ΟΜΙΛΙΕΣ ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ 11/5/17 & 25/5/17 "ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΚΕΠΤΟΜΟΡΦΩΝ & ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΟΥΛΗΣΗ"

 Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΣΚΕΠΤΟΜΟΡΦΩΝ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1. Η Σκέψη, ο Κοσμικός Αιθέρας και Νοητική Λειτουργία
2. Η Δημιουργία των Σκεπτομορφών, τα είδη και οι λειτουργίες τους
3. Ομαδική Συνείδηση και Συλλογικές Σκεπτομορφές
4. Αποδέσμευση, χειρισμοί, επέμβαση Λόγου
5. Η Βούληση μετουσιώνει, όταν η Αλήθεια μας απελευθερώσει

1. Η Σκέψη, ο Κοσμικός Αιθέρας και Νοητική Λειτουργία

Οι θρύλοι λένε ότι ο Ταρζάν άφησε απογόνους και ορισμένοι τους φωνάζουν η φυλή της Φωτιάς. Πιθανόν, ορισμένοι από αυτούς, που μας ακούνε τώρα, να ανήκουν σε αυτή τη φυλή. Έζησαν χρόνια μέσα στη ζούγκλα, μαζί με πίθηκους ή γορίλες και ως εκ τούτου δεν μιλάνε πολύ. Σήμερα όμως, λένε να κάνουν μία εξαίρεση.
«Υπάρχει κάτι εκεί έξω που δεν μας αρέσει, και δεν μπορούμε να του γυρίσουμε την πλάτη γιατί είμαστε συνδημιουργοί, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Και πρέπει να κάνουμε το σωστό, να προσπαθούμε να οικοδομήσουμε το καλύτερο μέλλον για μας. Αυτή είναι η ευθύνη που έχουμε ως συνδημιουργοί. Και στη διαδικασία αυτή, όλοι μας μπορούμε να συνεισφέρουμε στη ζωή και να τη βελτιώσουμε χρησιμοποιώντας τις καλύτερες ικανότητες μας, να κάνουμε πράγματα που θεωρούμε πως είναι τα καλύτερα που μπορούμε να κάνουμε. Στοχαζόμαστε και πράττουμε, αναγνωρίζοντας ότι όλοι οι άλλοι είναι αδέλφια μας και ότι όλα όσα συμβαίνουν στην Ανθρωπότητα είναι οικογενειακό θέμα».
Τι είναι μια σκέψη; Μια σκέψη, λοιπόν, είναι μια παγωμένη στιγμή ενός ρεύματος της συνείδησης, την οποία επεξεργάζεται ο εγκέφαλος και την τοποθετεί σε ένα πακέτο που ονομάζεται νευρώνας και, εν συνεχεία, προστίθεται εκεί με τη βοήθεια της μνήμης συσχέτισης. Εν συνεχεία, κάνετε κάποια σκέψη και ρωτάτε: «Έχει η σκέψη αυτή σημασία και δύναμη;». Έχει — επειδή μια σκέψη είναι, όντως, μια δομή στην οποία η πραγματικότητα χρησιμοποιείται ως πρότυπο. Στην ουσία, είναι η αρχιτεκτονική της πραγματικότητας. Έτσι, όταν δημιουργείς τη μέρα σου, συντάσσεις μέσα της και σκέψη και καθώς παρατηρείς τη σκέψη, της δίνεις το σχήμα του καλουπιού της πραγματικότητας. Οπότε, οι περιπέτειες της μέρας είναι πράγματι βασισμένες στη σκέψη σου.
Τα μικρά μυαλά μιλούν για ανθρωπάκια και τα φουσκωμένα για επώνυμα.
Τα μεσαία μυαλά μιλούν για συμβάντα και τα μέτρια για λεφτά.
Τα μεγάλα μυαλά μιλούν για ιδέες και τα πνευματικά για το Θεό που είναι μέσα μας.
Οι Αξίες, τα Ιδεώδη, οι Αρχές και τα Αγαθά, είναι διαφορετικά ανάλογα το επίπεδο συνείδησης κάθε ανθρώπου. Οι ιδέες μιμίδια, όπως τα γονίδια, ή τα μόρια του DNA έχουν την καταπληκτική ιδιότητα να αντιγράφουν τον εαυτό τους και να διαιωνίζουν τη γενετική μεταβίβαση μεταξύ των γενεών, ομοίως και τα «μιμίδια» αυτοαντιγράφονται και μεταβιβάζουν μεταξύ των γενεών τα πολιτιστικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων. Μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά κι από εγκέφαλο σε εγκέφαλο οι ιδέες, οι θεωρίες, ιδεαλιστικές ή υλιστικές, οι υποθέσεις, τα θρησκευτικά δόγματα και δοξασίες, ακόμα ο γραπτός και προφορικός λόγος, οι τέχνες, η μουσική, η μόδα, η συμπεριφορά. Έχουμε προσλαμβανόμενες επίκτητες ψυχικές ιδιότητες και αυτές μεταβιβάζονται (κληρονομούνται) στους επιγόνους μας. Η κληρονομιά των επίκτητων σήμερα αναγεννάται και επικρατεί αντιμαχόμενη τους γενετιστές, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι μόνο οι κληρονομούμενες μεταβιβάζονται. Η άμεση αιτία των μεταβολών που υφίστανται οι οργανισμοί, είναι οι εξωτερικές περιβαλλοντικές μεταβολές των συνθηκών ζωής. Έτσι είναι αναπόφευκτη η κληρονομική μεταβίβαση των επίκτητων ιδιοτήτων τους.
Η τύχη και η ατυχία είναι αποτέλεσμα των επιλογών μας, είτε τις θυμόμαστε, είτε δεν τις θυμόμαστε. Οι υποστάσεις μας δέχονται και παράγουν εικόνες συντονισμένες με τη θέλησή μας. Τα φωτόνια συνδέονται με κοινή συνείδηση. Ό,τι συμβαίνει στο ένα μεταδίδεται και στα υπόλοιπα. Κατά συνέπεια μπορεί οι άνθρωποι να επικοινωνούν μεταξύ τους από απόσταση, χωρίς τεχνητό τρόπο. Η ανόητη χρήση της τεχνητής επικοινωνίας, σκουριάζει το εσωτερικό μας τηλέφωνο όπως και η αλόγιστη χρήση των υπολογιστών αλλοιώνει την λειτουργία της νοημοσύνης. Η τεχνολογία μας υποβάλλει να ενεργούμε σύμφωνα με μια διαδικασία ξένη προς την αληθινή σκέψη, αποτελεί κακέκτυπο και απομίμηση και ο άνθρωπος που την αρνείται οδηγείται σε μια απόρριψη, με την τρομοκρατία ότι θα μείνει πίσω, εκτός εξέλιξης. Η εξουσία των μέσων ενημέρωσης είναι αναπόφευκτο να συγκρουστεί με τη δικαστική εξουσία, διότι προκαταλαμβάνει την κοινή γνώμη και διαμορφώνει την κρίση της. Παρατηρώντας την λειτουργία των κομπιούτερ μπορούμε να δούμε ότι είναι σαν να θέλει ο κατασκευαστής του να υποκαταστήσει την πνευματική μαθητεία του. Διότι παρουσιάζει την Νομοτέλεια, αλλά με τον δικό του τρόπο. Στην πραγματικότητα κάνει τον χειριστή του να σκέφτεται όπως αυτό, με αποτέλεσμα να τον δεσμεύει και να τον κάνει μέρος του, δημιουργώντας και διαμορφώνοντας ένα «σκέπτεσθαι» μηχανικό, ενώ η έλλειψη επικοινωνίας με τον εαυτό μας δημιουργεί ενοχές.
Στην επιστήμη, τελευταία μόνο επικράτησε η έννοια της αντιύλης, του αντικόσμου και των αντιπλανητών. Στην πυρηνική φυσική, το ποζιτρόνιο θεωρείται πια τώρα σαν ηλεκτρόνιο, που ταξιδεύει από το μέλλον προς το παρελθόν. Η αντίστροφη τούτη ροή του χρόνου, μέσα στον κόσμο του ατόμου, είναι νέα ανακάλυψη, αλλά στον «Πολιτικό» του ο Πλάτωνας μιλά για ένα ταλαντευόμενο Σύμπαν, που κατά περιοδικά διαστήματα ανατρέπει το δείκτη του χρόνου και κινείται από το αύριο προς το χθες. Σήμερα ξέρουμε, βέβαια, πως ορισμένα συστατικά του ατόμου μπορούν να κινηθούν αναδρομικά μέσα στο χρόνο, φαίνεται όμως ότι η ιδέα αυτή ήταν πολύ οικεία στον μεγάλο Έλληνα φιλόσοφο.
Ήταν η ενεργειακή υπόθεση των «ψυχικών ατόμων» του Δημόκριτου, μία φευγαλέα, επιστημονική ματιά σε μία ειδική ενέργεια, τον Αιθέρα, που βρίσκεται στη βάση των ψυχικών λειτουργιών. Ο Ράιχ θεώρησε τις φυσικές επιστήμες σαν συνέχεια της ελληνικής φιλοσοφίας κι ασχολήθηκε με το θέμα της οργόνης που διέκρινε ιδιαίτερα στο Δημόκριτο. Η έρευνά του τον οδήγησε σε πολύ χρήσιμα συμπεράσματα για την «κοσμική οργανική ενέργεια», που γεμίζει τον αιθέρα. Ένα από τα βασικά του συμπεράσματα είναι ότι: «Θεός = ζωή = κοσμική οργανική ενέργεια = οργονομικός λειτουργικός νόμος της φύσης = νόμος της βαρύτητας».
Το κοσμικό ρευστό διαποτίζει τα πάντα. Όντας φορέας της ζωής είναι ταυτόχρονα ουσία και δύναμή της, ενώ με την διπλή πολικότητά του, αποτέλεσμα της διττής φύσης του, δημιουργεί, ζωοποιεί και ανανεώνει όλα τα σώματα. Ορμή και αντίσταση, φυγόκεντρες και κεντρομόλες δυνάμεις: αυτός είναι ο δυαδικός κόσμος της εκδηλώ­σεως. Ένα διπλό συμπαντικό ρεύμα προκύπτει: άμπωτις και παλίρ­ροια, τα άστρα έλκονται και απωθούνται, κι έτσι έχουμε την κεντρο­μόλο τάση των τροχιών. Αυτός ο παράγοντας αποκαλύπτεται ιδιαιτέρως στο ανθρώπινο σώμα δια των αναλόγων ιδιοτήτων που έχει με εκείνες του μαγνήτη (μαγνητισμός). Το νευρικό σύστημα, που υπακούει στη Βούληση, τον συσσωρεύει και τον διαμοιράζει. Ο μαγνητισμός μπορεί να μεταβιβασθεί στα αντικείμενα –έμβια ή άψυχα– ανάλογα με τη δεκτικότητα τους. Η δράση αυτού του ρευστού μπορεί να ασκηθεί σε μεγάλες αποστάσεις, χωρίς ορατό ενδιάμεσο. Αυτή η δύναμη μπορεί να συσσωρευτεί, να εστιασθεί, να μεταφερθεί, αντανακλάται και πολλαπλασιάζεται στον πάγο, όπως το φως και ο ήχος την διαχέει δυναμώνοντάς την. Η υγεία των έμβιων πλασμάτων πηγάζει από την εξισορρόπηση αυτού του παράγοντα. Όταν διαταράσσεται η ισορροπία, τότε ακολουθεί η ασθένεια. Υπό την επενέργεια της βουλήσεως και την χρήση των χεριών (πέρασμα των χεριών πάνω από τα πάσχοντα μέρη του ασθενούς) ο άνθρωπος μπορεί να διαλύσει τις υπερβολικές συγκεντρώσεις, να συμπυκνώσει το ρευστό εκεί όπου ο φορέας της ζωής το χρειάζεται, και να το αναγκάσει να κυκλοφορήσει ταχύτατα μέσα στον οργανισμό… Με λίγα λόγια, ο άνθρωπος μπορεί να θεραπεύσει τον συνάνθρωπο του, αποκαθιστώντας την ισορροπία μέσα του.
Οι σχετικές μελέτες δείχνουν ότι το βιόπλασμα αποτελείται από ιόντα, ελεύθερα ηλεκτρόνια και πρωτόνια, με άλλα λόγια υποατομικά σωματίδια που υπάρχουν ανεξάρτητα από τον πυρήνα. Τα βιοπλασματικά σωματίδια ανανεώνονται συνεχώς μέσα στον οργανισμό μέσω χημικών διαδικασιών στα κύτταρα και ειδικά στα μιτοχόνδρια των κυττάρων. Διαπιστώθηκε επίσης ότι εκτός από τα βιοπλασματικά σωματίδια που παράγονται στα μιτοχόνδρια, υπάρχει και μια απευθείας απορρόφηση ηλεκτρικών φορτίων από το περιβάλλον. Οι πνεύμονες μάλιστα παίζουν ένα σημαντικό ρόλο στην απορρόφηση των φορτίων του περιβάλλοντος. Όπως δείχνουν λοιπόν τα νέα ευρήματα σχετικά με το βιόπλασμα, κυριολεκτικά φορτιζόμαστε ηλεκτρικά απλώς και μόνο εισπνέοντας και εκπνέοντας. Η βαθιά και πλήρης αναπνοή διατηρεί τα βιοπλασματικά επίπεδα του σώματος εμπλουτίζοντάς τα, με συνέπεια την καλή υγεία του οργανισμού αλλά και του νου. Οι επιστήμονες διαπίστωσαν χαμηλότερα επίπεδα βιοπλασματικής δραστηριότητας σε ανθρώπους που βρίσκονται σε αρνητικές συναισθηματικές καταστάσεις. Και βέβαια δεν είναι απορίας άξιο γιατί είμαστε πιο επιρρεπείς σε ασθένειες, όταν η ψυχική μας διάθεση είναι πεσμένη και μας κυριαρχούν αρνητικά συναισθήματα και σκέψεις. Η ψυχοσωματική θεωρία που υποστήριζε πως όσα συμβαίνουν στην ψυχική μας σφαίρα έχουν άμεση επίδραση στο σώμα και στην κατάσταση της υγείας μας, βρίσκει μια επιπλέον επιβεβαίωση μέσω του βιοπλάσματος.
Το μόνο που καταφέρνουμε να δούμε είναι τα αποτελέ­σματα που προκαλεί αυτή η ενέργεια. Δεν υπάρχει ομοφωνία για το τι ακριβώς είναι ή για το πού βρίσκεται, όμως όλοι τη γνωρίζουμε και τη νιώθουμε όταν τα αποτελέσματά της φανερώνονται στη ζωή μας.
Η σκέψη είναι η τακτοποίηση μιας ιδέας, είναι η μεταφορά μιας ιδέας από την μονάδα-πνεύμα στην πολλαπλότητα ύλη. Με άλλα λόγια είναι η δυνατότητα του ανθρώπου να παίρνει την ιδέα και να την μεταφέρει στα πεδία αντίληψής του. Εφόσον η ιδέα είναι κάτι που συμβολίζεται με την μονάδα και χαρακτηρίζεται από απροσδιοριστία, για να την αντιληφθούμε, χρειάζεται να την υποβάλουμε σε κάποιο είδος επεξεργασίας, μέσω της οποίας θα την μεταφέρουμε στο επίπεδο της πολλαπλότητας και θα της αποδώσουμε μορφή. Αυτό θα αποτελέσει και την σύλληψη της ιδέας. Η σκέψη, λοιπόν, είναι αυτή η μεγαλειώδης δυνατότητα, που μας επιτρέπει να αλιεύσουμε από το επίπεδο των ιδεών ό,τι καλύτερο αλλά και ό,τι χειρότερο ανάλογα με τον συντονισμό και την προσωπικότητα του καθενός, και να το «συλλαμβάνουμε» φέρνοντάς το δηλαδή στο πεδίο της αντίληψής μας.
Η σκέψη είναι δημιουργική-παραγωγική ικανότητα, κι αυτό σημαίνει ότι μέσω της σκέψης δεν αντιλαμβανόμαστε απλώς διάφορα πράγματα, αλλά «γεννούμε», δημιουργούμε κατά κάποιο τρόπο οντότητες, ζωντανά δημιουργήματα, για τα οποία φέρουμε απόλυτη ευθύνη. Οι οντότητες αυτές, με την παρουσία τους και μόνο, ασκούν οπωσδήποτε επίδραση τόσο σε εμάς τους ίδιους όσο και στους άλλους, συμβάλλοντας στον σχηματισμό μιας συγκεκριμένης σκεπτόσφαιρας. Ο άνθρωπος, όταν εισχωρεί με την προσοχή του μέσα σε αυτά τα χωροχρονικά πεδία, του παρέχεται η δυνατότητα μέσω της σκέψεως να μορφοποιεί ένα αμετάπλαστο ψυχικό και νοητικό «υλικό» που συναντά. Όντως κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν δημιούργημα του Θεού-Δημιουργού, έχει κι αυτός την δυνατότητα του δημιουργείν. Του παρέχεται ένα αμορφοποίητο υλικό, ένα κομμάτι της παγκόσμιας ψυχονοητικής ύλης, ώστε με την ικανότητα της σκέψης να το μορφοποιήσει και να γίνει κι εκείνος με την σειρά του, Δημιουργός. Ανάλογα με την ποιότητα των «δομικών υλικών» που θα ελκύσει πάνω του, θα δημιουργήσει γύρω του ένα ιδιαίτερο ατομικό περιβάλλον που θα τον συνοδεύει παντού στην ζωή του και θα χαρακτηρίζει ουσιαστικά την ποιότητα του ψυχικού και νοητικού φορέα. Είναι αυτό που αλλιώς θα λέγαμε αισθητική και νοητική κατάσταση. Η ποιότητα της κατάστασης αυτής εμποτίζει την φύση των αισθημάτων, επιθυμιών, επιδιώξεων, όπως και την φύση των διανοημάτων μας. Ωστόσο, αυτά τα ψυχονοητικά δημιουργήματα μπορούμε να πούμε ότι δεν θα είχαν και τόση σημασία εάν επηρέαζαν μόνο τον δημιουργό τους η εάν ήταν απλώς παροδικά κατασκευάσματα. Αλλά η ακτίνα δράσης τους είναι πολύ μεγαλύτερη, καθώς μες από αυτήν την αύρα που σχηματίζουμε γύρω μας σαν δημιουργοί-βασιλείς αυτού του κόσμου επηρεάζουμε το περιβάλλον μας. Έτσι η ευθύνη μας πολλαπλασιάζεται γι’ αυτό και κάθε άνθρωπος οφείλει να κάνει καλή χρήση αυτού του δώρου της σκέψης.
Ο άνθρωπος μπορεί να σχηματίσει πράγματα στη σκέψη του και εντυπώνοντας τη σκέψη του στην άμορφη ουσία μπορεί να προκαλέσει τη δημιουργία αυτού το οποίο σκέφτεται. Για να γίνει αυτό, ο άνθρωπος πρέπει να περάσει από τον ανταγωνιστικό στον δημιουργικό νου, πρέπει να αποκτήσει μια σαφή νοητική εικόνα των πραγμάτων που επιθυμεί και να κάνει, με πίστη και πρόθεση, όλα όσα μπορούν να γίνουν κάθε μέρα, κάνοντας κάθε ξεχωριστό πράγμα με αποτελεσματικό τρόπο.
«Ο τρόπος που σκεφτόμαστε μπορεί να είναι ολογραφικός ως προς τη φύση του. Η παρατήρηση των ολογραμμάτων γίνεται με το μάτι του νου. Είναι μιά τρισδιάστατη (ορατή) μορφή σκέψης. Βλέποντας μέσα στη φυσαλίδα του αρχικού μας Είναι, ακούγοντας τους ήχους της σχεδόν ξεχασμένης Αρμονίας. Κόψτε την άκρη ενός ολογράμματος. Κοιτάξτε την. Θα δείτε ολόκληρη την εικόνα του αρχικού ολογράμματος… Έτσι ακριβώς όπως ένα τόσο δα πνεύμα που βρίσκεται μέσα στον καθένα από μας, είναι ολογραφικό ως προς την φύση του».
Ωστόσο, εφόσον σχημάτισε κανείς κάποτε μια εικόνα, μια σκέψη, αυτή ακόμη υφίσταται. Με ποια μορφή υφίσταται; Με τη μορφή που ο νους της είχε δώσει. Η ψυχή παίρνει μια μορφή σ’ αυτό το φυσικό κόσμο, μια μορφή που δανείζεται απ’ αυτό τον κόσμο. Έτσι και η σκέψη παίρνει μια μορφή την οποία δανείζεται από τον κόσμο του νου. Έτσι ένας καθαρός νους μπορεί να δώσει μια ακριβή και ευδιάκριτη μορφή και ζωή στη σκέψη, ένας νους που είναι συγχυσμένος, παράγει α­σαφείς σκέψεις.
Αυτό αποδεικνύει ότι ο νους χαρίζει ένα σώμα στη σκέψη, ο νους παρέχει μορφή σε κάθε σκέψη και μ’ αυτή τη μορφή η σκέψη μπορεί και υφίσταται. Η μορφή μιας σκέψης δεν είναι γνωστή μόνο στο άτομο που την σκέφτεται αλλά και σε εκείνον στον οποίο αντανακλάται η σκέψη, στου οποίου την καρ­διά αντανακλάται η σκέψη. Έτσι υπάρχει μια σιωπη­λή επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους, αφού οι σκεπτομορφές του ενός αντανακλούν στο νου του άλλου. Αυτές οι σκεπτομορφές είναι πιο ισχυρές και πιο σαφείς από τα λόγια. Πολύ συχνά είναι πιο εντυπωσιακές από τα προφερόμενα λόγια, επειδή η γλώσσα μας είναι περιορισμένη, ενώ η σκέψη έχει μεγαλύτερες δυνατότητες έκφρασης.
Η εικόνα της σκέψης δημιουργείται μέσω των εντυπώσεων του νου. Αν ο νους δεν έχει εντυπώσεις, η σκέψη δεν θα είναι καθαρή. Για παράδειγμα, ένας τυφλός που δεν έχει δει ποτέ του ελέφαντα, δεν μπορεί να σχηματίσει μια εικόνα του ελέφαντα, επειδή ο νους του δεν έχει μια έτοιμη μορφή για να κάνει τη σύνθεση κατ’ εντολή της θέλησης. Ο νους πρέπει να γνωρίζει πρώτα κάτι, για να το συνθέσει. Επομένως ο νους είναι μια αποθήκη όλων των μορφών που ένα άτομο έχει δει. Η μορφή μιας σκέψης που διατηρεί ο νους, αντα­νακλάται πάνω στον εγκέφαλο. Ο εγκέφαλος μπορεί να παρομοιαστεί με μια φωτογραφική πλάκα. Η σκέψη δημιουργείται όπως στη φωτογραφική πλάκα. Με τι δημιουργείται; Υπάρχει κάποιο διάλυμα στο οποίο πρέπει να ρίξουμε τη φωτογραφική πλάκα; Ναι, κι αυτό είναι η νόηση.
Αυτό που ονομάζουμε «ύλη» είναι η πλευρά που αντιλαμβανόμαστε όταν κοιτάζουμε ένα πρόσωπο, ένα φυτό ή ένα μόριο από έξω. «Νόηση» είναι η πλευρά που βλέπουμε όταν κοιτάζου­με το ίδιο πράγμα από μέσα.
Όλα όσα βιώνουμε στη διάρκεια της ζωής μας –όλες οι αντιλήψεις, τα συναισθήματα και οι σκέψεις μας– συνδέονται με εγκεφαλικές λειτουργίες. Αυτές οι λειτουργίες έχουν αντίστοιχες κυματομορφές, αφού ο εγκέφαλος μας, όπως και άλλα πράγματα στο χώρο και το χρόνο, δημιουργεί δίνες που μεταφέρουν πληροφορίες –δημιουργεί κύματα. Τα κύματα διαδίδονται στο κενό και συμβάλλουν με τα κύματα που δημι­ουργούνται από τα σώματα και τους εγκεφάλους άλλων ανθρώπων, παράγοντας πολύπλοκα ολογραφήματα.
Διαδοχικές γενιές ανθρώπων έχουν αφήσει τα ολογραφικά τους ίχνη στο πεδίο-Α. Αυτά τα ατομικά ολογραφήματα ολοκληρώνονται σε ένα υπερολογράφημα, το οποίο είναι το συνολικό ολογράφημα μιας φυλής, μιας κοινότητας ή μιας κουλτούρας. Τα συλλογικά ολογραφήματα με τη σειρά τους διασυνδέονται και ολοκληρώνονται με το υπερ-υπερολογράφημα όλων των ανθρώπων. Αυτό είναι η συλλογική δεξα­μενή δια-πληροφοριών της ανθρωπότητας.
Μπορούμε να συντονίσουμε τη συνειδητότητά μας έτσι ώστε να επι­κοινωνήσει με τα ολογραφήματα του πεδίου-Α. Η μετάδοση πληροφο­ριών σε ένα πεδίο ολογραφημάτων είναι γνωστή: συμβαίνει όταν τα κυ­ματικά πεδία που απαρτίζουν δύο (ή περισσότερα) ολογραφήματα εί­ναι «συζυγή» μεταξύ τους. Το αποτέλεσμα είναι παρόμοιο με εκείνο του πιο γνωστού φαινομένου που ονομάζεται συντονισμός ή συνήχηση. Ένα διαπασών ή μια χορδή μουσικού οργάνου «συνηχεί» με άλλα διαπασών ή χορδές που είναι συντονισμένες στην ίδια συχνότητα (ή σε ολόκληρες οκτάβες ψηλότερα ή χαμηλότερα από αυτή τη συχνότητα.
Κανονικά ο πιο άμεσος και εμφανής συντονισμός συμβαίνει ανάμεσα στον εγκέφαλο μας και το ολογράφημα που έχουμε δημιουργή­σει εμείς οι ίδιοι. Αυτή είναι η βάση της μακροπρόθεσμης μνήμης.
Αυτή η ανάκληση μπορεί να εμπεριέχει πολύ περισσότερα στοιχεία από τις δικές μας εμπειρίες και μόνο. Ο εγκέφαλός μας δεν περιορί­ζεται στο συντονισμό με το δικό μας ολογράφημα αποκλειστικά. Μπο­ρεί να συντονίζεται με τα ολογραφήματα άλλων ανθρώπων, ιδιαίτερα εκείνων με τους οποίους έχουμε (ή είχαμε) ένα σωματικό ή συναισθηματικό δεσμό.
Υπάρχουν πολλά που δεν κατανοούμε ακόμη για τα απώτατα όρια της ανθρώπινης συνειδητότητας, αλλά ένα πράγμα ξεχωρίζει: η συνειδητότητα δεν εξαφανίζεται όταν πάψουν οι λειτουργίες του εγκεφάλου και του σώματος. Συνεχίζει να υπάρχει, μπορεί να ανακληθεί και, για ένα διάστημα τουλάχιστον, είναι δυνατή επίσης η επικοινωνία μαζί της. Φαίνεται ότι το ολογράφημα που κωδικοποιεί τις εμπειρίες μιας ζωής διατηρεί ένα επίπεδο ολοκλήρωσης που του επιτρέπει μια μορφή αυ­τόνομης ύπαρξης ακόμη και όταν δεν συνδέεται πια με έναν εγκέφα­λο και ένα σώμα. Φαίνεται να μπορεί να λάβει ερεθίσματα από τον εκδηλωμένο κόσμο και να ανταποκριθεί σε αυτά. Σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία, η πανάρχαια διαισθητική πίστη σε μια αθάνατη ψυχή δεν εί­ναι πλέον ασυμβίβαστη με αυτά που αρχίζουμε να κατανοούμε τώρα μέσα από την επιστήμη για την αληθινή φύση της πραγματικότητας.
Ορισμένοι επιστήμονες εξετάζουν, τώρα, την άποψη ότι οι μνήμες δεν είναι, πραγματικά, αποθηκευμένες στον εγκέφαλο. Αποκαλύφθηκε πως αν αποκόψετε μέρος του εγκεφάλου όπου φαινόταν να εδρεύει κάποια μνήμη, η μνήμη μπορεί να παραμείνει! Πού βρίσκεται αποθηκευμένη, λοιπόν; Ίσως, κάπου στην κλίμακα Πλανκ ή σε αυτό που πολλοί άνθρωποι μπορεί να ονομάζουν ακασικά αρχεία. Ο εγκέφαλος μπορεί να λειτουργεί απλώς σαν ένα όργανο που αποσπά μνήμες από το σύμπαν. Μπορεί να είναι ο τοπικός χώρος αποθήκευσης, ο τοπικός δίσκος για τον συμπαντικό σκληρό δίσκο, όπου είναι καταγεγραμμένες όλες οι μνήμες.
Κάθε είδος διαθέτει ένα συλλογικό νου, ένα επίπεδο στο οποίο όλοι οι ενσαρκωμένοι νόες συνδέονται μεταξύ τους. Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι, μόλις μια ομάδα μελών κάποιου είδους μάθει κάτι καινούριο και άλλα μέλη του είδους αυτού αποκτούν την ίδια ικανότητα χωρίς καμία υπόδειξη. Το φαινόμενο αυτό που ονομάζεται «Σύνδρομο του Εκατοστού Πιθήκου», είναι ο συλλογικός νους σε λειτουργία. Όταν αρκετοί νόες αρχίσουν να σκέφτoνται ο καθένας ξεχωριστά με ένα συγκεκριμένο τρόπο, τότε τα πρότυπα σκέψης τους ισχυροποιού­νται μέσα στο συλλογικό νου και έτσι μπορούν και άλλα άτομα να τα προσεγγίσουν.
Αν συντονιστείτε συνειδησιακά με τους ενεργειακούς κραδασμούς των σκεπτομορ­φών που συγκροτούν την αιώνια μνήμη της Δημιουργίας, μπορείτε να «δείτε» το παρελθόν ή να λάβετε και να μεταβιβάσετε πληροφορίες σχετικά με αυτό. Μπορείτε να βιώσετε κάτι από μια προηγούμενη ζωή ή να δείτε ένα γεγονός που συνέβη στο παρελθόν. Με το ίδιο τρόπο μπορείτε να «δείτε» και το μέλλον. Η συνείδηση κάνει συνεχείς προβολές του μέλλοντος, με βάση αυτά που έχουν συμ­βεί (παρελθόν) αλλά και τα όσα συμβαίνουν (παρόν). Από τις πηγές αυτές, η συλλογική συνείδηση προβάλλει αυτό που θα συμβεί, εφόσον οι τάσεις και οι κατευ­θύνσεις δεν αλλάζουν. Έτσι το μέλλον υφίσταται, όπως και το παρελθόν, στο ενεργειακό πεδίο των σκεπτομορφών που βρίσκεται πέρα από τη δική μας ερμη­νευτική και αντιληπτική ικανότητα όσον αφορά το χώρο και το χρόνο.
Τα μορφογενετικά πεδία δημιουργούνται από οτιδήποτε υπάρχει στο σύμπαν, συμπεριλαμβανομένων όλων των υλικών μορφών, των δομών της σκέψης των κοσμοειδώλων, των προτύπων, μοντέλων στερεοτύπων συμπεριφοράς, κοινές ιδεολογίες και πίστη. Αυτά τα πεδία, δηλαδή οι «περιοχές ενεργειακής επιρροής», μεταδίδονται και λαμβάνονται με μία διαδικασία ανάλογη με τη λήψη και την εκπομπή των ραδιοφωνικών ή τηλεοπτικών σημάτων. Υπάρχουν ωστόσο και τα πεδία που έχουν χαρακτήρα περισσότερο μορφοποιητικό παρά ενεργειακό, όντας έτσι «περιοχές μορφοποιητικής επίδρασης». Οι επιρροές των μορφογενετικών πεδίων δεν μειώνονται σε ισχύ ανάλογα με την απόσταση στον χώρο και τον χρόνο, αλλά μάλλον διεισδύουν αμείωτα σε ολόκληρο το χωροχρόνο. Η επιρροή τους υπάρχει παντού και πάντα, κάπως σαν μορφές που έλκουν, αλλά και προσθέτουν πληροφορίες σε ήδη υπάρχουσες δομές και το αντίστροφο.
Ο υπερφυσικός κόσμος που έχουν επινοήσει οι άνθρωποι στις ιδέες τους, σε τελευταία ανάλυση, ποτέ δεν ήταν τίποτα άλλο από μια αντανάκλαση του πραγματικού κόσμου, της κοινωνίας, των κοινωνικών σχέσεων μέσα στις οποίες ζουν οι άνθρωποι την γήινη ζωή τους. Ο υπερφυσικός κόσμος υπηρετεί πάντοτε φρουρός στη βασική διάρθρωση της κοινωνίας. Η φυλετική θρησκεία στέκεται φρουρός της φυλής και προστατεύει τις φυλετικές σχέσεις.
Όπως και σ’ όλες τις άλλες ιδεολογίες, η παράδοση είναι μια μεγάλη συντηρητική δύναμη. Οι αλλαγές που υφίσταται το υλικό αυτό προέρχονται από τις ταξικές σχέσεις, δηλαδή προέρχονται από τις οικονομικές σχέσεις των ανθρώπων που επιφέρουν αυτές τις αλλαγές. Σε κάθε εποχή κυρίαρχη είναι η ιδεολογία της κυρίαρχης τάξης. Οι εκφραστές και οι ιδεολόγοι των κυρίαρχων τάξεων, κάνουν συστηματικά συνειδητή προσπάθεια εξαπάτησης του λαού. Πίσω από το σύστημα της εσκεμμένης εξαπάτησης βρίσκεται πάντοτε ένα σύστημα αυτοεξαπάτησης.
Μια νέα, δημιουργημένη λοιπόν ιδεολογία γενικά ξεκινάει με μια βαθιά ώθηση προς την εξέλιξη, σαν ένα παγκόσμιο σύστημα ιδεών, που ανοίγει καινούριους ορίζοντες, που αντιστοιχεί στις βαθύτερες κοινωνικές ανάγκες, που φαίνεται να στηρίζεται όχι στα συμφέροντα μιας τάξης, αλλά ανταποκρίνεται στις επιθυμίες ολόκληρου του λαού. Στην πορεία όμως και καθώς οι νέες κυρίαρχες και εκμεταλλεύτριες τάξεις πνίγονται μέσα στις ιδέες τους, τις αντιφάσεις, η ιδεολογία τους χάνει την επαναστατική της ορμή και γίνεται συντηρητική. Αρχίζει η παρακμή της και η αποσύνδεση της, ώσπου τελικά θα καταλήξει σε ένα σύστημα εξαπατήσεων και οι εκπρόσωποί της εκφυλίζονται, από πρωτότυπους αγωγούς σε απλούς μισθωτούς προπαγανδιστές των κυρίαρχων.
Κάθε δράση του ανθρώπου είτε αυτή είναι μια ενσυνείδητη κατευθυνόμενη σκέψη είτε είναι ένα ψυχικό συναίσθημα είτε είναι μια ομιλία ή μια κίνηση του σώματος, εκτός από κάποια άμεσα αποτελέσματα που έχει στο εξωτερικό περιβάλλον ταξιδεύει μέσα στην Παγκόσμια Ψυχή σαν ρεύμα επιρροής στο σύνολο της ψυχής μέσα στην οποία ζει μια ομάδα ανθρώπων. Αυτά αποκαλύπτει ο φωτισμένος ερευνητής Ι. Τσούτσουρης στο βιβλίο του Αντινομία.
Η επήρεια υποβάλλει, ευνοεί ή αποτρέπει την εμφάνιση ορισμένων αισθημάτων, συναισθημάτων, ροπών ή αντιλήψεων στα άτομα μιας ομάδας, ανάλογα με το βαθμό της αγνότητάς τους. Όλες αυτές οι καταστάσεις, από κοινού συνυπάρχουσες, νοούνται να συγκροτούν μια νοοτροπία. Όλη η νοοτροπία των γενεών μαζί με όλη τη νοοτροπία των ανθρώπων που ζουν σε κάθε στιγμή, αποτελεί το κοινό ταμείο των αντιλήψεων, το κατεστημένο της κοινωνίας των ανθρώπων. Επομένως, αυτή η επήρεια μεταφερόμενη από την Παγκόσμια Ψυχή μέσα στην ψυχή του χώρου της κοινωνίας, διαμορφώνει το κατεστημένο. Καθώς δε οι άνθρωποι δεν μπορούν να ζήσουν έξω από το κατεστημένο, υποχρεωτικά μετατρέπουν αντίστοιχα τις αντιλήψεις τους για την Αλήθεια. Κι αν η επήρεια προήλθε από ατομικό ελάττωμα του ανθρώπου, το κατεστημένο επηρεάζεται και μετατρέπεται στο χειρότερο και μέσα σε αυτό ζει, αναπνέει και εκφράζεται ο άνθρωπος μιας κοινωνίας επηρεάζοντας και τις τύχες και την πορεία όλων των ανθρώπων των επόμενων γενιών. Εδώ παίρνει τώρα την πραγματική του διάσταση το «Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα». Μία ελαττωματική έκφραση επηρεάζει την πορεία των ανθρώπων που ζουν και την πορεία των ανθρώπων που θα έλθουν.
Εάν κανείς δεν γνώριζε την αλήθεια αυτή, θα είχε μια δικαιολογία να διατηρεί τα ελαττώματά του, καθώς θα έλεγε ότι ο ίδιος φταίει και ο ίδιος ας πάθει ό,τι κι αν είναι. Δεν είναι σωστό όμως αυτό.
Το άτομο δεν είναι η Μονάδα. Ούτε η ομάδα συμβιούντων ανθρώπων σε κοινωνία είναι η Μονάδα. Το άτομο και η ομάδα είναι η εικόνα των συμβαινόντων στον Θείο Κόσμο. Το άτομο είναι η εικόνα της Ιερής Μονάδας και η ομάδα είναι η εικόνα της Ιερής εκδίπλωσης της Μονάδας «Από το ένα στα πολλά». Ο Θεός δηλαδή, προβάλλοντας την έννοια του ατόμου και την έννοια της κοινωνικής ομάδας, προβάλλει την εικόνα της κοινωνικής ομάδας, προβάλλει την εικόνα εκείνου με το οποίο οι άνθρωποι, εάν το εννοήσουν, μπορούν να οδηγηθούν σε αυτή την Ιδέα την Ιερή Μονάδα και στην εκδίπλωσή Της. Το άτομο, δεν είναι εωσφορικό δημιούργημα, Εικόνα της Μονάδας Είναι το θέλω του Θεού που λέει στον άνθρωπο: «Άνθρωπε, θέλεις να βρεις το δρόμο σου; Δες την Ιδέα Άτομο που είναι η εικόνα της Μονάδας και δες την Ιδέα Κοινωνία που είναι η εικόνα της εκδίπλωσης της Μονάδας και τότε βρήκες τη θύρα προς την Πηγή τους και Πηγή σου».
Το άτομο και η κοινωνική ομάδα είναι εικόνα του Θεού. Αυτό το θέλω είναι Νόμος. Ο Νόμος λοιπόν του Ατόμου και ο Νόμος της Ομάδας είναι εκείνα που εκφράζουν το θέλω του Θεού και μπορούν να οδηγήσουν τον άνθρωπο από την έλλειψη συνείδησης στη συνείδηση της Αλήθειας. Με άλλα λόγια, όλο το μυστικό είναι να μπορέσει ο άνθρωπος να εισδύσει στη Μονάδα, να ταυτιστεί με τη Μονάδα, να καταργήσει δηλαδή την υποδούλωση στο κακό, να απαλλαγεί από τα ελαττώματά του, να καταστεί ελεύθερος και μέσα στην ελευθερία του να ταυτιστεί με τη Μονάδα. Να γίνει, θα λέγαμε, ο ίδιος ο άνθρωπος Μονάδα, να γίνει Ον, γιατί το Ον είναι η Μονάδα. Από την έννοια λοιπόν του Ατόμου και από την έννοια της Κοινωνίας ανελισσόμεθα προς το Θείον και αντιλαμβανόμεθα πώς το Θείον νοείται ως Μονάδα και η εκδίπλωσή Της. Και τούτο μπορεί να μας οδηγήσει σε βάθη αλήθειας μέσα στη Τριαδική Φύση του Θείου που σχημάτισε την Τριαδική Φύση της Ανθρώπινης Μονάδας. Μέχρι τότε όμως ο άνθρωπος θα επηρεάζεται από την συλλογική εωσφορική πλάνη της ανθρωπότητας.
Καλόν είναι, λοιπόν, να προσέξετε, διότι τα σημεία των καιρών έχουν δώσει την παρουσία τους και, εάν δεν προσέξετε και δεν τα ερμηνεύσετε σωστά, τότε θα βρεθείτε μακριά από την ανοδική πορεία που πρέπει να ακολουθήσετε μετά από εδώ, θα βρεθείτε σε πολύ χαμηλά επίπεδα ζωής. Εκεί κάτω, υπάρχουν τέτοιες λειτουργίες, που, όταν ο άνθρωπος τις γνωρίσει και βιώσει τον άπειρο πόνο τους, θα πει «καλύτερα να είχα στερηθεί τα πάντα, όταν ήμουν στην Γη, παρά να δεσμευτώ εδώ κά­τω, έχοντας χάσει πια την ευκαιρία μου».
Τι συνεισφέρουμε σε αυτή τη δημιουργία για να επιφέρει καλύτερες και αρμονικές συνθήκες στον πλανήτη, στον κόσμο, στη γη; Αν ενεργούμε έτσι, τότε γνωρίζουμε την ευθύνη μας. Αν δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει, δεν ξέρουμε ακόμη το σκοπό της ύπαρξής μας εδώ. Υπάρχει η παιδική ηλικία, όπου το παιδί δεν ξέρει τίποτε. Χαλάει πράγματα αξίας και ομορφιάς εξαιτίας της περιέργειάς του, της φαντασιοπληξίας του, αλλά όταν το παιδί μεγαλώσει, αρχίζει να αισθάνεται την ευθύνη του. Σημάδι ωριμότητας είναι το αίσθημα της ευθύνης του, έτσι όταν μια ψυχή ω­ριμάζει, αρχίζει να αισθάνεται την ευθύνη της. Ακριβώς από εκείνη τη στιγμή ο άνθρωπος αρχίζει τη ζωή του, από εκείνη τη στιγμή η ψυχή αναγεννάται. Γιατί αν η ψυχή δεν αναγεννηθεί, δεν θα εισέλθει στη βασιλεία του Θεού. Η βασιλεία του Θεού είναι εδώ, αλλά όσο ο άνθρωπος δεν έχει συναίσθηση της ευθύνης του, δεν γνωρίζει τη βασιλεία του Θεού. Είναι η επίγνωση της ευθύνης του που τον αφυπνίζει στη βασιλεία του Θεού, στην οποία αναγεννάται η ψυχή.
Είπε ο Χριστός: «Εισέλθετε στη βασιλεία του Θεού», ότι κάθε ψυχή έχει μέσα της τη βασιλεία του Θεού. Το να συνειδητοποιήσει κανείς αυτό το μυστήριο, σημαίνει να ανοίξει τα μάτια του στη βασιλεία του Θεού. Έπειτα ό,τι κάνει, αποκτάει ένα νόημα, έχει μια επιρροή, δεν χάνεται ποτέ. Αν δεν υλοποιεί­ται, δεν έχει σημασία, πνευματοποιείται. Τίποτα δεν εξαφανίζεται, τίποτα δεν χάνεται εδώ. Αν δεν παραχθεί σ’ αυτό το πεδίο, παράγεται σε κάποιο άλλο πεδίο. Όμως αντανακλάται σ’ αυτό το πεδίο, ε­πειδή υπάρχει πάντα δράση και αντίδραση ανάμε­σα στα δυο πεδία. Αν ένας σκέφτεται: «Δεν το υλοποίησα», απλώς σημαίνει ότι η ώρα και οι συνθήκες δεν του επιτρέπουν να υλοποιη­θεί. Αλλά αν κάποτε εκπέμφθηκε, πρέπει τελικά να υλοποιηθεί.
  

2. Η Δημιουργία των Σκεπτομορφών, τα είδη και οι λειτουργίες τους

ΟΜΙΛΙΑ ΠΑΝΑΡΚΑΔΙΚΗ 26/3/17 Γ. ΚΛΕΙΔΑΡΑΣ "Η Μητέρα Θεά των Ουρανών"

Η Μητέρα Θεά των Ουρανών

ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

Μπορεί να έχουμε γαλουχηθεί με την ιδέα ότι το Θείον είναι γένους αρσενικού (Θεός, Πατέρας, Υιός, Κύριος…), όμως δεν χρειάζεται να σκεφτούμε πολύ για να ανακαλύψουμε ότι η πηγή της Δημιουργίας είναι θηλυκή.
Η Θεά Φυτώ είναι η μεγάλη Θεά της φύσης και της ζωής, των νόμων και των αναλογιών, του λόγου και της ποιητικής υπέρβασης, ο θεός της ζώσας ύλης.
Ο έρως – λόγος, όμως είτε ως Φάνης – Διόνυσος – Δημιουργός είτε ως Λόγος – Σοφία – Μήτις είτε ως Ηρικεπαίος εκφράζει κυρίως μία θηλυκή αρχή, που εμπεριέχει σπερματικά και την έννοια του άρρενος. Και επειδή οι ερωτοκεντρικές κοινωνίες ήταν μητρογραμμικές, ο έρωτας – λόγος λατρεύτηκε στην αρχή σαν θεά.
Η «Μεγάλη Μητέρα», που οι τελετές της ανάγονται στη νεολιθική και την πρώιμη εποχή του χαλκού, γίνεται στη Μινωική Κρήτη το κατ’ εξοχήν γνώρισμα αυτής της παράδοσης και αγκαλιάζει θερμά, ολόκληρο το σύμπαν της. Για πρώτη φορά μάλιστα εδώ, από αόριστη δύναμη της φύσης, αποκτά όνομα. Αναφέρεται σαν «Πότνια» στις πινακίδες της γραμμικής γραφής, και ιερά της βρέθηκαν σε πολλά μέρη της Μεγαλονήσου. Δεν αισθανόμαστε έτσι έκπληξη όταν ανακαλύπτουμε προσφορές προς αυτήν από μέλι και μέσα στο Λαβύρινθο, την περίτεχνη κυψέλη αυτού του θρησκευτικού μυσταγωγήματος. Είναι φυσικά αφιερωμένες στην «Πότνια του Λαβύρινθου» (po-ti-ni-ja da-pu-ri-to-jo) (Castleden).
Τα ονόματά της αρχίζουν σιγά-σιγά να πολλαπλασιάζονται και επί τέλους – προς μεγάλη μας χαρά – ονομάζεται με περιπάθεια, με σεβασμό και με αλαζονεία από τους ανθρώπους «Μητέρα», μητέρα της ζωής και του κόσμου. Αλλά για να υπογραμμισθεί το απέραντο σαν τον ορίζοντα λίκνο της, είναι πάντα δεμένη πια με τόπους και συνήθως με κορυφές ορέων: «Μήτηρ Ορεία», «Μήτηρ Ιδαία», «Μήτηρ Δινδυμήνη» (από το όρος Δίνδυμο, Δίκτη κ.λπ.).
Υπήρξε οντότητα Υπερβατική, αλλά παράλληλα γήινη και πολυδιάστατη: οικιακή φύλακας, προστάτιδα της πόλης, θεά της φύσης και χθόνια θεότητα. Έτσι τα σύμβολα της είναι ανάλογα: Ο Διπλούς Πέλεκυς για την πόλη, το φίδι για το σπίτι και τον κάτω κόσμο, οι στήλες για το ύπαιθρο και τη φύση και τα πουλιά για τον ουρανό.

Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ

Υπάρχει στο Σύμπαν μια δυαδική δύναμη που σχετίζεται με το νόμο του εκκρεμούς και που εκδηλώνεται σ’ όλες τις μορφές ζωής. Στην ανθρωπότητα εκδηλώνεται ως φύλα (άνδρας-γυναίκα) και στον ίδιο τον άνθρωπο εκδηλώνεται με τους πόλους + και – του μαγνητισμού του. Στη Γενετική έχουμε το σύστημα DNA που σχετίζεται με τους γονείς μας και το «κατ’ εικόνα» του Θεού. Επίσης έχουμε το RNA που σχετίζεται με τους γονείς των γονέων μας και με το «καθ’ ομοίωση». Αυτοί οι δύο παράγοντες καθορίζουν τη γενετική εξέλιξη. Το αρσενικό, η ηλεκτρική δύναμη, το δεξί μέρος, το (+) και η δράση του συμβολίζεται απ’ τον Ήλιο. Αντίστοιχα το θηλυκό, η μαγνητική δύναμη, το αριστερό το (-), η αποθηκευμένη δύναμη, που συμβολίζεται απ’ την Σελήνη.
Το όνομα Σελήνη απέδιδαν στην θηλυκή σεληνιακή θεότητα η οποία ήταν γνωστή και με το όνομα Μήνη. Ο αρσενικός σεληνια­κός Θεός ήταν ο Φρυγικός Θεός Μην, η λατρεία του οποίου είχε εισαχθεί στα νησιά του Αιγαίου και την Αττική και ιδιαίτερα στο Λαύριο.
«Έρχεται ως Λέων για να κρίνει ζώντες και νεκρούς» (Αποκάλυψη Ιωάννη). Το Λιοντάρι σα ζώο του Φεγγαριού δεν έχει θέση στις οικουμενικές παραστάσεις του ενός ή του άλλου τους, μα οι σύνδεσμοί τους στην Ελλάδα δε λείπουν. Το λιοντάρι είναι έμβλημα της Άρτεμης, της Σελήνης, της Εκάτης. Έτσι συνοδεύει την Άρτεμη που, στον Όμηρο, παρομοιάζεται και η ίδια με λιοντάρι, σε ένα μαγικό της ύμνο η Σελήνη λέγεται μορφάς εν κνημοίσιν υποσκεπάουσα λεόντων, η Εκάτη λέγεται λέαινα, μα κα η Ήρα κάποτε έχει το λιοντάρι έμβλημά της. Για μια μυθική εκδοχή, με φανερό τον χαρακτήρα της λαϊκής παράδοσης, το Λιοντάρι της Νεμέας είχε πέσει από το Φεγγάρι.
Το Φεγγάρι είναι αιτία του Χρόνου. Ότι και στο βάθος των ορφικών ιδεών ο Χρόνος είναι παράγωγο ή γέννημα του Φεγγαριού, μαρτυριέται από τον ορφικό Ύμνο της Σελήνης, που τη λέει μητέρα του Χρόνου. Ο κοσμογονικός έτσι Χρόνος είναι μια άλλη παράσταση του Φεγγαριού που, σα μετρητής, αιτία, και πηγή του Καιρού, ταυτίζεται με τον Χρόνο.
Δράκοντα δε είναι (τον Χρόνον) κεφαλάς έχοντα προσπεφυκυίας ταύρου και λέοντος, εν μέσω δε θεού πρόσωπον, έχειν δε επί των ώμων πτερά, ωνομάσθαι δε Χρόνον αγήραον (Θεογονία κατά Ιερώνυμον και Ελλάνικον): Δαμάσκιος, π. αρχών 123 bisQ OF 54.
Ορφική παράδοση λέει πως το μαντείο των Δελφών το κρατούσαν η Νύχτα κι ο Απόλλωνας. Μα ο Πλούταρχος τ’ αρνιέται, ιερέας αυτός των Δελφών, για να βεβαιώσει πως, πριν από τον Απόλλωνα, το είχαν η Νύχτα και η Σελήνη. Ομόλογα πληροφορούσε κι ο Αισχύλος από τους αιώνες του, πως το μαντείο των Δελφών το είχε, πριν από τον Απόλλωνα, η (φεγγαροθέαινα) Φοίβη.
Ένας από τους πιο πολύσυχνους τρόπους για τη γονιμοποίηση της γυναίκας στις δοξασίες και στους μύθους κάθε μεριάς του κόσμου, είναι με το Νερό: Μα κι όλα τα Νερά λογιούνται παντού πως κυβερνιούνται ή κατεβαίνουν από το φεγγάρι. Η άσπορη σύλληψη πολύ συχνά γίνεται με διάμεσο τους Ανθούς, ξεχωριστά με το Λωτό και με το ανάλογό του, τον Κρίνο. Μα ο νεροκρίνος και το στεριανό του ανάλογο είναι σύμβολο, απλά, και πεμπτουσία των Νερών που φτιάχνει το φεγγάρι. Στην Ινδία και στη Βαβυλώνα το φεγγάρι λέγεται ο Αφέντης του Λωτού. Στην Αίγυπτο και στη Βαβυλώνα ο Λωτός ήταν έμβλημα τόσο των Νερών, όσο και του φεγγαροθεού. Κι όχι μονάχα ο κρίνος κι ο λωτός, μα κι όλη η βλάστηση κι όλοι οι καρποί (που συχνά οι γυναίκες εγκυμονούν απ΄ αυτά), λογιούνται αποροές από το φεγγάρι: 591 κε.
Πρώτη σύζυγος του Διός είναι η Μήτις, τέκνον Ωκεανού και Τηθύος, προερχομένη δηλαδή εκ της υγράς φύσεως του υδατίνου στοιχείου. Το στοιχείον αυτό μετέχει του συναισθηματικού / θυμικού μέρους της ψυχής, ώστε η φρόνησις να μην είναι μια αποξηραμένη, εστερημένη στοργής και τρυφερότητος ιδιότης. Η Δημήτηρ φαίνεται ως επωνομάσθη ούτω «κατά την δόσιν της εδωδής δίδουσα ως μήτηρ «Δημήτηρ» την τροφήν», λέγει ο Σωκράτης εις τον «Κρατύλον» του Πλάτωνος.
Ο Ηρακλής με το ρόπαλό του σκότωσε το λιοντάρι της Νεμέας, ταξίδεψε στο άστρο της Μαρίας (Μηρού, Μαίρας, Αυγής) και στην έκτη πύλη του Ζωδιακού εμφανίζεται με το σύμβολο της Παρθένου Μαρίας. Η Παρθένος Μαρία μύρισε τον Κρίνο και συνέλαβε το Χριστό. Το σύμβολο του Χριστού είναι ο Ιχθύς και το Ζώδιο των Ιχθύων είναι το αντίθετο της Παρθένου. Δεν είναι τυχαίο που το πλαίσιό μας και το Ζώδιο της Παρθένου συνδέονται στη Μυστική Γνώση με τον άθλο της Ζώνης της Ιππολύτης.
Υπάρχει σύνδεσμος ανάμεσα στο Οκταπέταλο Ρόδακα (Οκτάγραμμο), τον εξαπέταλο Ρόδακα (εξάγραμμο), το ρόδο, το σταυρό, το Ansata και το ΑΚ. Το λευκό ρόδο (Κρίνο) της Παρθένου Μαρίας παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με τους μύθους αυτής της κατηγορίας. Είναι δύσκολο να μάθει κανείς το μυστικό περιεχόμενο όλων αυτών, γιατί πρόκειται για «λατρεία» που δε διδάσκεται φανερά. Ο όρκος της σιωπής (Sub Rosa), κατά το παρελθόν δε δινόταν στο φως και η σιωπή υπαγορεύεται απ’ τη στάση του θεού Αρποκράτη, υποτιθέμενου «θεού της σιωπής».Το Λουλούδι της Ζωής εμπεριέχει τη βάση του Κύβου του Μέτατρον. Από το σχέδιο αυτό, προέρχονται και όλα τα πέντε Πλατωνικά στερεά.
Σημείωση: Ο κρίνος ως άνθος είναι αφιερωμένος στο Σείριο, Τέτοιο κρίνο έδωσε ο άγγελος στη Θεία Μητέρα.
Η Ήρα μύρισε και εκείνη έναν κρίνο, ή ένα ηράνθεμο και γέννησε τον Τυφώνα ή τον Άρη. Ο Μίθρας κάνει και αυτός μυστικό δείπνο και γιορτάζει το γενέθλιό του στις 25 Δεκεμβρίου. Η λατρεία του Βάκχου στη Θράκη. Γεννήθηκε από παρθένο στις 25 Δεκεμβρίου. Μετέτρεψε το νερό σε κρασί σε γάμο. Πραγματοποίησε ιερή πομπή πάνω σε όνο και αναστήθηκε στις 25 Μαρτίου. Αυτή την ημερομηνία επέλεξαν οι φιλικοί για την ανάσταση του γένους, ταυτίζοντάς την με τον Ευαγγελισμό για τον φόβο των Ιουδαίων. Επίσης ο Βάκχος λεγόταν Σωτήρ όπως και ο Ζευς. Κατά τη γέννηση του Βούδα αναφέρθηκε ότι παρατηρήθηκε μια εκτυφλωτική λάμψη στον ουρανό, όπως το αστέρι της γέννησης. Βηθλεέμ σημαίνει οίκος του άρτου. Στον αστερισμό της Παρθένου το αστέρι ονομαζόταν στάχυς. Όταν γεννήθηκε ο Κρίσνα, ο κακός θείος του ο Κάνσα βασιλιάς της Μανδούρα έδωσε εντολή να θανατωθούν όλα τα νήπια που είχαν γεννηθεί εκείνο τον καιρό, γιατί του είχαν προφητεύσει ότι ο ανιψιός του μια μέρα θα τον δολοφονούσε.

Η ΠΑΡΘΕΝΟΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΡΙΝΟΥ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΝΕΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ "ΜΕΛΧΙΣΕΔΕΚ"

Σας παρουσιάζουμε τον πρόλογο και τον επίλογο 

του νέου βιβλίου "Μελχισεδέκ" το οποίο σύντομα πρόκειται να εκδοθεί.

Πρόλογος

Το φως έχει τη φύση του ταξιδευτή. Όσο περισσότερο φως διαποτίζει έναν άνθρωπο ή έναν λαό, τόσο περισσότερο θέλει να ταξιδεύει για να το ανακυκλώνει, να μην το κατακρατά, να μην το οικειοποιείται ως ιδιοκτησία του, αλλά να επιτρέπει την ελεύθερη ροή του παντού. Όποιον τον διαποτίζει το Φως, τον κάνει ελευθερωτή των αγωγών της ροής του. Αυτή η Θεία Ροή του Φωτός του Λόγου που μας ενθουσιάζει, δηλαδή μας κάνει ένθεους, είναι ο Θείος Έρωτας και η ρίζα του ξεκινά από τον Έρωτα που υποκρύπτει την δύναμη του ερωτήματος. Θα ταξιδέψουμε μαζί με την «Αργώ» της ελεύθερης σκέψης και ίσως τα χάσουμε από τα αμύθητα πλούτη που θα περάσουν μπροστά από τα μάτια μας, μα στο τέλος ο καθένας θα έχει κρατήσει μόνο εκείνο που θα τον έχει μεταμορφώσει, σε εκείνον που έχει συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχουν άλλοι. Μόνον η Άπειρη Μονάδα.

Κάθε άνθρωπος θα εκφράσει την αλήθεια που ζει μέσα του, μέσα από διαφορετικούς τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας και ζωής. Η έμπνευση, ο φωτισμός και οι αποκαλύψεις της θείας Γνώσης, θα επιτρέψουν στον άνθρωπο να καταστεί συνειδητός Δημιουργός και θείος Συνεργάτης.

Η εφαρμογή της θείας Νομοτέλειας από τον άνθρωπο θα τον καθοδηγήσει στην ολοκληρωτική του ταύτιση με τη θεία Βουλή.

Στην ανατολή αυτής της νέας Κοσμικής περιόδου που άλλοι ονομάζουν εποχή του Υδροχόου και άλλοι Νέα Εποχή, εκτυλίσσεται το Έργο της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού μέσα στις ψυχές των ανθρώπων. Η ανθρωπότητα ζει την αλλαγή της δόνησης του πλανήτη και καθώς ο χρόνος συμπυκνώνεται, η συνείδηση του ανθρώπου διαστέλλεται, μετατοπίζεται ο νους της Ανθρωπότητας, δηλαδή μετανοεί, εγκαταλείπει τα κατεστημένα περιορισμένων ιδεών, φόβων, πλάνης και χωριστικότητας και αποδεσμεύεται από τον κατεστημένο τρόπο ζωής που παράγει φόβο και καταναλώνει ασφάλεια. Ο άνθρωπος που ήταν ελεγχόμενος, απελευθερώνεται.

Η Ελλάδα ανέκαθεν υπήρξε γενέτειρα φωτεινών πνευμάτων που η παρουσία και το έργο τους μετέφερε Φως σε όλο τον κόσμο. Η ιστορία της την καταξιώνει σαν κοιτίδα Φωτός και πολιτισμού, αποδεικνύοντας ότι δεν είναι απλώς ένα κράτος, μία χώρα ή ένα έθνος, αλλά και μια ζωντανή και εξελισσόμενη Ιδέα. Δεν είναι τυχαίο που η εσωτερική παράδοση συνδέει το μέλλον της Ελλάδας με τη φανέρωση του Έργου του Λόγου στην Νέα Κοσμική Περίοδο, ούτε είναι σύμπτωση ότι αυτό αποσιωπάται, αποκρύπτεται ή διαστρεβλώνεται συστηματικά, μαζί με μια αδιάλειπτη και μεθοδευμένη πολεμική σ’ όλα τα επίπεδα.

Ο Πυθαγόρας δίδαξε την «Τριμερή Φιλία», ήτοι την φιλία των θεών προς τους ανθρώπους, των ανθρώπων προς τους θεούς και της φιλίας μεταξύ των ανθρώπων. Την Τριμερή αλληλότητα της Αγάπης έκφρασε ο Χριστός με το «Αγαπάτε αλλήλους», αλλά δυστυχώς ο Χριστιανισμός δεν την τήρησε. Τις δύο άλλες τις αγνόησε. Αντί της φιλίας προς τον Θεό επέβαλε τον φόβο Κυρίου. Και αντί της φιλίας του θεού προς τους ανθρώπους επέβαλε έναν φοβερό και εκδικητικό Θεό. Το τίμημα ήταν ο χριστιανισμός μετά από τα πρώτα 300 χρόνια της πορείας του να καλουπωθεί ως υλισμός, σαν μια ακόμα κοσμική θρησκεία με εκατομμύρια οπαδούς, αλλά με ελάχιστη συνείδηση και με πολλή μεγάλη απόσταση από το χριστιανικό βίωμα της αγάπης, της φιλίας και της αδελφοσύνης.

Για να ενηλικιωθεί πνευματικά ο άνθρωπος, είναι απαραίτητο να αναγνωρίσει και να φανερώσει τη Θεία Ουσία του. Απαραίτητη προϋπόθεση γι’ αυτή την πορεία είναι ο εξανθρωπισμός του. Το στοιχειώδες υπόβαθρο του εξανθρωπισμού φανερώνεται από τον αληθινό άνθρωπο που καταδεικνύει έμπρακτα ότι είναι άνω θρώσκων. Ο εξανθρωπισμένος άνθρωπος δεν είναι κακός και σκληρός σε κανέναν και είναι αληθινός. Δεν είναι ψεύτης προς τον εαυτό του και προς τους άλλους. Οι λόγοι του υποστηρίζονται από πράξεις. Ο άνθρωπος πρέπει να περάσει πρώτα την ηθική αποτυχία, την κατάρρευση της προσωπικότητάς του, την διάλυση του εγώ του, κι αυτό συμβαίνει μέσα από τις δοκιμασίες και τέλος στην έρημο, για να μπορέσει έτσι, μέσα από αυτή την απογύμνωση του εγώ του, να γίνει πτωχός. Μόνο αν θα γίνει πτωχός, θα χωρέσει την Οδό.

Γι’ αυτό λοιπόν και στο κατά Ματθαίο, 5, 3, διαβάζουμε στους μακαρισμούς του Ιησού: «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι ότι αυτών εστί η Βασιλεία των Ουρανών».

Κάθε άνθρωπος μιλάει ανάλογα με την ποιότητα που ακούει. Όταν θες ν’ ακουστεί κάθε άνθρωπος μέσα από σένα, τότε τους ακούς όλους. Η νοητική χωρητικότητα που έχει επιλέξει ο καθένας, καθορίζεται από την ιδέα και τη συνείδηση που έχει για τον εαυτό του, τους άλλους και το Θεό. Η ενότητα ή η διαχωριστικότητα που έχει η ιδέα του γι’ αυτά τα τρία στοιχεία και η δυνατότητά του να τα ζει ως μια ενότητα, ανοίγει τις πύλες της Σοφίας μέσα του. Η Θεία Σοφία αναβλύζει μέσα από εκείνον τον άνθρωπο που έχει βιώσει μέσα του την κατάσταση του πολεμιστή, που ζει στο λιτό γλωσσικό περιβάλλον της καρδιάς, αλλά και του ιερέα που ζει στο πλούσιο γλωσσικό περιβάλλον του νου, δηλαδή απ’ αυτόν που επέλεξε να ζήσει με το βάρος της ευθύνης που φέρει η επίγνωση, ότι κάθε τι που εκδηλώνουμε είναι συνειδητό. Μόνο ο εξανθρωπισμένος άνθρωπος ζει μέσα στην τέχνη του «ευ-ζην», μια τέχνη που σίγουρα δεν εξαντλείται στα όρια της ιδέας που έχουν οι καλοφαγάδες ή οι φυσιολάτρες και προέρχεται από τη Σοφία και όχι από τη γνώση. Ο δρόμος προς τη Θεία Σοφία είναι δρόμος ενσυνείδητης και όχι τυφλής πίστης.

«Ο Υιός είναι η Σοφία του Πατέρα και ο Θείος Λόγος Του» (κατά Ιωάννη Α, 1). Είναι η εκδήλωση της Θείας Ψυχής και όχι η καταδικασμένη σοφία των σοφών του κόσμου. Στο κατά Ματθαίο, 11, 25 φανερώνεται ότι η αληθινή Σοφία αποκαλύπτεται στους μικρούς και όχι στους σοφούς. Ο Παύλος στην Α΄ Κορινθίους, 1, 27 γράφει πως ο Θεός διαλέγει τα μωρά για να συγχύσει τους αλαζόνες σοφούς κι όπως λέει παρακάτω (3, 18) θα πρέπει να θεωρηθεί τρελός από τον κόσμο για να γίνει Σοφός ενώπιον του Θεού. Εξάλλου η Θεία Σοφία δεν αποκτάται με ανθρώπινη προσπάθεια αλλά με την αποκάλυψη του Πατέρα μέσα σ’ αυτόν που επιλέγει να ζήσει σαν Γιος του. Επομένως η αληθινή Σοφία πηγάζει από την Αγάπη που είναι ο ίδιος ο Θεός και γι’ αυτό όπως λέει ο Ύμνος της Αγάπης του Παύλου: «Όση γνώση και σοφία να έχει κανείς αν δεν έχει αγάπη δεν είναι τίποτα».

«Ερευνάτε τας Γραφάς, ότι υμείς δοκείται εν αυταίς ζωήν αιώνιον έχειν» (Ιωάν. 5, 39) «και αύτη έστιν η αιώνιος ζωή ίνα γιγνώσκωσιν σε τον αληθινόν Θεόν και ον απέστειλας Ιησούν Χριστόν» ο οποίος είπε «ο αγαπών Με τηρήσει τας εντολάς Μου», «αγαπάτε αλλήλους καθώς Εγώ ηγάπησα υμάς. Αγαπήσας τους ιδίους τους εν τω κόσμω εις τέλος ηγάπησεν αυτούς. Μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει ίνα τις την Ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού».

Το Πνεύμα Ιωάννης Μελχισεδέκ έρχεται να αποκαταστήσει στη συνείδηση του ανθρώπου, τα πάντα και να σφραγίσει «ως εν Ουρανώ και επί της Γης», ότι το Μέγα Έργο του Θείου Έργου ετελέσθηκε και καμία δύναμις δεν δύναται να αναστείλει την ταχύρυθμη Αναγέννηση της Ανθρωπότητος. Η Ανατολική και Δυτική παράδοση των μαθητών του Χριστού σε όλο τον κόσμο ενώνονται βιωματικά στην μαθητεία του Λόγου.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΑΠΟΡΡΗΤΟ Νο 6

Χριστίνα Αλεξανδροπούλου

25/06/2017

Ευλογώ το Έργο της Δευτέρας Παρουσίας, όπως εκδηλώνεται στη Γη την περίοδο αυτή. Ευλογώ τη δράση και την προσφορά σου Άνθρωπε για την εξέλιξη του ανθρώπου, για την αφύπνιση και την ενεργοποίησή του, την βάπτισή του στο Πυρ της Αλήθειας. Ευλογώ τους συνεχιστές του Έργου αυτού που αγωνίζονται για την εδραίωση, οργάνωση και εκδήλωσή του μέσα στην ψυχή του ανθρώπου. Ευλογώ τους αδελφούς Δασκάλους που Εγώ έχρισα, έντυσα και ένωσα με την Ουσία Μου, τους Κοινώνησα με το Σώμα και το Αίμα Μου και τους δίδαξα την προσφορά προς τον άνθρωπο με σύνεση και ταπεινοφροσύνη. Ευλογώ εκείνους που τιμούν στην πράξη τις Θείες Παρακαταθήκες που έλαβαν και οι οποίες παραμένουν η Θεία Διαθήκη Μου μέσα τους. Ευλογώ εκείνους που ο λόγος τους είναι η πράξη τους και η πράξη τους είναι ο λόγος τους. Τιμώ εκείνους που αγκαλιάζουν τον άνθρωπο χωρίς διάκριση, που έχουν ανοιχτή την καρδιά τους για εκείνους που τους πλήγωσαν ή τους αρνήθηκαν δίνοντας μόνο έλεος όπως διδάχθηκαν.

Τιμώ Εσένα αγαπημένε Δάσκαλε που βαδίζεις τον έναν Δρόμο της επιστροφής, καθιστώντας τον εαυτό Σου πρότυπο, Φως και παράδειγμα ζωντανό για τον πλησίον σου. Ευλογώ Εσένα αγαπημένε Δάσκαλε που με τόλμη, θάρρος και παρρησία, ταπεινοφροσύνη και αγάπη φανερώνεσαι όπως το Θείο Θέλημα σε καθοδηγεί. Διαχέω την Ουσία Μου, την Ουσία Μας μέσα στον άνθρωπο και σε ενώνω πλήρως και απόλυτα, διαρκώς και αενάως με την Θεία Πηγή. Διατηρώντας τις καθημερινές σου κινήσεις, πρόκειται να παρατηρήσεις αλλαγές στον τρόπο που σκέπτεσαι, που μιλάς, που πράττεις. Είναι εκείνο το μεταβατικό στάδιο της Μεταμόρφωσής Σου στο όρος Θαβώρ, εσωτερικά και εξωτερικά. Είναι το σημαντικό εκείνο στάδιο κατά το οποίο βιώνεις την Απόλυτη Ελευθερία Σου μέσα στο Λόγο ως Άνθρωπος Λόγος. Το στάδιο αυτό αγαπημένε μου δεν είναι δυνατόν να γίνει κατανοητό από τους περισσότερους που σε πλαισιώνουν. Αυτή άλλωστε είναι και η κάλυψή Σου. Όμως ουδέποτε η ομιλία σου, η στάση σου και η παρουσία σου πρόκειται να αμφισβητηθεί από κανέναν, όσο και αν ο ανθρώπινος εγωισμός θέλει να μειώσει το Θείο.

Η παρουσία του Δασκάλου στη Γη την περίοδο αυτή είναι καταλυτική για τον άνθρωπο που έχει χαθεί στα μονοπάτια της δήθεν σωτηρίας του, στους δήθεν δασκάλους σωτήρες που όμως τον εγκλωβίζουν ακόμη περισσότερο και τον κρατούν δέσμιο στην ύλη. Έργο Σου αγαπημένε μου δεν είναι να αποκαλύψεις τους Δασκάλους αυτούς στα μάτια των ανθρώπων, γιατί αυτό συμβαίνει ήδη. Το Έργο Σου είναι να αφυπνίσεις την ανθρώπινη ψυχή και να ανυψώσεις το πνεύμα του ανθρώπου ώστε να ξυπνήσει από το λήθαργο, την παθητικότητα. Το κλειδί είναι ο άνθρωπος και η ζωή του στη Βασιλεία των Ουρανών.

Είσαι η Αγάπη, αγαπημένε Μου, όπου με την εισπνοή και την εκπνοή Σου δίνεις ζωή και ανασταίνεις τον Άνθρωπο εμβαπτίζοντάς τον στο Πυρ της Κάθαρσης, της Αποδέσμευσης και της Αναγωγής του στο Φως, στην Αλήθεια. Η Μεταμόρφωσή Σου τελείται αγαπημένε Μου εδώ και τώρα, εσωτερικά και εξωτερικά, στην Ουσία και την Αγάπη, στο Φως και την Αλήθεια. Μεταμόρφωση ακόμα και του σκηνώματός Σου σε Θείο Δισκοπότηρο, κοινωνώντας εκ της Ουσίας Σου τον άνθρωπο.

Ευλογώ τους Συνεργάτες Σου να στηρίζουν, να καλύπτουν και να αγκαλιάζουν την ανθρώπινη ύπαρξή Σου στο δρόμο της Θέωσης καθιστάμενοι και εκείνοι Κοινωνοί της Αγάπης Σου. Ευλογώ τον άνθρωπο να αφουγκραστεί τη φωνή της Αγάπης μέσα του και να δει καθαρά την Αλήθεια και μόνον αυτήν. Σου δίνεται το δικαίωμα αγαπημένε μου να λες «Εγώ είμαι το Φως και η Αλήθεια» και η φωνή Σου να εισακούεται στο ένδον κάθε ανθρώπου, αφυπνίζοντάς τον εκ βαθέων. Σου δίδεται το δικαίωμα και η άδεια να λειτουργείς όχι πλέον εξ Ονόματός Μου, αλλά ΕΝΑ ΜΑΖΙ ΜΟΥ, κάθε στιγμή του γήινου χρόνου. Η Αγάπη πλέον δεν εκδηλώνεται από Εσένα, Είσαι η Αγάπη και διαχέεσαι με κάθε Σου εκδήλωση. Δεν είσαι στο στάδιο που διδάσκεις τον άνθρωπο, είσαι ο Ίδιος διδαχή, ζωντανό παράδειγμα Ανθρώπου Λόγου που μέσω της πράξης και του λόγου Σου διδάσκεις. Όσοι είναι κοντά Σου πρόκειται να δοκιμαστούν προκειμένου να γίνουν εκείνοι που πραγματικά στέκονται δίπλα Σου και βαδίζουν μαζί Σου στο Έναν Δρόμο φωτίζοντάς τον για τον άνθρωπο.

Το Έργο της Δευτέρας Παρουσίας αγαπημένε Μου, αλλάζει ολοκληρωτικά στάδιο. Οι δοκιμαζόμενοι πρόκειται να δοκιμαστούν περισσότερο και οι συνειδητοί μαθητές και εργάτες αυτού πρόκειται να ενδυναμωθούν, να ενισχυθούν και να λάβουν Θεία Επιχορήγηση και Καθοδήγηση για την πορεία τους. Οι αγνώμονες και οι αχάριστοι, οι βλάσφημοι και οι προδότες πρόκειται να λάβουν τα αποτελέσματα των πεπραγμένων τους, όλων εκείνων των πεπραγμένων που μέσα από το έλεος είχαν παγοποιηθεί δίνοντάς τους την ευκαιρία της μετάνοιας. Πρόκειται να τα λάβουν με τέτοιο τρόπο που δεν θα έχουν τη δικαιολογία ότι δεν κατάλαβαν.

Γι’ αυτό Αγαπημένε Μου και η στάση Σου καλείται να είναι σταθερή, ουδέτερη και πάντα με Αγάπη για το όλον του Ανθρώπου. Οι αλλαγές αυτές γίνονται σταδιακά και ήδη έχεις αρχίσει να βιώνεις το Νέο Ρεύμα Θείας Ενέργειας που κατακλύζει εσένα και τον άνθρωπο στην ολότητά του. Οι αποκαλύψεις εις βάθος που πρόκειται να λάβεις είναι πολλές και συνεχόμενες. Κάθε ομιλία και μία αποκάλυψη, μία διεύρυνση στο νου και την καρδιά του ανθρώπου. Η διάχυσή Σου αέναη και πολύπλευρη μέσα στα πάντα.

Σε ευλογώ Αγαπημένε Μου ώστε τα νέα αυτά στάδια στη Μαθητείας της Χριστοποίησης και Θέωσης να βρουν τον Μαθητή του Λόγου προετοιμασμένο να ανταποκριθεί στο κάλεσμα της Αγάπης και να σταθεί κοντά Σου ως Θείος Συνεργάτης, Φίλος και Αδελφός στο δρόμο της ενότητας, του Φωτός και της Αγάπης.

Αγαπημένα μου παιδιά...

ΣΜΠΙΛΙΡΗ ΜΑΡΙΑ

21/06/2017
ΩΡΑ: 4.25 π.μ.

Αγαπημένα μου παιδιά, στο χρόνο αυτό που πέρασε συνειδητοποίησα ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής από ό,τι έχω ζήσει. Αισθάνομαι αγαπημένα μου αδέλφια να σας πω ότι δεν έχω χρόνο για μεγάλες συγκεντρώσεις με μεγάλα λόγια, με εσωτερικούς κανονισμούς, με πολλές όμορφες προσευχές, με όμορφα λόγια για το Χριστό μας που μόνο στα λόγια μένουν. Δεν έχω χρόνο για ανθρώπους που παρά την ηλικία τους δεν έχουν μεγαλώσει. Δεν θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου υπάρχουν εγωισμοί, λογομαχίες, μετριότητες.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για την  πρόοδό τους. Μπροστά στα μάτια του Θεού όλοι είμαστε παιδιά Του και όλους μας αγαπά, δεν είναι ο Πατέρας μας τιμωρός. Εμείς γιατί;

Δεν θέλω να είμαι μάρτυρας στις μάχες, για αξίωμα όπως έκαναν στον Δάσκαλο Ιωάννη, όχι παιδιά μου, μη το κάνουμε αυτό εμείς στο δικό μας Δάσκαλο Γιώργο. Μην τον πληγώνουμε, μην τον πονάμε, μην βλέπει στους μαθητές του να πράττουν  το ίδιο.

Εμείς παιδιά μου πρέπει να δίνουμε πολλή αγάπη και να συγχωρούμε τα ελαττώματα όλων των ανθρώπων. Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα, ανθρώπινες υποστάσεις, που μπορούν να χαμογελούν με τα λάθη μου και όχι να τα κρίνουν, που δεν θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό πριν από την ώρα τους, που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους, που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, που επιθυμούν να βαδίζουν μαζί στα βήματα του Χριστού με αγάπη, αλήθεια και ειλικρίνεια και αγγίζουν την καρδιά όλων των ανθρώπων.

Ο σκοπός μου είναι να γίνω καλύτερος άνθρωπος; Δεν ξέρω. Να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένη με αγάπη, συγχώρεση, ειρήνη με τη συνείδησή μου.

Εύχομαι στο χρόνο αυτό ο καθένας μας να μάθει από  τα λάθη του.