυνατότητες έκφρασης.
Η εικόνα της σκέψης δημιουργείται μέσω των εντυπώσεων του νου. Αν ο νους δεν έχει εντυπώσεις, η σκέψη δεν θα είναι καθαρή. Για παράδειγμα, ένας τυφλός που δεν έχει δει ποτέ του ελέφαντα, δεν μπορεί να σχηματίσει μια εικόνα του ελέφαντα, επειδή ο νους του δεν έχει μια έτοιμη μορφή για να κάνει τη σύνθεση κατ’ εντολή της θέλησης. Ο νους πρέπει να γνωρίζει πρώτα κάτι, για να το συνθέσει. Επομένως ο νους είναι μια αποθήκη όλων των μορφών που ένα άτομο έχει δει. Η μορφή μιας σκέψης που διατηρεί ο νους, αντα­νακλάται πάνω στον εγκέφαλο. Ο εγκέφαλος μπορεί να παρομοιαστεί με μια φωτογραφική πλάκα. Η σκέψη δημιουργείται όπως στη φωτογραφική πλάκα. Με τι δημιουργείται; Υπάρχει κάποιο διάλυμα στο οποίο πρέπει να ρίξουμε τη φωτογραφική πλάκα; Ναι, κι αυτό είναι η νόηση.
Αυτό που ονομάζουμε «ύλη» είναι η πλευρά που αντιλαμβανόμαστε όταν κοιτάζουμε ένα πρόσωπο, ένα φυτό ή ένα μόριο από έξω. «Νόηση» είναι η πλευρά που βλέπουμε όταν κοιτάζου­με το ίδιο πράγμα από μέσα.
Όλα όσα βιώνουμε στη διάρκεια της ζωής μας –όλες οι αντιλήψεις, τα συναισθήματα και οι σκέψεις μας– συνδέονται με εγκεφαλικές λειτουργίες. Αυτές οι λειτουργίες έχουν αντίστοιχες κυματομορφές, αφού ο εγκέφαλος μας, όπως και άλλα πράγματα στο χώρο και το χρόνο, δημιουργεί δίνες που μεταφέρουν πληροφορίες –δημιουργεί κύματα. Τα κύματα διαδίδονται στο κενό και συμβάλλουν με τα κύματα που δημι­ουργούνται από τα σώματα και τους εγκεφάλους άλλων ανθρώπων, παράγοντας πολύπλοκα ολογραφήματα.
Διαδοχικές γενιές ανθρώπων έχουν αφήσει τα ολογραφικά τους ίχνη στο πεδίο-Α. Αυτά τα ατομικά ολογραφήματα ολοκληρώνονται σε ένα υπερολογράφημα, το οποίο είναι το συνολικό ολογράφημα μιας φυλής, μιας κοινότητας ή μιας κουλτούρας. Τα συλλογικά ολογραφήματα με τη σειρά τους διασυνδέονται και ολοκληρώνονται με το υπερ-υπερολογράφημα όλων των ανθρώπων. Αυτό είναι η συλλογική δεξα­μενή δια-πληροφοριών της ανθρωπότητας.
Μπορούμε να συντονίσουμε τη συνειδητότητά μας έτσι ώστε να επι­κοινωνήσει με τα ολογραφήματα του πεδίου-Α. Η μετάδοση πληροφο­ριών σε ένα πεδίο ολογραφημάτων είναι γνωστή: συμβαίνει όταν τα κυ­ματικά πεδία που απαρτίζουν δύο (ή περισσότερα) ολογραφήματα εί­ναι «συζυγή» μεταξύ τους. Το αποτέλεσμα είναι παρόμοιο με εκείνο του πιο γνωστού φαινομένου που ονομάζεται συντονισμός ή συνήχηση. Ένα διαπασών ή μια χορδή μουσικού οργάνου «συνηχεί» με άλλα διαπασών ή χορδές που είναι συντονισμένες στην ίδια συχνότητα (ή σε ολόκληρες οκτάβες ψηλότερα ή χαμηλότερα από αυτή τη συχνότητα.
Κανονικά ο πιο άμεσος και εμφανής συντονισμός συμβαίνει ανάμεσα στον εγκέφαλο μας και το ολογράφημα που έχουμε δημιουργή­σει εμείς οι ίδιοι. Αυτή είναι η βάση της μακροπρόθεσμης μνήμης.
Αυτή η ανάκληση μπορεί να εμπεριέχει πολύ περισσότερα στοιχεία από τις δικές μας εμπειρίες και μόνο. Ο εγκέφαλός μας δεν περιορί­ζεται στο συντονισμό με το δικό μας ολογράφημα αποκλειστικά. Μπο­ρεί να συντονίζεται με τα ολογραφήματα άλλων ανθρώπων, ιδιαίτερα εκείνων με τους οποίους έχουμε (ή είχαμε) ένα σωματικό ή συναισθηματικό δεσμό.
Υπάρχουν πολλά που δεν κατανοούμε ακόμη για τα απώτατα όρια της ανθρώπινης συνειδητότητας, αλλά ένα πράγμα ξεχωρίζει: η συνειδητότητα δεν εξαφανίζεται όταν πάψουν οι λειτουργίες του εγκεφάλου και του σώματος. Συνεχίζει να υπάρχει, μπορεί να ανακληθεί και, για ένα διάστημα τουλάχιστον, είναι δυνατή επίσης η επικοινωνία μαζί της. Φαίνεται ότι το ολογράφημα που κωδικοποιεί τις εμπειρίες μιας ζωής διατηρεί ένα επίπεδο ολοκλήρωσης που του επιτρέπει μια μορφή αυ­τόνομης ύπαρξης ακόμη και όταν δεν συνδέεται πια με έναν εγκέφα­λο και ένα σώμα. Φαίνεται να μπορεί να λάβει ερεθίσματα από τον εκδηλωμένο κόσμο και να ανταποκριθεί σε αυτά. Σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία, η πανάρχαια διαισθητική πίστη σε μια αθάνατη ψυχή δεν εί­ναι πλέον ασυμβίβαστη με αυτά που αρχίζουμε να κατανοούμε τώρα μέσα από την επιστήμη για την αληθινή φύση της πραγματικότητας.
Ορισμένοι επιστήμονες εξετάζουν, τώρα, την άποψη ότι οι μνήμες δεν είναι, πραγματικά, αποθηκευμένες στον εγκέφαλο. Αποκαλύφθηκε πως αν αποκόψετε μέρος του εγκεφάλου όπου φαινόταν να εδρεύει κάποια μνήμη, η μνήμη μπορεί να παραμείνει! Πού βρίσκεται αποθηκευμένη, λοιπόν; Ίσως, κάπου στην κλίμακα Πλανκ ή σε αυτό που πολλοί άνθρωποι μπορεί να ονομάζουν ακασικά αρχεία. Ο εγκέφαλος μπορεί να λειτουργεί απλώς σαν ένα όργανο που αποσπά μνήμες από το σύμπαν. Μπορεί να είναι ο τοπικός χώρος αποθήκευσης, ο τοπικός δίσκος για τον συμπαντικό σκληρό δίσκο, όπου είναι καταγεγραμμένες όλες οι μνήμες.
Κάθε είδος διαθέτει ένα συλλογικό νου, ένα επίπεδο στο οποίο όλοι οι ενσαρκωμένοι νόες συνδέονται μεταξύ τους. Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι, μόλις μια ομάδα μελών κάποιου είδους μάθει κάτι καινούριο και άλλα μέλη του είδους αυτού αποκτούν την ίδια ικανότητα χωρίς καμία υπόδειξη. Το φαινόμενο αυτό που ονομάζεται «Σύνδρομο του Εκατοστού Πιθήκου», είναι ο συλλογικός νους σε λειτουργία. Όταν αρκετοί νόες αρχίσουν να σκέφτoνται ο καθένας ξεχωριστά με ένα συγκεκριμένο τρόπο, τότε τα πρότυπα σκέψης τους ισχυροποιού­νται μέσα στο συλλογικό νου και έτσι μπορούν και άλλα άτομα να τα προσεγγίσουν.
Αν συντονιστείτε συνειδησιακά με τους ενεργειακούς κραδασμούς των σκεπτομορ­φών που συγκροτούν την αιώνια μνήμη της Δημιουργίας, μπορείτε να «δείτε» το παρελθόν ή να λάβετε και να μεταβιβάσετε πληροφορίες σχετικά με αυτό. Μπορείτε να βιώσετε κάτι από μια προηγούμενη ζωή ή να δείτε ένα γεγονός που συνέβη στο παρελθόν. Με το ίδιο τρόπο μπορείτε να «δείτε» και το μέλλον. Η συνείδηση κάνει συνεχείς προβολές του μέλλοντος, με βάση αυτά που έχουν συμ­βεί (παρελθόν) αλλά και τα όσα συμβαίνουν (παρόν). Από τις πηγές αυτές, η συλλογική συνείδηση προβάλλει αυτό που θα συμβεί, εφόσον οι τάσεις και οι κατευ­θύνσεις δεν αλλάζουν. Έτσι το μέλλον υφίσταται, όπως και το παρελθόν, στο ενεργειακό πεδίο των σκεπτομορφών που βρίσκεται πέρα από τη δική μας ερμη­νευτική και αντιληπτική ικανότητα όσον αφορά το χώρο και το χρόνο.
Τα μορφογενετικά πεδία δημιουργούνται από οτιδήποτε υπάρχει στο σύμπαν, συμπεριλαμβανομένων όλων των υλικών μορφών, των δομών της σκέψης των κοσμοειδώλων, των προτύπων, μοντέλων στερεοτύπων συμπεριφοράς, κοινές ιδεολογίες και πίστη. Αυτά τα πεδία, δηλαδή οι «περιοχές ενεργειακής επιρροής», μεταδίδονται και λαμβάνονται με μία διαδικασία ανάλογη με τη λήψη και την εκπομπή των ραδιοφωνικών ή τηλεοπτικών σημάτων. Υπάρχουν ωστόσο και τα πεδία που έχουν χαρακτήρα περισσότερο μορφοποιητικό παρά ενεργειακό, όντας έτσι «περιοχές μορφοποιητικής επίδρασης». Οι επιρροές των μορφογενετικών πεδίων δεν μειώνονται σε ισχύ ανάλογα με την απόσταση στον χώρο και τον χρόνο, αλλά μάλλον διεισδύουν αμείωτα σε ολόκληρο το χωροχρόνο. Η επιρροή τους υπάρχει παντού και πάντα, κάπως σαν μορφές που έλκουν, αλλά και προσθέτουν πληροφορίες σε ήδη υπάρχουσες δομές και το αντίστροφο.
Ο υπερφυσικός κόσμος που έχουν επινοήσει οι άνθρωποι στις ιδέες τους, σε τελευταία ανάλυση, ποτέ δεν ήταν τίποτα άλλο από μια αντανάκλαση του πραγματικού κόσμου, της κοινωνίας, των κοινωνικών σχέσεων μέσα στις οποίες ζουν οι άνθρωποι την γήινη ζωή τους. Ο υπερφυσικός κόσμος υπηρετεί πάντοτε φρουρός στη βασική διάρθρωση της κοινωνίας. Η φυλετική θρησκεία στέκεται φρουρός της φυλής και προστατεύει τις φυλετικές σχέσεις.
Όπως και σ’ όλες τις άλλες ιδεολογίες, η παράδοση είναι μια μεγάλη συντηρητική δύναμη. Οι αλλαγές που υφίσταται το υλικό αυτό προέρχονται από τις ταξικές σχέσεις, δηλαδή προέρχονται από τις οικονομικές σχέσεις των ανθρώπων που επιφέρουν αυτές τις αλλαγές. Σε κάθε εποχή κυρίαρχη είναι η ιδεολογία της κυρίαρχης τάξης. Οι εκφραστές και οι ιδεολόγοι των κυρίαρχων τάξεων, κάνουν συστηματικά συνειδητή προσπάθεια εξαπάτησης του λαού. Πίσω από το σύστημα της εσκεμμένης εξαπάτησης βρίσκεται πάντοτε ένα σύστημα αυτοεξαπάτησης.
Μια νέα, δημιουργημένη λοιπόν ιδεολογία γενικά ξεκινάει με μια βαθιά ώθηση προς την εξέλιξη, σαν ένα παγκόσμιο σύστημα ιδεών, που ανοίγει καινούριους ορίζοντες, που αντιστοιχεί στις βαθύτερες κοινωνικές ανάγκες, που φαίνεται να στηρίζεται όχι στα συμφέροντα μιας τάξης, αλλά ανταποκρίνεται στις επιθυμίες ολόκληρου του λαού. Στην πορεία όμως και καθώς οι νέες κυρίαρχες και εκμεταλλεύτριες τάξεις πνίγονται μέσα στις ιδέες τους, τις αντιφάσεις, η ιδεολογία τους χάνει την επαναστατική της ορμή και γίνεται συντηρητική. Αρχίζει η παρακμή της και η αποσύνδεση της, ώσπου τελικά θα καταλήξει σε ένα σύστημα εξαπατήσεων και οι εκπρόσωποί της εκφυλίζονται, από πρωτότυπους αγωγούς σε απλούς μισθωτούς προπαγανδιστές των κυρίαρχων.
Κάθε δράση του ανθρώπου είτε αυτή είναι μια ενσυνείδητη κατευθυνόμενη σκέψη είτε είναι ένα ψυχικό συναίσθημα είτε είναι μια ομιλία ή μια κίνηση του σώματος, εκτός από κάποια άμεσα αποτελέσματα που έχει στο εξωτερικό περιβάλλον ταξιδεύει μέσα στην Παγκόσμια Ψυχή σαν ρεύμα επιρροής στο σύνολο της ψυχής μέσα στην οποία ζει μια ομάδα ανθρώπων. Αυτά αποκαλύπτει ο φωτισμένος ερευνητής Ι. Τσούτσουρης στο βιβλίο του Αντινομία.
Η επήρεια υποβάλλει, ευνοεί ή αποτρέπει την εμφάνιση ορισμένων αισθημάτων, συναισθημάτων, ροπών ή αντιλήψεων στα άτομα μιας ομάδας, ανάλογα με το βαθμό της αγνότητάς τους. Όλες αυτές οι καταστάσεις, από κοινού συνυπάρχουσες, νοούνται να συγκροτούν μια νοοτροπία. Όλη η νοοτροπία των γενεών μαζί με όλη τη νοοτροπία των ανθρώπων που ζουν σε κάθε στιγμή, αποτελεί το κοινό ταμείο των αντιλήψεων, το κατεστημένο της κοινωνίας των ανθρώπων. Επομένως, αυτή η επήρεια μεταφερόμενη από την Παγκόσμια Ψυχή μέσα στην ψυχή του χώρου της κοινωνίας, διαμορφώνει το κατεστημένο. Καθώς δε οι άνθρωποι δεν μπορούν να ζήσουν έξω από το κατεστημένο, υποχρεωτικά μετατρέπουν αντίστοιχα τις αντιλήψεις τους για την Αλήθεια. Κι αν η επήρεια προήλθε από ατομικό ελάττωμα του ανθρώπου, το κατεστημένο επηρεάζεται και μετατρέπεται στο χειρότερο και μέσα σε αυτό ζει, αναπνέει και εκφράζεται ο άνθρωπος μιας κοινωνίας επηρεάζοντας και τις τύχες και την πορεία όλων των ανθρώπων των επόμενων γενιών. Εδώ παίρνει τώρα την πραγματική του διάσταση το «Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα». Μία ελαττωματική έκφραση επηρεάζει την πορεία των ανθρώπων που ζουν και την πορεία των ανθρώπων που θα έλθουν.
Εάν κανείς δεν γνώριζε την αλήθεια αυτή, θα είχε μια δικαιολογία να διατηρεί τα ελαττώματά του, καθώς θα έλεγε ότι ο ίδιος φταίει και ο ίδιος ας πάθει ό,τι κι αν είναι. Δεν είναι σωστό όμως αυτό.
Το άτομο δεν είναι η Μονάδα. Ούτε η ομάδα συμβιούντων ανθρώπων σε κοινωνία είναι η Μονάδα. Το άτομο και η ομάδα είναι η εικόνα των συμβαινόντων στον Θείο Κόσμο. Το άτομο είναι η εικόνα της Ιερής Μονάδας και η ομάδα είναι η εικόνα της Ιερής εκδίπλωσης της Μονάδας «Από το ένα στα πολλά». Ο Θεός δηλαδή, προβάλλοντας την έννοια του ατόμου και την έννοια της κοινωνικής ομάδας, προβάλλει την εικόνα της κοινωνικής ομάδας, προβάλλει την εικόνα εκείνου με το οποίο οι άνθρωποι, εάν το εννοήσουν, μπορούν να οδηγηθούν σε αυτή την Ιδέα την Ιερή Μονάδα και στην εκδίπλωσή Της. Το άτομο, δεν είναι εωσφορικό δημιούργημα, Εικόνα της Μονάδας Είναι το θέλω του Θεού που λέει στον άνθρωπο: «Άνθρωπε, θέλεις να βρεις το δρόμο σου; Δες την Ιδέα Άτομο που είναι η εικόνα της Μονάδας και δες την Ιδέα Κοινωνία που είναι η εικόνα της εκδίπλωσης της Μονάδας και τότε βρήκες τη θύρα προς την Πηγή τους και Πηγή σου».
Το άτομο και η κοινωνική ομάδα είναι εικόνα του Θεού. Αυτό το θέλω είναι Νόμος. Ο Νόμος λοιπόν του Ατόμου και ο Νόμος της Ομάδας είναι εκείνα που εκφράζουν το θέλω του Θεού και μπορούν να οδηγήσουν τον άνθρωπο από την έλλειψη συνείδησης στη συνείδηση της Αλήθειας. Με άλλα λόγια, όλο το μυστικό είναι να μπορέσει ο άνθρωπος να εισδύσει στη Μονάδα, να ταυτιστεί με τη Μονάδα, να καταργήσει δηλαδή την υποδούλωση στο κακό, να απαλλαγεί από τα ελαττώματά του, να καταστεί ελεύθερος και μέσα στην ελευθερία του να ταυτιστεί με τη Μονάδα. Να γίνει, θα λέγαμε, ο ίδιος ο άνθρωπος Μονάδα, να γίνει Ον, γιατί το Ον είναι η Μονάδα. Από την έννοια λοιπόν του Ατόμου και από την έννοια της Κοινωνίας ανελισσόμεθα προς το Θείον και αντιλαμβανόμεθα πώς το Θείον νοείται ως Μονάδα και η εκδίπλωσή Της. Και τούτο μπορεί να μας οδηγήσει σε βάθη αλήθειας μέσα στη Τριαδική Φύση του Θείου που σχημάτισε την Τριαδική Φύση της Ανθρώπινης Μονάδας. Μέχρι τότε όμως ο άνθρωπος θα επηρεάζεται από την συλλογική εωσφορική πλάνη της ανθρωπότητας.
Καλόν είναι, λοιπόν, να προσέξετε, διότι τα σημεία των καιρών έχουν δώσει την παρουσία τους και, εάν δεν προσέξετε και δεν τα ερμηνεύσετε σωστά, τότε θα βρεθείτε μακριά από την ανοδική πορεία που πρέπει να ακολουθήσετε μετά από εδώ, θα βρεθείτε σε πολύ χαμηλά επίπεδα ζωής. Εκεί κάτω, υπάρχουν τέτοιες λειτουργίες, που, όταν ο άνθρωπος τις γνωρίσει και βιώσει τον άπειρο πόνο τους, θα πει «καλύτερα να είχα στερηθεί τα πάντα, όταν ήμουν στην Γη, παρά να δεσμευτώ εδώ κά­τω, έχοντας χάσει πια την ευκαιρία μου».
Τι συνεισφέρουμε σε αυτή τη δημιουργία για να επιφέρει καλύτερες και αρμονικές συνθήκες στον πλανήτη, στον κόσμο, στη γη; Αν ενεργούμε έτσι, τότε γνωρίζουμε την ευθύνη μας. Αν δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει, δεν ξέρουμε ακόμη το σκοπό της ύπαρξής μας εδώ. Υπάρχει η παιδική ηλικία, όπου το παιδί δεν ξέρει τίποτε. Χαλάει πράγματα αξίας και ομορφιάς εξαιτίας της περιέργειάς του, της φαντασιοπληξίας του, αλλά όταν το παιδί μεγαλώσει, αρχίζει να αισθάνεται την ευθύνη του. Σημάδι ωριμότητας είναι το αίσθημα της ευθύνης του, έτσι όταν μια ψυχή ω­ριμάζει, αρχίζει να αισθάνεται την ευθύνη της. Ακριβώς από εκείνη τη στιγμή ο άνθρωπος αρχίζει τη ζωή του, από εκείνη τη στιγμή η ψυχή αναγεννάται. Γιατί αν η ψυχή δεν αναγεννηθεί, δεν θα εισέλθει στη βασιλεία του Θεού. Η βασιλεία του Θεού είναι εδώ, αλλά όσο ο άνθρωπος δεν έχει συναίσθηση της ευθύνης του, δεν γνωρίζει τη βασιλεία του Θεού. Είναι η επίγνωση της ευθύνης του που τον αφυπνίζει στη βασιλεία του Θεού, στην οποία αναγεννάται η ψυχή.
Είπε ο Χριστός: «Εισέλθετε στη βασιλεία του Θεού», ότι κάθε ψυχή έχει μέσα της τη βασιλεία του Θεού. Το να συνειδητοποιήσει κανείς αυτό το μυστήριο, σημαίνει να ανοίξει τα μάτια του στη βασιλεία του Θεού. Έπειτα ό,τι κάνει, αποκτάει ένα νόημα, έχει μια επιρροή, δεν χάνεται ποτέ. Αν δεν υλοποιεί­ται, δεν έχει σημασία, πνευματοποιείται. Τίποτα δεν εξαφανίζεται, τίποτα δεν χάνεται εδώ. Αν δεν παραχθεί σ’ αυτό το πεδίο, παράγεται σε κάποιο άλλο πεδίο. Όμως αντανακλάται σ’ αυτό το πεδίο, ε­πειδή υπάρχει πάντα δράση και αντίδραση ανάμε­σα στα δυο πεδία. Αν ένας σκέφτεται: «Δεν το υλοποίησα», απλώς σημαίνει ότι η ώρα και οι συνθήκες δεν του επιτρέπουν να υλοποιη­θεί. Αλλά αν κάποτε εκπέμφθηκε, πρέπει τελικά να υλοποιηθεί.
  

2. Η Δημιουργία των Σκεπτομορφών, τα είδη και οι λειτουργίες τους

ΟΜΙΛΙΑ ΠΑΝΑΡΚΑΔΙΚΗ 26/3/17 Γ. ΚΛΕΙΔΑΡΑΣ "Η Μητέρα Θεά των Ουρανών"

Η Μητέρα Θεά των Ουρανών

ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

Μπορεί να έχουμε γαλουχηθεί με την ιδέα ότι το Θείον είναι γένους αρσενικού (Θεός, Πατέρας, Υιός, Κύριος…), όμως δεν χρειάζεται να σκεφτούμε πολύ για να ανακαλύψουμε ότι η πηγή της Δημιουργίας είναι θηλυκή.
Η Θεά Φυτώ είναι η μεγάλη Θεά της φύσης και της ζωής, των νόμων και των αναλογιών, του λόγου και της ποιητικής υπέρβασης, ο θεός της ζώσας ύλης.
Ο έρως – λόγος, όμως είτε ως Φάνης – Διόνυσος – Δημιουργός είτε ως Λόγος – Σοφία – Μήτις είτε ως Ηρικεπαίος εκφράζει κυρίως μία θηλυκή αρχή, που εμπεριέχει σπερματικά και την έννοια του άρρενος. Και επειδή οι ερωτοκεντρικές κοινωνίες ήταν μητρογραμμικές, ο έρωτας – λόγος λατρεύτηκε στην αρχή σαν θεά.
Η «Μεγάλη Μητέρα», που οι τελετές της ανάγονται στη νεολιθική και την πρώιμη εποχή του χαλκού, γίνεται στη Μινωική Κρήτη το κατ’ εξοχήν γνώρισμα αυτής της παράδοσης και αγκαλιάζει θερμά, ολόκληρο το σύμπαν της. Για πρώτη φορά μάλιστα εδώ, από αόριστη δύναμη της φύσης, αποκτά όνομα. Αναφέρεται σαν «Πότνια» στις πινακίδες της γραμμικής γραφής, και ιερά της βρέθηκαν σε πολλά μέρη της Μεγαλονήσου. Δεν αισθανόμαστε έτσι έκπληξη όταν ανακαλύπτουμε προσφορές προς αυτήν από μέλι και μέσα στο Λαβύρινθο, την περίτεχνη κυψέλη αυτού του θρησκευτικού μυσταγωγήματος. Είναι φυσικά αφιερωμένες στην «Πότνια του Λαβύρινθου» (po-ti-ni-ja da-pu-ri-to-jo) (Castleden).
Τα ονόματά της αρχίζουν σιγά-σιγά να πολλαπλασιάζονται και επί τέλους – προς μεγάλη μας χαρά – ονομάζεται με περιπάθεια, με σεβασμό και με αλαζονεία από τους ανθρώπους «Μητέρα», μητέρα της ζωής και του κόσμου. Αλλά για να υπογραμμισθεί το απέραντο σαν τον ορίζοντα λίκνο της, είναι πάντα δεμένη πια με τόπους και συνήθως με κορυφές ορέων: «Μήτηρ Ορεία», «Μήτηρ Ιδαία», «Μήτηρ Δινδυμήνη» (από το όρος Δίνδυμο, Δίκτη κ.λπ.).
Υπήρξε οντότητα Υπερβατική, αλλά παράλληλα γήινη και πολυδιάστατη: οικιακή φύλακας, προστάτιδα της πόλης, θεά της φύσης και χθόνια θεότητα. Έτσι τα σύμβολα της είναι ανάλογα: Ο Διπλούς Πέλεκυς για την πόλη, το φίδι για το σπίτι και τον κάτω κόσμο, οι στήλες για το ύπαιθρο και τη φύση και τα πουλιά για τον ουρανό.

Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ

Υπάρχει στο Σύμπαν μια δυαδική δύναμη που σχετίζεται με το νόμο του εκκρεμούς και που εκδηλώνεται σ’ όλες τις μορφές ζωής. Στην ανθρωπότητα εκδηλώνεται ως φύλα (άνδρας-γυναίκα) και στον ίδιο τον άνθρωπο εκδηλώνεται με τους πόλους + και – του μαγνητισμού του. Στη Γενετική έχουμε το σύστημα DNA που σχετίζεται με τους γονείς μας και το «κατ’ εικόνα» του Θεού. Επίσης έχουμε το RNA που σχετίζεται με τους γονείς των γονέων μας και με το «καθ’ ομοίωση». Αυτοί οι δύο παράγοντες καθορίζουν τη γενετική εξέλιξη. Το αρσενικό, η ηλεκτρική δύναμη, το δεξί μέρος, το (+) και η δράση του συμβολίζεται απ’ τον Ήλιο. Αντίστοιχα το θηλυκό, η μαγνητική δύναμη, το αριστερό το (-), η αποθηκευμένη δύναμη, που συμβολίζεται απ’ την Σελήνη.
Το όνομα Σελήνη απέδιδαν στην θηλυκή σεληνιακή θεότητα η οποία ήταν γνωστή και με το όνομα Μήνη. Ο αρσενικός σεληνια­κός Θεός ήταν ο Φρυγικός Θεός Μην, η λατρεία του οποίου είχε εισαχθεί στα νησιά του Αιγαίου και την Αττική και ιδιαίτερα στο Λαύριο.
«Έρχεται ως Λέων για να κρίνει ζώντες και νεκρούς» (Αποκάλυψη Ιωάννη). Το Λιοντάρι σα ζώο του Φεγγαριού δεν έχει θέση στις οικουμενικές παραστάσεις του ενός ή του άλλου τους, μα οι σύνδεσμοί τους στην Ελλάδα δε λείπουν. Το λιοντάρι είναι έμβλημα της Άρτεμης, της Σελήνης, της Εκάτης. Έτσι συνοδεύει την Άρτεμη που, στον Όμηρο, παρομοιάζεται και η ίδια με λιοντάρι, σε ένα μαγικό της ύμνο η Σελήνη λέγεται μορφάς εν κνημοίσιν υποσκεπάουσα λεόντων, η Εκάτη λέγεται λέαινα, μα κα η Ήρα κάποτε έχει το λιοντάρι έμβλημά της. Για μια μυθική εκδοχή, με φανερό τον χαρακτήρα της λαϊκής παράδοσης, το Λιοντάρι της Νεμέας είχε πέσει από το Φεγγάρι.
Το Φεγγάρι είναι αιτία του Χρόνου. Ότι και στο βάθος των ορφικών ιδεών ο Χρόνος είναι παράγωγο ή γέννημα του Φεγγαριού, μαρτυριέται από τον ορφικό Ύμνο της Σελήνης, που τη λέει μητέρα του Χρόνου. Ο κοσμογονικός έτσι Χρόνος είναι μια άλλη παράσταση του Φεγγαριού που, σα μετρητής, αιτία, και πηγή του Καιρού, ταυτίζεται με τον Χρόνο.
Δράκοντα δε είναι (τον Χρόνον) κεφαλάς έχοντα προσπεφυκυίας ταύρου και λέοντος, εν μέσω δε θεού πρόσωπον, έχειν δε επί των ώμων πτερά, ωνομάσθαι δε Χρόνον αγήραον (Θεογονία κατά Ιερώνυμον και Ελλάνικον): Δαμάσκιος, π. αρχών 123 bisQ OF 54.
Ορφική παράδοση λέει πως το μαντείο των Δελφών το κρατούσαν η Νύχτα κι ο Απόλλωνας. Μα ο Πλούταρχος τ’ αρνιέται, ιερέας αυτός των Δελφών, για να βεβαιώσει πως, πριν από τον Απόλλωνα, το είχαν η Νύχτα και η Σελήνη. Ομόλογα πληροφορούσε κι ο Αισχύλος από τους αιώνες του, πως το μαντείο των Δελφών το είχε, πριν από τον Απόλλωνα, η (φεγγαροθέαινα) Φοίβη.
Ένας από τους πιο πολύσυχνους τρόπους για τη γονιμοποίηση της γυναίκας στις δοξασίες και στους μύθους κάθε μεριάς του κόσμου, είναι με το Νερό: Μα κι όλα τα Νερά λογιούνται παντού πως κυβερνιούνται ή κατεβαίνουν από το φεγγάρι. Η άσπορη σύλληψη πολύ συχνά γίνεται με διάμεσο τους Ανθούς, ξεχωριστά με το Λωτό και με το ανάλογό του, τον Κρίνο. Μα ο νεροκρίνος και το στεριανό του ανάλογο είναι σύμβολο, απλά, και πεμπτουσία των Νερών που φτιάχνει το φεγγάρι. Στην Ινδία και στη Βαβυλώνα το φεγγάρι λέγεται ο Αφέντης του Λωτού. Στην Αίγυπτο και στη Βαβυλώνα ο Λωτός ήταν έμβλημα τόσο των Νερών, όσο και του φεγγαροθεού. Κι όχι μονάχα ο κρίνος κι ο λωτός, μα κι όλη η βλάστηση κι όλοι οι καρποί (που συχνά οι γυναίκες εγκυμονούν απ΄ αυτά), λογιούνται αποροές από το φεγγάρι: 591 κε.
Πρώτη σύζυγος του Διός είναι η Μήτις, τέκνον Ωκεανού και Τηθύος, προερχομένη δηλαδή εκ της υγράς φύσεως του υδατίνου στοιχείου. Το στοιχείον αυτό μετέχει του συναισθηματικού / θυμικού μέρους της ψυχής, ώστε η φρόνησις να μην είναι μια αποξηραμένη, εστερημένη στοργής και τρυφερότητος ιδιότης. Η Δημήτηρ φαίνεται ως επωνομάσθη ούτω «κατά την δόσιν της εδωδής δίδουσα ως μήτηρ «Δημήτηρ» την τροφήν», λέγει ο Σωκράτης εις τον «Κρατύλον» του Πλάτωνος.
Ο Ηρακλής με το ρόπαλό του σκότωσε το λιοντάρι της Νεμέας, ταξίδεψε στο άστρο της Μαρίας (Μηρού, Μαίρας, Αυγής) και στην έκτη πύλη του Ζωδιακού εμφανίζεται με το σύμβολο της Παρθένου Μαρίας. Η Παρθένος Μαρία μύρισε τον Κρίνο και συνέλαβε το Χριστό. Το σύμβολο του Χριστού είναι ο Ιχθύς και το Ζώδιο των Ιχθύων είναι το αντίθετο της Παρθένου. Δεν είναι τυχαίο που το πλαίσιό μας και το Ζώδιο της Παρθένου συνδέονται στη Μυστική Γνώση με τον άθλο της Ζώνης της Ιππολύτης.
Υπάρχει σύνδεσμος ανάμεσα στο Οκταπέταλο Ρόδακα (Οκτάγραμμο), τον εξαπέταλο Ρόδακα (εξάγραμμο), το ρόδο, το σταυρό, το Ansata και το ΑΚ. Το λευκό ρόδο (Κρίνο) της Παρθένου Μαρίας παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με τους μύθους αυτής της κατηγορίας. Είναι δύσκολο να μάθει κανείς το μυστικό περιεχόμενο όλων αυτών, γιατί πρόκειται για «λατρεία» που δε διδάσκεται φανερά. Ο όρκος της σιωπής (Sub Rosa), κατά το παρελθόν δε δινόταν στο φως και η σιωπή υπαγορεύεται απ’ τη στάση του θεού Αρποκράτη, υποτιθέμενου «θεού της σιωπής».Το Λουλούδι της Ζωής εμπεριέχει τη βάση του Κύβου του Μέτατρον. Από το σχέδιο αυτό, προέρχονται και όλα τα πέντε Πλατωνικά στερεά.
Σημείωση: Ο κρίνος ως άνθος είναι αφιερωμένος στο Σείριο, Τέτοιο κρίνο έδωσε ο άγγελος στη Θεία Μητέρα.
Η Ήρα μύρισε και εκείνη έναν κρίνο, ή ένα ηράνθεμο και γέννησε τον Τυφώνα ή τον Άρη. Ο Μίθρας κάνει και αυτός μυστικό δείπνο και γιορτάζει το γενέθλιό του στις 25 Δεκεμβρίου. Η λατρεία του Βάκχου στη Θράκη. Γεννήθηκε από παρθένο στις 25 Δεκεμβρίου. Μετέτρεψε το νερό σε κρασί σε γάμο. Πραγματοποίησε ιερή πομπή πάνω σε όνο και αναστήθηκε στις 25 Μαρτίου. Αυτή την ημερομηνία επέλεξαν οι φιλικοί για την ανάσταση του γένους, ταυτίζοντάς την με τον Ευαγγελισμό για τον φόβο των Ιουδαίων. Επίσης ο Βάκχος λεγόταν Σωτήρ όπως και ο Ζευς. Κατά τη γέννηση του Βούδα αναφέρθηκε ότι παρατηρήθηκε μια εκτυφλωτική λάμψη στον ουρανό, όπως το αστέρι της γέννησης. Βηθλεέμ σημαίνει οίκος του άρτου. Στον αστερισμό της Παρθένου το αστέρι ονομαζόταν στάχυς. Όταν γεννήθηκε ο Κρίσνα, ο κακός θείος του ο Κάνσα βασιλιάς της Μανδούρα έδωσε εντολή να θανατωθούν όλα τα νήπια που είχαν γεννηθεί εκείνο τον καιρό, γιατί του είχαν προφητεύσει ότι ο ανιψιός του μια μέρα θα τον δολοφονούσε.

Η ΠΑΡΘΕΝΟΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΡΙΝΟΥ