Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2016

Ελλάς Ο Κόκκος του Σίτου (νέο βίντεο)


Είναι ο επίλογος της ομώνυμης ταινίας που φτιάχτηκε το 1995 για την Ελλάδα και προβλήθηκε τον επόμενο χρόνο, ως φόρος τιμής και ενθύμιση στο ελληνικό πνεύμα και ότι αυτό σημαίνει. Η αρχική εικόνα έχει αντικατασταθεί λόγω χαμηλής ποιότητας του αρχικού υλικού, ενώ ο ήχος έχει παραμείνει ακριβώς ο ίδιος.
Όποιος θέλει μπορεί να δει το αρχικό βίντεο ΕΔΩ



Παρακάτω είναι το κείμενο που υπάρχει στο βίντεο.

Ο Ζεϊμπέκικος φίλε μου είναι ο χορός των αγγέλων που έπεσαν στη γη.
Σκόρπισαν τα φτερά τους με τους αέρηδες των ανθρώπων και τα δάκρυα.
Τα δάκρυά τους γίναν όνειρα Ελευθερίας και Αγάπης που ποτίζουν τις καρδιές μας.
Κάθε δειλινό μέσα στα μάτια μου τα μάτια τους, την ψυχή μου, πλημμυρίζω από ‘κείνο το πέταγμα.
Είναι σα θύμηση μακρινή αυτή η χαρά, που φέρνει κύματα συγκίνησης και δάκρυα.
Σε τούτο το ξεχείλισμα θυμάμαι ότι μακρύς είναι ο δρόμος και η Αγάπη του Ανθρώπου χορός λεβέντικός Ζωής και Ανάστασης.
Και η ματιά μου καρφώνει πάντα τον Ήλιο ψάχνει να βρει την καρδιά μου διώχνει τα σύννεφα και την αγκαλιάζει παίρνει μια ανάσα και επιστρέφει εδώ κάτω να την μοιράσει.
Βασιλιάς και ιερέας μαζί, δίχως τίτλους ανθρώπινους πολέμησα και πολεμώ αιώνες τώρα τους σκοτεινούς θεούς αυτού του κόσμου, θεούς βλοσυρούς, εκδικητικούς, τυραννικούς φόβων και ενοχών.
Είμαι ο πρώτος και ο έσχατος, και έρχομαι πάντα πρώτος να ξοφλήσω παλιούς λογαριασμούς, πριν από κάθε μεγάλο ξημέρωμα.
Τούτος ο τόπος είναι εκείνος που αγάπησα τόσο που να απαρνηθώ τιμές και δόξες και να βουτήξω στην Αλήθεια που ανάβλυζε από τις μνήμες και τα οράματά του.
Τούτος το τόπος φτωχός σε υλικά αγαθά μα πλούσιος στην ψυχή είναι το περίσσευμα της καρδίας αυτού του κόσμου και οι αρετές του, σπάνια αγριολούλουδα, που όσοι και αν τα ποδοπάτησαν ακόμα να, το άρωμά τους αναδύεται.
Η ψυχή μου είναι οι ψυχές των φωτεινών πνευμάτων που ανάστησε οι ψυχές εκείνων των τίμιων αγωνιστών, που πότε με την πένα, και πότε με το ξίφος, πάντα σε αρμονία τούτα τα δυο, σπείρανε Φως, Ελευθερία και Δικαιοσύνη στους αιώνες.

Η ΘΕΙΑ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ ΚΑΙ Η ΠΛΗΡΕΞΟΥΣΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ


1-9-2016
Πηγή Κωνσταντάρα

Αγαπημένε Άνθρωπε Εαυτέ μου. Οι γήινοι νόμοι σου ορίζουν ότι για να μπορεί κάποιος να ενεργήσει ως πληρεξούσιος του εντολέα του, είναι προϋπόθεση, η συνταύτιση της ενέργειας με τη βούληση του εντολέα. Σε αντίθετη περίπτωση, ο πληρεξούσιος, που ενήργησε παρά τις οδηγίες του εντολέα έχει την πλήρη ευθύνη για πράξεις που κείνται εκτός των εξουσιών του και επωμίζεται τις συνέπειες του νόμου.
Κλήθηκες να γίνεις εκπρόσωπος μου στη Γη και εκπαιδεύεσαι να ενώσεις τη βούλησή σου με το Θείο Θέλημα. Αν άνθρωπέ μου οι νόμοι της ύλης απαιτούν και προϋποθέτουν υποταγή στη βούληση του εκάστοτε εντολέα, πώς εσύ πιστεύεις ότι θα καταστείς πληρεξούσιος και εκπρόσωπος του Θεού, αν δεν υπαχθείς άμεσα και απόλυτα στη Θεία Βουλή;
Πολλές φορές άνθρωπέ μου έχεις την πεποίθηση ότι ενεργείς σωστά ενώ βιώνεις απόσταση από Εμένα και αντιδράς στην Παρουσία Μου. Και η απλή ανθρώπινη λογική δεν το χωρά αυτό. Πώς πιστεύεις ότι χωρά στη Θεία;

***

Αγαπημένοι αδελφοί

Σταδιακά εκπαιδευόμενος, ο Μαθητής του Δασκάλου Ιωάννη Λόγου Χριστού, λαμβάνει πείρες και διδαχές που αφορούν την μαθητεία του, η οποία είναι προσωπική. Προσωπική όμως, όχι ως προς τη φύση των απαραίτητων σταδίων-βιωμάτων, που αφορούν όλο τον άνθρωπο, αλλά ως προς την μέθοδο της λήψης τους και της αξιοποίησής τους από την υπόσταση, που συνδέεται άμεσα με την στάση του νου και είναι ανάλογη με την πνευματική ωριμότητα, την προδιαγραφή, την προϋπηρεσία του πνεύματος που ο καθένας φέρει, την προσαρμογή του όντος στις δημιουργούμενες συνθήκες και την εκδήλωση της θέλησης για αγάπη, η οποία φανερώνεται με την ενσυνείδητη ενεργοποίηση του «Αγαπάτε Αλλήλους». Η ενσυνείδητη ενεργοποίηση του Νόμου της Αγάπης εμπεριέχει όλα τα προηγούμενα, ικανά συντονισμένα με το Θείο Θέλημα και στηρίζεται στην δράση της ενεργοποιημένης ψυχής που συντονίζεται με την Θεία Ψυχή και καθίσταται φορέας της.
Ο μαθητής του Έργου της Δευτέρας Παρουσίας του Λόγου Χριστού μέσα στις ψυχές των ανθρώπων, καλείται να γίνει αγωγός Θείου Φωτός και Ουσίας, ώστε να αξιωθεί να καταστεί εκπρόσωπος του Θείου Θελήματος στη Γη, μέσα από την απορρόφησή του στο Λόγο Υιό Μητέρα.
Στον μαθητή δίδεται η άδεια, ώστε με την κάλυψη του Δασκάλου να ενεργεί στο Όνομά Του, για να εκπαιδευθεί ώστε να καταστεί ο ίδιος το θέλημα συντονιζόμενος μαζί Του κι αυτό προϋποθέτει να γνωρίσει και να αναγνωρίσει ο μαθητής τον Δάσκαλο ως φορέα του Θείου Θελήματος και Νόμο. Δηλαδή να συμφωνήσει και να συντονίσει τη θέλησή του με το Θέλημα του Δασκάλου.
Η Μητέρα Άννα αναφέρεται συχνά ως εξής: Με σεβασμό, ταπεινοφροσύνη και αγάπη, ή με υπακοή ταπεινοφροσύνη και αγάπη. Προκύπτει λοιπόν ότι ο σεβασμός και η υπακοή είναι ταυτόσημα και, σε συνδυασμό με το «νους, καρδιά συνείδηση», ο άνθρωπος κατανοεί ότι πρόκειται για κατάσταση νου με την ταπεινοφροσύνη να αντιστοιχεί στην καρδιά και την αγάπη στη συνείδηση. Επομένως, τόσο η υπακοή όσο και ο σεβασμός αφορούν στάση νου και αφορούν όπως και τα υπόλοιπα την εκδήλωση της αγάπης προς τον άνθρωπο. Εδώ είναι που η Μητέρα πάντα μας λέει, «να αγαπήσετε τον άνθρωπο παιδιά μου».
Κάθε αμέλειά μου κάθε καθυστέρηση ή στάση νου «αντίδραση» είναι και μια ανυπακοή στις βασικές οδηγίες πνευματικής ζωής, που τονίζουν την προθυμία και την αυτοδιάθεση της υπόστασης ως απαραίτητη προϋπόθεση της ζωής στο Λόγο. Η περιορισμένη ιδέα του μαθητή για την ζωή στο Λόγο περιορίζει την κατανόησή του και γι’ αυτό χρειάζεται να προσευχηθεί προς τον ίδιο τον Λόγο, ως μόνη Πηγή Ζωής, ώστε κάθε ολιγοπιστία και έλλειψη εμπιστοσύνης σε Αυτόν να ελεηθεί από το Θείο Πνεύμα της Αγάπης. Η συνειδητοποίηση της ανυπακοής, ενεργοποιεί την υπόσταση ώστε να καλύψει αυτά τα κενά, δηλαδή να μετατοπισθεί για να έλξει το Έλεος και την αφθονία της Θείας Αγάπης.
Για την κάθε λέξη που αναφέρεται παραπάνω χρειάζεται μεγάλος αγώνας για να καθαρθεί τόσο η σημασία και η έννοιά της που φέρει ο μαθητής μέσα του, ως συνισταμένη της πορείας του στη γη, παρούσας και παρελθούσας, όσο και να διευρυνθεί η ιδέα που την υποκινεί, έως του συντονισμού της με το Θείο, το οποίο σημαίνει καθαρότητα κινήτρου.
Ο μαθητής αναγνωρίζει ως απαραίτητη την κάθαρση του κινήτρου σε κάθε δράση του, ώστε τα αποτελέσματα που θα προκύψουν να είναι αποτελέσματα αγάπης. Στην πορεία βιώνει την έλλειψη σθένους του, τη στενότητα της αγάπης του, την ολιγοπιστία του, την έλλειψη διάκρισής του, και κατανοεί ότι ακόμα δεν έχει αναγνωρίσει τον Δάσκαλο μέσα του, οπότε δεν είναι δυνατό να ενεργοποιήσει και συγκεντρώσει τους μαθητές.
Ο άνθρωπος της γης δεν είναι σε θέση να κατανοήσει την θεία σκοπιμότητα των σταδίων μαθητείας και την πρόνοια του Πατέρα καθόσον η επαφή με το Φως μπορεί να επιφέρει σημαντική ανισορροπία στις υποστάσεις εκείνες που ακόμα δεν έχουν επιτεύξει την ανάλογη καθαρότητα στο νου.
Ο μαθητής, μη δυνάμενος ακόμα να συντονισθεί με το Θείο Θέλημα δεν κατανοεί την νομοτέλεια, μέχρι που να ολοκληρωθεί ο κύκλος των βιωμάτων που θα ωθήσει την υπόσταση να ζητήσει το έλεος και τη βοήθεια του Δασκάλου, αναγνωρίζοντας την ύπαρξή Του μέσα του και εστιαζόμενος στην ενεργοποίησή Του από εντός του.

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

Ό,τι δεν γιορτάζεται ξεχνιέται κι ό,τι ξεχνιέται πεθαίνει


08-07-2016
Πηγή Κωνσταντάρα

Αγαπημένοι φίλοι και αδελφοί,
Μέσα από διάφορους κύκλους εξέλιξης που έχουμε διαβεί κατά τη μαθητεία μας, στην πορεία της Χριστοποίησης και Θέωσης, γνωρίζουμε ότι η υπενθύμιση που μας ενεργοποιεί ο Παράκλητος, είναι χαρά και αγαλλίαση ψυχής, κίνητρο αγάπης και προσφοράς, ευλογία ίασης και αποκατάστασης. Με αυτόν τον τρόπο ο Μαθητής του Λόγου εκδηλώνει την επίγνωση της Υιότητάς του, προσφέροντας την ουσία του και την εργασία του στο ανθρώπινο γίγνεσθαι, ως φορέας Χάριτος και Ευλογίας.
Κάθε αντίθεση μετουσιούμενη μας οδηγεί πάντα στην επίγνωση της ενότητάς μας, σμιλεμένης από την κατάφαση της καρδιάς μας για το εφικτό. Γνωρίζουμε ότι ό,τι έγινε μία φορά μπορεί να ξαναγίνει και τούτο επειδή στη συνείδησή μας έχει εγγραφεί ανεξίτηλα το κάθε τι. Μόνο το αγκάλιασμα ολόκληρου του ανθρώπου είναι δυνατόν να μας καταστήσει Υιό και Θυγατέρα Θεού, μετουσιωμένο Άνθρωπο, Φίλο κι Αδελφό.
Δεν μπορούμε να σωθούμε μόνοι μας, είναι η μεγαλύτερη πλάνη μας. Η φιλία ως στάδιο Χριστότητας και σκαλοπάτι προς το Θεό δεν μπορεί παρά να χωράει όλο τον άνθρωπο και πρώτα τον άνθρωπο που είμαστε, που είναι και ο μόνος που -έστω και λίγο- γνωρίζουμε, πριν ανοιχθούμε στα πέλαγα του ανθρώπου, αναγνωρίζοντας την ενότητα του εαυτού.
Σ’ αυτή την πορεία, ο καθένας μας βρίσκεται αντιμέτωπος με τις επιλογές του. Η αμέλεια ή η καθυστέρηση είναι κι αυτές επιλογή και συνδέονται με το φόβο του θανάτου, ένεκα της άρνησης της Ανάστασης. Επιθυμούμε, λέμε, διακαώς την ανάσταση του ανθρώπου, την ίδια στιγμή που απορρίπτουμε τον αρνητικό μας εαυτό, αρνούμενοι κι εμείς την ανάστασή του. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια για να κατανοήσουμε το παράλογο, αφού καταδικάζοντας σε καθήλωση και φυλακή το τμήμα μας αυτό, απαγορεύουμε και στο «θετικό» μας τμήμα να αποκαθηλωθεί, μη συνειδητοποιώντας την ενότητα του εαυτού.
Στην πορεία μας γινόμαστε πολύ «μεγάλοι», πολύ «σπουδαίοι», πολύ «ειδήμονες» σε ό,τι ο καθένας καταπιαστεί, ώστε να «μην δεχόμαστε» τον «απλό» άνθρωπο να συμμετάσχει στη ζωή μας, έστω κι αν είναι ο ίδιος μας ο εαυτός, που τον στερούμε από την αγάπη και την αποκατάσταση του Λόγου.
Η κρίση της Δευτέρας Παρουσίας μέσα μας, φωτίζει όλα αυτά τα σημεία του εαυτού μας και μας οδηγεί κυριολεκτικά να γονατίσουμε ενώπιον του ανθρώπου, καθώς λυγίζουν τα γόνατά μας απ’ το βάρος του κρίματος και της αλαζονείας μας, συνειδητοποιώντας αυτά που έχουμε στερήσει από εμάς τους ίδιους, ένεκα της πλάνης μας και της ανυπακοής στο Θέλημα του Δασκάλου. Ενός Δασκάλου που έχουμε τοποθετήσει κι εμείς με τη σειρά μας κάπου «εκεί» στο «άπιαστο» και «τέλειο» της αγάπης, που εμείς νομίζουμε ως τέτοια. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ευθυνοφοβία, φόβο της έκθεσης των καλά κρυμμένων –θαρρούμε- τμημάτων μας, των παιδιών μας, που ντρεπόμαστε γι’ αυτά, που όμως-τι ανακούφιση- είναι γνωστά στον Ίδιον, που προσφέρεται ως αγωγός μετουσίωσης και αναγωγής του ανθρώπου, ο οποίος έχει τελέσει ήδη την προδοσία στο νου του, πριν προδώσει με τις πράξεις του.
Αυτή η πορεία δεν μπορεί να έχει άλλη κατάληξη για τον Μαθητή του Λόγου, από τη συνειδητοποίηση της Αλήθειας του Ενός Εαυτού, της Συμπόρευσης και της Συνεργασίας και της εκδήλωσής τους ως Φιλίας Θεού και Ανθρώπου, Ανθρώπου και Θεού, που εκδηλώνεται με ελευθερία και σεβασμό μεταξύ φίλων κι αδελφών. Τη Φιλία που, προσωπική και απρόσωπη, αποτελεί θεμέλιο της πορείας προς την Ελευθερία του Λόγου. Το στήριγμα της ανόρθωσης του ανθρώπου, η πορεία της αγάπης του, το επιστέγασμα της ενότητάς του.
Νωπές οι μνήμες της Χαράς και της Αγάπης, που έχουμε ζήσει όλοι μαζί αφοσιωμένοι σ’ ένα σκοπό της Αλήθειας και της Πραγμάτωσης του Έργου, του κάθε έργου, μικρού ή μεγάλου, που όμως τελείται με συνείδηση Αγάπης. Αυτό το γιόρτασμα του εαυτού φωτίζω και πάλι στην συνείδησή μου, με την Χάρη που ο Πατέρας μου παρέχει και σας καλώ σε νέα γιορτή της ενότητας και της συνεργασίας μας.
Γιορτή η Ζωή, γιορτή η Φιλία, η Συνεργασία και η Αδελφοσύνη, προσωπικές αλλά και απρόσωπες εκδηλώσεις του ενός εαυτού. Πόσο αντέχουμε την Αλήθεια αγαπημένοι μου; Πόσο τολμάμε να μετανοήσουμε έμπρακτα; Κρίνουμε και κατακρίνουμε κάθε τι που δεν καταλαβαίνουμε κλείνοντάς το έξω από το «σύστημά μας» λησμονώντας ότι το σύστημα αυτό είναι αιώνια ενωμένο με το Όλον, πολύ πριν γεννηθούμε, απ’ αρχής, και κάθε περιορισμός αποκλείει την οδό και τη διέξοδό μας προς την αλήθεια της Αγάπης, που μας απελευθερώνει.
Πολλές φορές λέμε προηγείται η φιλία ή η αδελφοσύνη ή η συνεργασία. Στην πραγματικότητα δεν προηγείται και δεν έπεται τίποτα, μα όλα αυτά αποτελούν εκφάνσεις της προσωπικής ή της απρόσωπης σχέσης μας με τον Λόγο, όπου Τον συναντάμε. Τα θαύματα γίνονται αθόρυβα, απλά και ταπεινά, με μόνη προϋπόθεση την εφαρμογή της Θείας Διδασκαλίας της Αγάπης και της Ενότητας, που οδηγεί στη συνειδητοποίηση ότι η υπόσταση παραδίδεται χωρίς εμπόδια και περιορισμούς στο Λόγο ή παραδίδει τα εμπόδια και τους περιορισμούς της στο Λόγο, για να διδαχθεί την Αλήθεια.
Μ’ αυτή την τοποθέτηση απευθύνομαι σ’ όλους εσάς, τους φίλους κι αδελφούς μου, τα πρόσωπα της Αγάπης του Θεού αλλά και της δικής μου αγάπης, που με γνωρίζετε και σας γνωρίζω γιατί πράξαμε πολλά μαζί, με την έμπνευση και την καθοδήγηση του Δασκάλου μας.