Πρόσκληση σε ομιλία με θέμα "Η Πλάνη της Φυλετικής Δύναμης και η Παγκοσμιότητα"

Σας περιμένουμε να μας τιμήσετε με την παρουσία σας

η εκδήλωση στο Facebook

Ομιλία Διέλευσις 31/10/15 Γ. Κλειδαράς "Η ιδέα της Αγάπης, η πανανθρώπινη πορεία της συνείδησης"

Α.Π.ΠΑΝ ΔΙΕΛΕΥΣΗ

«ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕΙ ΗΜΑΣ»

31-10-15

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΛΕΙΔΑΡΑΣ: Πριν από αρκετά χρόνια άρχισα να συνειδητοποιώ ότι ο Κόσμος των πνευματικών ιδεών δεν είναι ένα χάος αλλά έχει μια τάξη. Υπάρχει μια νομοτέλεια που κρύβεται πίσω από αυτόν τον κόσμο. Οι πρόγονοί μας ήταν εκείνοι που τον θεμελίωσαν και διατύπωσαν πρώτοι αυτή την νομοτέλεια. Οι ιδέες είναι Αθάνατες οντότητες, τα κακέκτυπά τους θνητές. Δεν είναι τυχαίο ότι οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι μίλησαν για τα 5 στοιχεία. Tο πέμπτο μάλιστα κατά νόμον σχετίζεται με την Αρχέτυπη Δημιουργική ιδέα όλων των υπολοίπων.

Όταν η πνευματική μου ζωή επικεντρώθηκε γύρω από την Αγάπη, ανακάλυψα ότι στο όνομά Της το ίδιο κρυβόντουσαν αυτά τα 5 στοιχεία, απ’ τα οποία αποτελείται όλο το Σύμπαν, ο άνθρωπος και τα πάντα. Η ολοκληρωμένη Αγάπη στην πράξη, η οποία δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα, όπως θέλουν να λένε κάποιοι σήμερα, είναι ένας τρόπος ζωής και σκέπτεσθαι, ο οποίος φέρνει σε συμφωνία και ευρυθμία αυτά τα 5 στοιχεία. Τότε έχουμε αληθινή ζωή, κάλλος, ομορφιά, ευδαιμονία, αρμονία, πρόοδο, εξέλιξη. Όταν δεν γνωρίζουμε πώς κινούνται τα στοιχεία αυτά μέσα μας, στη ζωή μας, στις σκέψεις μας, στις πράξεις μας, τότε έχουμε ανισορροπία.

Η ανθρωπότητα ολόκληρη βιώνει την κατάρρευση της πλάνης του πολιτισμού του μη όντος, όπως αποδεικνύει η εγκατάλειψη των αρχών που θεμελιώνουν τη συλλογικότητα, την επικοινωνία και την κοινωνικότητα. Στην πίστη  και τη θρησκεία, την οικονομία και την πολιτική, τις τέχνες και την αισθητική, στις επιστήμες και την τεχνολογία κι ακόμα περισσότερο στον κεντρικό πυλώνα της φιλοσοφίας και της παιδείας η έκπτωση του πολιτισμού μας είναι γεγονός.

Την ίδια στιγμή που καταρρέει αυτός ο πολιτισμός του «έχειν» της υλικής συνείδησης, αναδύεται ένας νέος πνευματικός πολιτισμός του «είναι», απαλλαγμένος από δόγματα, κερδολαγνεία, τεχνολογίες μόλυνσης, οικονομίες εκμετάλλευσης, ψευδοφιλοσοφίες και μαζική εκπαίδευση επιβίωσης. Όμως, σε κάθε κρίσιμη καμπή της ανθρώπινης ιστορίας εμφανίζεται ένα κύμα πνευματικού διαφωτισμού που δεν απευθύνεται στους λίγους αλλά σε όλους κι είναι ο Λόγος που το κατευθύνει πάντα. Μια νέα ανθρωπότητα γεννιέται μέσα σ’ όλους τους ανθρώπους που διαπνέονται από ανθρωπιστικές αρχές πνευματικότητας και την ηθική μιας νέας παιδείας. Η υποκειμενικότητα, ο ατομισμός, η ιδιώτευση, ο εγωκεντρισμός κι ο μηδενισμός κορυφώνονται πριν γκρεμιστούν στην εποχή μας.

Υπομονή είναι ο τρόπος για να αντέξεις τον εαυτό σου και να αποκτήσεις το «γνώθι σ’ αυτόν». Η αρετή της χωρητικότητας και της διάκρισης των αρχών που πιστεύουμε. Ο νέος άνθρωπος αρνείται την υποταγή σε ψεύτικες ανάγκες και δεν μεταφέρει τις ευθύνες της εξέλιξής του και της σωτηρίας του σε κανέναν μεσσία, ούτε γήινο ούτε εξωγήινο, ο νέος άνθρωπος βιώνει την αλήθεια ότι ο Χριστός σκήνωσε μέσα μας και Δευτέρα Του Παρουσία είναι η εκδήλωση της Αγάπης Του από εντός μας κι όχι ένα ολόγραμμα στα σύννεφα. Ο ορισμός είναι η διατύπωση των ορίων της συνείδησής μας για το καθετί, δηλαδή η αποκωδικοποίηση της ενέργειάς του Λόγου που μας γίνεται γνωστή, για να την κατανοήσουμε. Πνεύμα είναι η ουσία της συνείδησης που φέρει την ενέργεια των εννοιών και των ιδεών που αποκαλύπτουν την ουσία της Αγάπης στις διάφορες διαστάσεις ενώ Ψυχή είναι η θεία πνοή η οποία περιέχει τη ροή των κωδικών της Δημιουργίας, ενεργοποιείται από συνείδηση του πνεύματος στο Φως και ενεργεί μέσω του Φωτός στον νου με λογική και φαντασία εκφράζοντας Λόγο. Είναι το περίπνευμα το κάλυμμα Φωτός και Πνεύματος, ο ρυθμιστής-συμπλέκτης μεταξύ ύλης-φρένου και πνεύματος-γκαζιού.

Αγάπη είναι άκτιστος ουσία άνευ όρων και ορίων εμπεριέχουσα όλες τις έννοιες και τις αξίες. Οι έννοιες Εαυτός και Άλλος παύουν να έχουν σημασία, καθώς υπάρχει μόνον η Αγάπη. Η άρνηση της αληθινής μας ταυτότητας είναι η αιτία κάθε πλάνης και λάθους. Γιατί ο άνθρωπος είναι ο Έρωτας του Θεού και ο Θεός ο Έρωτας του ανθρώπου, που η μόνη ανηθικότητα είναι η έλλειψη Αγάπης. Ο Θεός Αγάπη εστίν και γι’ αυτό στο Χριστιανισμό η Αγάπη είναι ο Νέος Νόμος του Χριστού. «Εντολήν καινήν δίδομι υμίν αγαπάτε αλλήλους καθώς ηγάπησα υμάς», «αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της διανοίας σου και εξ όλης της ισχύος σου. Αυτή πρώτη εντολή και δευτέρα ομοία αυτή, αγαπήσεις τον πλησίον ως σ’ εαυτόν. Μείζων τούτων άλλη εντολή ουκ έστι».

Αγαπώ ως εκστατική αυθυπέρβαση την ουσία του Θεού κι όχι τις ωφέλειες που μπορεί να καρπωθεί ο εαυτός μου από τις ενέργειές Του. Στην Αγάπη του Θεού γίνομαι Αγάπη και δεν αισθάνομαι απλώς Αγάπη. Η Αγάπη δεν είναι συναίσθημα ή πράγμα, που το διαχειρίζομαι για να ικανοποιήσω προσωπικές σκοπιμότητες αλλά ο θείος τρόπος της ύπαρξής μου, ο οποίος με βγάζει έξω από τα όρια του εγώ και του είναι, στην ολοκλήρωση του προσώπου και της Ουσίας. Σε αντίθεση, η συναισθηματική αγάπη, με κρατά δέσμιο του εγώ και με απομονώνει απ’ την ολότητα του εαυτού μου, όσο παραμένω προσκολλημένος στις προσωπικές μου σκοπιμότητες, χωρίς να μοιράζομαι την προσωπική μου ζωή. Η Αγάπη υπερβαίνει το εγώ επειδή δεν αγαπώ για να ικανοποιήσω το εγώ αλλά υπάρχω ως Αγάπη.

Όλη η πλάνη κι η αλήθεια σχετίζεται με το Πρόσωπο. Αλήθεια είναι η στέρηση της λήθης δηλαδή η συνείδηση της μνήμης και η αγάπη μας, τα αληθινά όρια του εαυτού μας. Η Θέωση είναι δωρεά Ουσίας Θείας Χάρης μέσω των Θείων ενεργειών. Κι η πορεία μας μοιάζει με μια συνεχή μετάθεση των ορίων της αγάπης μας.

Οι θεολόγοι ομολογούν ότι όπως η Θεία Ουσία είναι χωριστή από τη Θεία ενέργεια που εκδηλώνει, έτσι και η Θεία ενέργεια φέρει μέσα της την αιτία της, δηλαδή τη Θεία Ουσία, που είναι αμέθεκτη κι έτσι γίνεται μεθεκτή. Οι επιστήμονες παράλληλα ομολογούν σήμερα μια ανάλογη σχέση ανάμεσα στην ενέργεια και την ύλη, το φωτόνιο και τη μάζα. Σταδιακά ανακαλύπτουμε ότι μοιραζόμαστε το ίδιο βίωμα, ανεξάρτητα τη μορφή και το φύλο, την εθνικότητα ή τη θρησκευτική μας πίστη. Όταν οι περισσότεροι άνθρωποι ψάχνουν πού είναι ο Δάσκαλος, πότε θα γίνει η συντέλεια, πόσο πρέπει να υποφέρουμε ακόμα, πώς θα σωθούμε, τι να κάνουμε και γιατί, ο νέος πνευματικός άνθρωπος εστιάζεται πρωταρχικά στο «ποιος».

Επτά είναι τα ερωτήματα της συνείδησης: τι, γιατί, πόσο, πώς, πού, πότε, ποιος. Αυτό το τελευταίο αποτελεί για τον πνευματικό άνθρωπο κλειδί. Απόδειξη είναι ότι στις υπερβατικές πνευματικές καταστάσεις απουσιάζει η αίσθηση του χώρου και του χρόνου, ενώ αλλάζει η συνείδηση και η ταυτότητα, το ποιος. Τότε αλλάζουν επίπεδο όλα τα υπόλοιπα ερωτήματα, το βάθος και το ύψος των απαντήσεων για κάθε πού, για κάθε πότε, για κάθε πόσο, τι, γιατί και πώς. Όλα καθορίζονται απ’ το «ποιος». Όταν αλλάζουμε ταυτότητα, αλλάζουν όλα. Κινούμαστε στο επίπεδο που μας υπαγορεύει η ταυτότητα που πιστεύουμε ότι έχουμε, η ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας. Η Αλήθεια δεν είναι κάπου εκεί έξω αλλά μέσα μας κι αποκαλύπτει την ψευδαίσθηση του μέσα και του έξω και μας λέει «Μετράς άνθρωπε το χώρο με το μέτρο και το εκατοστό. Αλλά την απόσταση ήλιων και αστέρων την μετράς σε έτη φωτός δηλαδή σε χρόνο. Στο μακρόκοσμο το cm και το second ταυτίζονται. Αυτό που θέλει η ψυχή σου για να εξελιχθεί μπορεί να μην αρέσει στην προσωπικότητά σου, η οποία φοβάται το άγνωστο και θυμώνει, επειδή πιστεύει ότι αδικήθηκε. Γι’ αυτό και συνεχίζει να συντηρεί πεποιθήσεις, προσδοκίες, προκαταλήψεις, δυσειδαιμονίες, κατεστημένα και περιορισμούς αιώνων, δημιουργώντας γιγαντιαίες σκεπτομορφές πλάνης. Αυτές τροφοδοτεί η υλική συνείδηση με ανάλογες συμπεριφορές και τρόπο ζωής».

Η επιβολή του ανώτερου εαυτού στον κατώτερο οδηγεί στην αυτοθεοποίηση και τον εωσφορισμό. Ενώ η εναρμόνιση του κατώτερου και ανώτερου εαυτού μεσ’ τον Θείο Εαυτό είναι ο δρόμος της Χριστοποίησης και της Θέωσης. Δεν υπάρχει εκλεκτός λαός, παρά μόνο μία Θεία Ανθρωποϊδέα. Δεν υπάρχει άλλος παρά μόνο ένας. Είναι η μονάδα που ταξιδεύει από το μηδέν στο άπειρο. Αφετηρία και αρχή είναι η θεία ταυτότητα και η θεία καταγωγή του ανθρώπου. «Εγώ είπα Θεοί Εστέ και Υιοί Υψίστου πάντες» αποκάλυψε ο Χριστός.

Προορισμός και τέλος η τελειοποίηση και συνταύτιση του ανθρώπου με τον Θεό. «Έσεσθε ουν υμείς τέλειοι ώσπερ ο Πατήρ ημών ο εν τοις Ουρανοίς τέλειος εστίν». Κι έτσι το κλειδί του δρόμου συνοψίζεται στο Αγαπάτε Αλλήλους. Η Αλήθεια δεν παρουσιάστηκε ποτέ ολοκληρωμένα στο παρελθόν, ένεκα της ανωριμότητας της ανθρώπινης συνείδησης και γι’ αυτό ο Χριστός είπε ότι θα αποστείλει άλλον Παράκλητο κατά τη Δευτέρα Του Παρουσία για να μας οδηγήσει εις πάσαν την αλήθεια. Ο Παράκλητος είναι ο ενεργοποιητής της Θείας Μνήμης και της Θείας καταγωγής του ανθρώπου και είναι αξιοσημείωτο ότι έχουμε εισέλθει στην εποχή όπου Εκείνος, το Πνεύμα της Αληθείας μας οδηγεί πλέον στην ολοκληρωμένη αποκάλυψη της Αλήθειας και η Αλήθεια ελευθερώσει ημάς. Η Μνημοσύνη αποτελεί τη θηλυκή αρχή του ανθρώπου και η θέληση την αρσενική. Δίχως μνήμη δεν υπάρχει όραμα, δεν υπάρχει στόχος. Δίχως θέληση δεν μπορεί ο στόχος να επιτευχθεί. Όποιος ελέγχει το παρελθόν, τη μνήμη, ελέγχει το παρόν, τη θέληση, το τώρα. Κι όποιος ελέγχει το παρόν, τη θέληση, το τώρα, ελέγχει το Όραμα, το μέλλον.

Αφυπνίζοντας λοιπόν τη μνήμη, επηρεάζουμε τη θέληση. Μέσω του παρελθόντος το παρόν και μέσω του παρόντος το μέλλον. Το κλειδί γι’ αυτό το έχει η προσευχή, που ενεργεί συντονισμένα με τους θείους Νόμους και τη Ροή του Λόγου. Γιατί η ελευθερία συνεπάγεται υπευθυνότητα και δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευθύνη από τη διαχείριση του Κενού ή της Αρχέγονης Ουσίας μας.

Ομιλία Διέλευσις 9/11/15 Γ. Κλειδαράς "Οι Οικοδόμοι του Νέου Κόσμου"

Α.Π.ΠΑΝ ΔΙΕΛΕΥΣΗ

09-11-15

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΛΕΙΔΑΡΑΣ:

Χαιρετίζω τους οικοδόμους του νέου κόσμου, της νέας κοινωνίας που κατά καιρούς όλοι έχουμε οραματισθεί και επειδή ένας είναι ο Λόγος, που καθοδηγεί τα πάντα, με κάποιο τρόπο όλοι εμπνεόμαστε και καθοδηγούμαστε εξ Αυτού, για να βρισκόμαστε σήμερα εδώ. Ο αγαπητός φίλος κι αδελφός Βασίλης Χατζόπουλος είπε με μια φράση σημαντική, ότι δίχως την επίγνωση της ιστορίας δεν είναι δυνατόν να οικοδομηθεί αυτός ο νέος κόσμος. Κι αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια λίγο βαριά βέβαια στα αυτιά πολλών ανθρώπων της εποχής μας, οι οποίοι θεωρούν ότι καλύτερα να μην ήξεραν τίποτα και να μη γνώριζαν τίποτα από την ιστορία, γιατί δεν είναι τόσο απλό να γνωρίζεις. Η γνώση φέρει ευθύνη και όσο πιο πολλά μαθαίνει και γνωρίζει κανείς, τόσο ανακαλύπτει το μέγεθος της άγνοιάς του. Αλλά και τόσο ανακαλύπτει πόσο βαριά είναι η ευθύνη του να γνωρίζεις τι έχει συμβεί. Είναι εύκολο να λες τους συγχωρώ όλους και πάμε παρακάτω. Όταν όμως γνωρίζεις τι έχει συμβεί, όταν έχεις επίγνωση ότι έχουμε οδηγηθεί εδώ, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, λόγους, μεθόδους και τακτικές, τότε η συγχώρεση γίνεται δυσκολότερη. Απαιτεί να σκάψει κανείς βαθύτερα και να βρει στα έγκατα της ψυχής του το σθένος και την ψυχική δύναμη να χωρέσει αυτό που η κοινή διάνοια του ανθρώπου αδυνατεί να χωρέσει. Και τότε μόνο μπορεί να συγχωρέσει από καρδιάς. Αυτό το εξαιρετικά δύσκολο έργο έχει ανατεθεί στους ώμους επίλεκτων υποστάσεων, που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους σ’ αυτό. 

Οι άνθρωποι κατά καιρούς και κατά εποχές, σ’ όλες τις φυλές και τις θρησκείες και τις ιδεολογίες που ανέπτυξαν, προσπάθησαν να εφαρμόσουν κάποιους νόμους της Θείας Νομοτέλειας που είχαν διδαχθεί απ’ τους δασκάλους τους η τους οδηγούς της φυλής. Όμως, η οποιαδήποτε υγιής εκδήλωση και πρότυπο εφαρμόστηκε πάνω στη Γη, παρατηρούμε ότι σύντομα δέχτηκε πολεμική ή αλλιώς όπως λέμε, καπελώθηκε ή αλλιώς αμαυρώθηκε, σπιλώθηκε και τελικά καταργήθηκε. Γεγονός είναι ότι οι πρόγονοί μας είχαν συλλάβει αυτές τις αρχές της Θείας Νομοτέλειας η οποία, όταν εφαρμοσθεί επί της Γης μπορεί να δημιουργήσει πραγματικά μια πρότυπη κοινωνία και αυτό έπραξαν.

Τα 5 στοιχεία που βλέπετε στα ακροδάκτυλα αυτού του χεριού συμβολικά δεν είναι απλώς οι 5 βασικές δυνάμεις που το Σύμπαν κι εμείς δημιουργηθήκαμε αλλά είναι και οι αρχές με τις οποίες ο άνθρωπος έχει προοριστεί να είναι σε θέση να διαμορφώσει τη ζωή του επάνω στη Γη, στο κόσμο της ύλης δηλαδή. Με λίγα λόγια, το πενταδικό σύστημα δόθηκε στην αρχαιότητα όχι μόνο σαν μέθοδος μνημονικής ή μια μέθοδος εκπαίδευσης του νου, μια και ο νους είναι το 5^ο σώμα του ανθρώπου και μια και ο Λόγος έχει να κάνει με το 5^ο κέντρο στο σώμα του ανθρώπου, δόθηκαν λοιπόν τα κλειδιά αλλά δεν εφαρμόσθηκαν ολοκληρωμένα. Κυριάρχησε το επταδικό σύστημα, το οποίο είναι θα λέγαμε, το «ιερατικόν» και το οποίο απαιτεί ανθρώπους υψηλού πνευματικού επιπέδου, να έχουν αναπτύξει και τα πνευματικά τους σώματα. Όμως η κοινωνία του σήμερα αποτελείται περισσότερο από ανθρώπους υλιστικής αντίληψης, υλιστικής συνείδησης, ανθρώπους οι οποίοι είναι σε θέση να λειτουργήσουν μόνο στα της ύλης και να κατανοήσουν μόνο αυτή τη φύση. Άρα, αυτό που λείπει ως μεταβατική κατάσταση από τη μια κοινωνία στην άλλη, θα ήταν κι ένας τρόπος, ένα σύστημα ζωής το οποίο θα υπακούει στους συμπαντικούς νόμους. Και το μοντέλο αυτό είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Όπως ακριβώς ο άνθρωπος έχει κεφάλι, καρδιά, χέρια κι πόδια, έτσι ακριβώς ο οργανισμός της ανθρωπότητας ολόκληρης μοιάζει με ένα τέτοιο ον. Ο συλλογικός άνθρωπος έχει κι αυτός το δικό του κεφάλι, τη δική του καρδιά, τα δικά του πόδια και χέρια και είμαστε εμείς εκείνοι, που θα του επιτρέψουμε τελικά να λειτουργήσει ομαλά ή όχι.

Ακόμα και πάνω στη Γη βλέπουμε την πεντάδα στις Ηπείρους να υπάρχει αλλά και στις ίδιες τις εκδηλώσεις του ανθρώπου, βλέπουμε πάλι ότι αυτή η πεντάδα κυριαρχεί. Έχουμε πράξεις σε επίπεδο υλικό, συναισθήματα σε επίπεδο αστρικό, σκέψεις σε επίπεδο νοητικό, λόγια σε επίπεδο ψυχικό και κίνητρα σε επίπεδο πνευματικό. Η νομοτέλεια της ταυτενέργειας είναι η νομοτέλεια που πρεσβεύει ότι ο Νόμος της Ελεύθερης Βούλησης, ο οποίος κατέχει τη θέση του 5^ου στοιχείου, δηλαδή του κέντρου του σταυρού, είναι εκείνος ο νόμος που έχει δοθεί στον άνθρωπο ως θείο δώρο, για να μπορεί να πραγματοποιήσει το έργο της Δημιουργίας της Ζωής του και του κόσμου. Ανάμεσα σ’ αυτή την Ελεύθερη Βούληση ο άνθρωπος αντιμετωπίζει τους φυσικούς νόμους, το νόμο της Ισορροπίας, της Δράσης και της Αντίδρασης και το νόμο της Πρόνοιας και της Εξέλιξης που διέπει τα πάντα. Επομένως όσο συντονίζονται με τους Θείους Νόμους και τη Θεία Πρόνοια, τόσο ελαφρώνει το βάρος του από τις χρεοφειλές του στο νόμο της Ισορροπίας. Τόσο κινείται λοιπόν με ουδετερότητα και αρμονία συνθέτοντας κι όχι διαχωρίζοντας, ώστε να έλξει την απελευθέρωσή του από τον Νόμο του Χώρου και το Νόμο του Χρόνου.

Όμως, οτιδήποτε δημιουργούμε κι οτιδήποτε ζούμε και επιλέγουμε με την Ελεύθερη Βούλησή μας, σχετίζεται είτε το κατανοούμε και το συνειδητοποιούμε είτε όχι, με την επίγνωση που έχουμε για τον εαυτό μας. Και γι’ αυτό άλλα πράγματα θέλαμε όταν ήμασταν 10 χρονών κι άλλα πράγματα θέλαμε όταν ήμασταν 30 και στη συνέχεια άλλα πράγματα θέλουμε τώρα που είμαστε 50. Το ποιος λοιπόν, ποιος πιστεύει ο άνθρωπος ότι είναι ο εαυτός του, είναι το κλειδί της δημιουργίας της Νέας του Κοινωνίας. Διότι η κοινωνία που υπάρχει σήμερα, είναι αποτέλεσμα της ιδέας της περιορισμένης που έχει για τον εαυτό του. Πιστεύοντας πως είναι ένα υλικό, θνησιγενές ον απλά, έφτιαξε έναν κόσμο και μια κοινωνία όπου τα αγαθά αυτής εξαντλούνται σ’ ένα αυτοκίνητο, σε ένα σπίτι και σε κάποια άλλα υπάρχοντα. Όταν όμως ο άνθρωπος συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι μόνο ύλη αλλά είναι και πνεύμα, είναι και ψυχή, τότε με νέα κριτήρια αξιολόγησης και με νέες αξίες και αρχές είναι σε θέση να δημιουργήσει ένα νέο κόσμο Με λίγα λόγια, τα ιδανικά, οι αξίες, τα πρότυπα και οι αρχές του συνδέονται με την επίγνωση της ταυτότητάς του.

Και η αλλαγή θα επέλθει σε κάθε άνθρωπο, όταν καταλάβει ποιος είναι πραγματικά. Προς το παρόν πιέζεται από τα προβλήματά της ζωής του, σε όλα τα επίπεδα, βιώνοντας τη ρύπανση στη γη, στο νερό, στον αέρα, τους κινδύνους ακόμα και από την ηλιακή ενέργεια που δέχεται ο πλανήτης απροστάτευτος και βρίσκεται παγιδευμένος στα αγαθά, όπως είπα, στο κυνήγι των αγαθών της ύλης. Και περνάει μια ολόκληρη ζωή, σπαταλάει ολόκληρη τη ζωή του, προκειμένου να εξαγοράσει τα λιγοστά, υλικά αγαθά που μπορεί κανείς να αγοράσει με χρήμα και χωρίς να το συνειδητοποιεί, σπαταλάει την ενέργειά του και γίνεται ανίκανος τελικά να απολαμβάνει εκείνα τα αγαθά τα οποία είναι δωρεάν. Έτσι ακριβώς, αν διακρίνουμε τα επίπεδα των αγαθών, βλέπουμε ότι τα υψηλότερα αγαθά όχι μόνο δεν απαιτούν χρήμα για να τα απολαμβάνει κανείς, τουναντίον, πρέπει κανείς να είναι αποδεσμευμένος από την επιθυμία του για αυτά, για να τα απολαμβάνει. Γιατί, όπως είναι γραμμένο, κανείς δεν μπορεί να υπηρετεί 2 κυρίους, Θεό και Μαμωνά. Αυτό πρέπει να μας προβληματίσει γενικότερα στις Χριστιανικές κοινωνίες, διότι αν κάνουμε μια ανασκόπηση και δούμε τι συμβαίνει σήμερα στον πλανήτη και την ανθρωπότητα, 2000 χρόνια μετά την έλευση του Χριστού, θα δούμε ότι τελικά οι άνθρωποι, ιδιαίτερα αυτοί που θέλουν να ονομάζονται χριστιανοί, περισσότερο υπακούν στον νόμο της Ανταπόδοσης, στο νόμο του «οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος» παρά στο νόμο του Ελέους και της Συγχώρεσης. Άρα, στην πράξη, ακόμα δεν έχουμε εκχριστιανισθεί. Και δεν έχουμε εκχριστιανισθεί, διότι αποβάλαμε και το κομμάτι του εξανθρωπισμού που έχουμε λάβει από τις ελληνικές μας ρίζες.

ΟΜΙΛΙΑ ΠΑΝΑΡΚΑΔΙΚΗ 26/3/17 Γ.ΚΛΕΙΔΑΡΑΣ "ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΡΙΝΟΥ"

ΠΑΝΑΡΚΑΔΙΚΗ

26-03-2017

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΛΕΙΔΑΡΑΣ: «ΜΗΤΕΡΑ ΔΙΧΩΣ ΟΝΟΜΑ»

Σας ευχαριστώ όλους και σας καλωσορίζω, ευχαριστώ τους προλαλήσαντες φίλους κι αδελφούς κι όλους εσάς που θυμάστε τη γιορτή αυτή στην πράξη, με την αγάπη σας, το σεβασμό σας και κυρίως με αυτή την εσωτερική χαρά που διατηρείτε μέσα σας σαν ζωντανό, χαρμόσυνο μήνυμα, γιατί ένα χαρμόσυνο μήνυμα είναι ο Ευαγγελισμός αυτής της ψυχής που έχει φτάσει σε κατάσταση εξαγιαζούσης Χάριτος και δέχεται αυτή την καλή αγγελία, ότι γεννάει Χριστό.

Στον Εσωτερικό Χριστιανισμό, την παράδοση την εσωτερική, την πνευματική που κρύφθηκε πίσω από την επίσημη θρησκεία του Χριστιανισμού, με τις 300.000 και πλέον αιρέσεις και παρακλάδια που έχει, θα συμφωνήσω με τον Πατέρα Μάρκελο, ο οποίος είπε ότι είναι απαραίτητο να αποδεσμευθούμε από τα «πρέπει» της θρησκείας, για να γνωρίσουμε την αληθινή Πίστη. Ένας από τους σκοπούς του Ανοιχτού Πνευματικού Πανεπιστημίου είναι να ενεργοποιήσει στους συμμετέχοντες το Πνεύμα της Διάκρισης, διότι η Διάκριση είναι εκείνη που μπορεί να οδηγήσει στη Σοφία. Η Διάκριση, γιατί η Διάκριση στα Ευαγγέλια αναφέρεται ως μία από τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος και την έλκει κανείς, όταν αγωνίζεται ενσυνείδητα, εργαζόμενος άοκνα, καθαρίζοντας τη διάνοιά του, εισερχόμενος στο Θείο Νου Χριστού.

Πριν από 100.000 χρόνια περίπου, συνέβη στην Φύση ένα μοναδικό γεγονός: Γέμισε η Φύση άνθη και λουλούδια. Μέχρι πριν, το ζωικό βασίλειο είχε εξελιχθεί μέσα στα δενδροειδή και θαμνοειδή. Στα λουλούδια, όπως λένε οι ειδικοί επιστήμονες, η φύση εξαντλεί όλη της τη Σοφία και τη Γνώση. Η υπερτεχνολογία θα λέγαμε της Φύσης εφαρμόζεται χιλιαπλάσια στα λουλούδια. Είναι μια εποχή μοναδική για τον Κόσμο αυτό στη Γη και οι άνθρωποι που ζουν εκείνη την εποχή για πρώτη φορά μυρίζουν πράγματα, τα οποία δεν υπήρξαν ποτέ στο παρελθόν.

Αυτή λοιπόν η μεταλλαγή στη Φύση αναπόφευκτα θα συνδέσει αυτή την αναγέννηση της Φύσης με μία ανώτερη Δύναμη και Αρχή που οι άνθρωποι εκείνης της εποχής δεν κατανοούν αλλά την βιώνουν και την αισθάνονται. Την βιώνουν και την αισθάνονται με έναν τρόπο, ο οποίος δεν είναι για όλους το ίδιο, αλλά έχει μια διαφορά. Ο εγκέφαλος του ανθρώπου ακόμα δεν έχει γίνει 750 κ.εκ., δεν έχει αναπτύξει έναρθρο λόγο. Επικοινωνεί με φερορμόνες και το κέντρο αυτών των αισθήσεων το κατέχει κυρίως ο θηλυκός σύντροφος, η Γυναίκα. Ο θηλυκός εγκέφαλος, ο λεγόμενος σεληνιακός εγκέφαλος, που βρίσκεται στο ηλιακό πλέγμα, είναι αυτός που ενεργοποιείται χιλιάδες χρόνια πριν από τον ηλιακό εγκέφαλο, που είναι στο κρανίο. Κι έτσι είναι η Γυναίκα ο πρώτος αποδέκτης αυτών των θείων μηνυμάτων της Φύσης, είναι δικαιωματικά και κατά Νόμον η πρώτη Ιέρεια που μεταφέρει αυτή τη συνείδηση, με τον δικό της τρόπο, τον σιωπηλό, τον μυστικό, όπως θα κάνει αργότερα η Διοτίμα προς τον Σωκράτη, μεταφέροντάς του την πανάρχαια αρκαδική Σοφία για τη Γένεση και τον Έρωτα, καθώς ο Έρως σχετίζεται με αυτή την ιδέα του Πατρομήτωρος Θεού, της γενεσιουργού Αρχής, η οποία έχει χιλιάδες πρόσωπα. Χιλιάδες πρόσωπα, τα οποία θα διανύσει η ανθρώπινη συνείδηση σταδιακά, για να φτάσει στην Υπεραγία Θεοτόκο, Παναγία, Μητέρα Λόγο.

Κατ’ αρχήν, ο άνθρωπος, εγώ, εσείς κοινωνούμε αυτή την Μία Ψυχή, της οποίας φέρουμε όλοι ένα τμήμα που μας χαρίσθηκε δωρεάν, και γι’ αυτό ονομάστηκε Θεία Κοινωνία αυτής της Ψυχής με τον εαυτό της. Επιτρέψτε μου λοιπόν να παραβώ τους όρους του ομιλητή που μιλάει σ’ ένα κοινό, σε ένα ακροατήριο κι επιτρέψτε μου να μιλήσω σαν να μιλάω στην ψυχή μου, μια και αναγνωρίζω ότι η ψυχή μου βρίσκεται και μέσα σας. Πιστεύω ότι καλύτερος τρόπος να τιμούμε τη Θεία Μητέρα είναι να κοινωνούμε τις ψυχές μας με την Αλήθεια Της, γιατί αυτή η Αλήθεια είναι η γλώσσα Της και χωρίς αυτήν Σοφία δική Της δεν γνωρίζουμε.

Έτσι λοιπόν οι άνθρωποι αναφερόντουσαν στη Θεία Μητέρα με το όνομα Τηθυίς κάποια εποχή, σύζυγο του Ωκεανού, το υγρό στοιχείο της θάλασσας, χωρίς να αναφερθούν στη Μάνα Γη. Γιατί συνέβη άραγε αυτό, είναι μυστήριο; Είναι μυστήριο για τους τότε ανθρώπους αλλά όχι για τους σημερινούς. Σήμερα ο άνθρωπος γνωρίζει ότι περνάει κάποιους μήνες μέσα στη μήτρα της μητέρας του, περιβαλλόμενος από το υγρό αυτό, απ’ το οποίο θα αντλήσει τροφή, δονήσεις, πληροφορίες, αισθήματα, συναισθήματα, εντυπώματα πολλές φορές. Κι έτσι δεν είναι τυχαίο που όταν θα ανοίξει τα μάτια του και θα βγει από τον κόσμο του υγρού στοιχείου κι απιθώσει η μάνα το παιδί κάτω στη γη να μπουσουλήσει, εκεί το παιδί θα γειωθεί με τη Γη και θα αναγνωρίσει αμέσως μετά τη Μάνα Γη σαν μητέρα του. Δεν θα ξέρει να το πει, δεν το συνειδητοποιεί αλλά το βιώνει. Όπως όλοι μας το βιώσαμε ασυνείδητα, διότι είναι ένα αίσθημα κοινό, ένα εντύπωμα στη συνείδηση του ανθρώπου, που το περνάνε όλα τα ανθρώπινα όντα.

Το όνομα της Θείας Μητέρας θα συνδεθεί με το Κρίνο εκείνες τις απαρχές τις ανθρώπινης ιστορίας και κάπου υπάρχει μια πληροφορία για τη Μητέρα με το Κρίνο, για ένα αγαλματίδιο ηλικίας 100.000, το οποίο μας παραπέμπει σ’ εκείνη την εποχή που γεννάται η Φύση και τα λουλούδια που είπαμε. Ταυτοχρόνως, το Κρίνο έχει μια διπλή φύση. Είναι εξωτερικά θηλυκό και εσωτερικά αρσενικό, υποδηλώνοντας ταυτόχρονα κι αυτή την γονιμοποιό αρχή, η οποία κρύβεται σπερματικά όχι μόνο στα λουλούδια αλλά και μέσα μας.

Η Μητέρα συνδέθηκε στην αρχή της ανθρώπινης ιστορίας με τη Σελήνη. Γι’ αυτό θα δείτε και την κερασφόρο Σελήνη, στο σύμβολο της Αιγύπτου, αντίστοιχο με το δίσκο τον σεληνιακό και τη θεότητα αυτή ονόμασαν Μιν. Από το όνομα αυτό βγήκε και η λέξη «μήνας», διότι με τη Σελήνη μετράγανε το χρόνο. Είναι ένα σημείο άγνωστο, η σύνδεση αυτή του χρόνου με την έννοια της Θείας Μητέρας, που αξίζει τον κόπο να την αναφέρουμε, γιατί έχει κάποιο νόημα φυσικά. Ειπώθηκε και από προηγούμενους ομιλητές, τον κο Χατζόπουλο, η σχέση του συμβόλου του Λέοντος με τη Μητέρα και καλό είναι να πούμε ότι η πρώτη αναφορά που έχουμε καταγεγραμμένη, είναι στα Σουμεριακά αρχεία. Δεν υπάρχει ούτε στη μυθολογία την ελληνική ούτε στη Βίβλο. Υπάρχει όμως εκεί. Και είναι γεγονός ότι η πρώτη αναφορά για τον Κρίνο είναι επίσης καταγεγραμμένη εκεί. Ο Κρίνος είναι το έμβλημα των θεών των Σουμερίων, των θεών Αννουνάκι.

Το λιοντάρι είναι έμβλημα της Αρτέμιδος, της Σελήνης, της Εκάτης και της Ήρας. Είναι το έμβλημά τους. Το λιοντάρι της Νεμέας λέγεται ότι είχε πέσει απ’ το φεγγάρι. Το φεγγάρι είναι η αιτία του Χρόνου. Αλλά και στο βάθος των ορφικών ιδεών ο Χρόνος είναι παράγωγο ή γέννημα του φεγγαριού κι αυτό μαρτυράται από τον ορφικό ύμνο της Σελήνης, που τη λέει Μητέρα του Χρόνου. Ο κοσμογονικός Χρόνος είναι μια άλλη παράσταση του φεγγαριού, που σαν μετρητής και αιτία ταυτίζεται με το Χρόνο. «Δράκοντα δε είναι τον χρόνον κεφαλάς έχοντα προσεικυίας ταύρου και λέοντος, εν μέσω δε θεού πρόσωπον, έχει δε επί των ώμων πτερά» (Θεογονία κατά Ιερώνυμον και Ελλάνικον).

Ομιλία Παναρκαδική 29/1/17 Γ.Κλειδαράς "Η Αγάπη και η Νομοτέλεια της Αυτογνωσίας"

ΠΑΝΑΡΚΑΔΙΚΗ

29-01-17

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΛΕΙΔΑΡΑΣ: Καλή σας μέρα, καλωσορίσατε στην πρώτη μας εκδήλωση στο Ανοιχτό Πνευματικό Πανεπιστήμιο. Το θέμα μας το σημερινό είναι εξαιρετικά δύσκολο και βαθύ, ανήκει σ’ έναν κόσμο πολύ λεπτοφυών εννοιών και ιδεών και σίγουρα χρειάζεται μια ανάλογη εσωτερική κατάσταση για να μπορέσει κανείς να κοινωνήσει τέτοιες έννοιες και να λάβει μέρος στη μέθεξη της Ουσίας που μεταφέρουν.

Θα ’θελα να ξεκινήσω την ομιλία μου με μία απλή παρατήρηση που έχει να κάνει με την εποχή μας και το σκέπτεσθαι των πνευματικών ανθρώπων, τους οποίους έχουμε γνωρίσει όλοι μας στη ζωή μας μέχρι σήμερα.

Υπάρχει μια γενικότερη στάση εσωστρέφειας και ανακύκλωσης σε μία ενδοστρέφεια, η οποία οδήγησε την κοινωνία μας και την ανθρωπότητα στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα. Είναι απαραίτητο δηλαδή να αντιληφθούμε ότι πρέπει η εσωτερική στάση που έχουμε αναπτύξει τελικά να εκδηλωθεί ως εξωτερική πράξη. Εάν η εσωτερική στάση δε γίνει εξωτερική πράξη, ο κόσμος μας δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ. Πρέπει να αλλάξουμε πρώτα τον εσωτερικό μας κόσμο, πριν αλλάξουμε τον κόσμο γύρω μας. Αν δεν αλλάξουμε το πρώτο βήμα, τότε δεν κάνουμε τίποτα.

Πού στηρίζεται αυτό το οποίο λέω, είναι κάτι που έβγαλα από το κεφάλι μου; Είναι μια δική μου δοξασία και θεώρηση; Όχι. Τα λόγια μου αυτά τα πιστοποιεί ο Ιησούς Χριστός πριν 2000 χρόνια περίπου, όταν με τη διδασκαλία Του σφράγισε ακριβώς αυτό το μήνυμα για την ανθρωπότητα. Όλες οι σχολές, όλες οι διδασκαλίες, όλοι οι δάσκαλοι, οι προφήτες, οι ιερείς των αρχαίων μυστηρίων κοινωνούσαν με την ίδια διδασκαλία όλους τους μαθητές τους, σ’ όλο τον κόσμο. Ποια ήταν η βασική τους αρχή; «Μην κάνεις στους άλλους αυτό που δε θέλεις να κάνουν οι άλλοι σε σένα». Όλοι αυτό έλεγαν και είναι σωστό φυσικά. Τόσο σωστό όσο και οι εντολές του Μωσαϊκού Νόμου, που γνωρίζουμε όλοι πλέον ότι ήταν τα κελεύσματα του Αιγυπτιακού ιερατείου, στο οποίο είχε υπηρετήσει ο Μωυσής ως ιερέας.

Έρχεται όμως ο Χριστός και κάνει μία τομή στην ανθρώπινη συνείδηση και τι διδάσκει. Δεν αναμασάει την ίδια διδαχή, «μην κάνεις στους άλλους αυτό που δε θέλεις να κάνουν οι άλλοι σε σένα», δεν ξεκινάει από την άρνηση, από το ου, από το μην κάνεις, όπως ο μωσαϊκός νόμος αλλά αυτή είναι η Καινή Διαθήκη, η Νέα Διαθήκη του Θεού προς τον άνθρωπο, ο οποίος του λέει «κάνε στους άλλους αυτό που θα’ θελες να κάνουν οι άλλοι σε σένα». Η εντολή «κάνε» αν το σκεφτούμε βαθιά αυτό που εννοεί ο τρόπος σκέψης, ο τρόπος ζωής, είναι ένας άλλος πλανήτης, από εκείνον που υπακούει στο «μην κάνεις». Αυτός ο οποίος έχει μείνει στο μην κάνεις στους άλλους, στη σημερινή εποχή είναι ένας άνθρωπος φοβισμένος, χλιαρός ο οποίος δεν τολμάει να αντισταθεί στο σκοτάδι, κατέχεται απ’ το φόβο της τιμωρίας, χωρίς να έχει αναπτύξει την επίγνωση ότι σεβόμαστε τους νόμους όχι απ’ το φόβο της τιμωρίας αλλά από την επίγνωση της λειτουργικότητάς τους.

Πού αλλού ο Χριστός φανερώνει αυτή τη νέα σκέψη στον άνθρωπο, την οποία δεν έχουμε εμπεδώσει ούτε συνειδητοποιήσει, διότι φυσικά δε γνωρίζουμε ούτε ποιος είναι ο Χριστός, ούτε το Έργο Του γνωρίζουμε. Νομίζουμε ότι το γνωρίζουμε. Λέει λοιπόν, «δεν ήρθα να φέρω ειρήνη αλλά μάχαιρα». Και αλλού λέει «πυρ ήλθον βαλείν στη γη». Και μετά τον αποκεφαλισμό του Ιωάννη του Βαπτιστή αποκαλύπτει στους μαθητές του το εξής: ότι μετά τον αποκεφαλισμό του Ιωάννη του Βαπτιστή οι Ουρανοί βιάζονται και βιασταί εισέρχονται στη Βασιλεία των Ουρανών. Αυτό βέβαια δεν μας το τονίσανε ούτε στο κατηχητικό ούτε στη συνέχεια. Τι σημαίνει «οι Ουρανοί βιάζονται και βιασταί εισέρχονται στη Βασιλεία των Ουρανών»; Σημαίνει ότι ο άνθρωπος, έχει αλλάξει ήδη κατάσταση στην εποχή του Χριστού κι ο Χριστός του την αποκαλύπτει. Η ανθρωπότητα είχε μεταβεί σ’ άλλο στάδιο εξέλιξης από την περίοδο της διδασκαλίας του Βούδα που οδηγεί μέχρι τη μεταμόρφωση δηλαδή, γιατί αυτό είναι το στάδιο της φώτισης, Βούδας σημαίνει φωτισμένος, το μήνυμα αυτό μετέφερε στην ανθρωπότητα αλλά δεν είναι η τελειότητα. Η τελειότητα φανερώθηκε στην ενανθρώπιση του Λόγου.

Τρία είναι τα στάδια της πορείας, κάθε πορείας διαχρονικά. Κάθαρση, Φωτισμός, Τελειοποίηση. Το ίδιο ακριβώς τρίπτυχο λειτουργείται μέσα σε κάθε δρόμο αλλά και μέσω των μυστηρίων. Ο Χριστός λοιπόν, ως τελειοποιητική αρχή δεν οδηγεί τον άνθρωπο μόνο μέχρι το όρος Θαβώρ της Μεταμορφώσεως, όπου θα λέγαμε είναι το σημείο της βουδικής μύησης αλλά τον οδηγεί στο τέλος, στην ολοκλήρωση, στην Ανάσταση και δεν υπάρχει ανάσταση χωρίς Γολγοθά. Γι’ αυτό και σε περασμένη ομιλία είχα συνδέσει το θέμα ότι η Ελλάδα περνάει το Γολγοθά της διότι ο προορισμός της είναι η Ανάσταση. Κι όπως ο μαθητής βλέπει την κάμπια κι ο Δάσκαλος βλέπει πεταλούδα, έτσι ακριβώς πρέπει κι εμείς να δούμε ότι πίσω απ’ την εγκατάληψη και την παρακμή την ίδια στιγμή υφαίνεται και τροφοδοτείται μια αναγέννηση και μία ανάσταση που είναι πέρα από τις αισθήσεις μας και πέρα από τον κόσμο τούτο που βλέπουμε με τα μάτια μας τα θνητά.

Όπως είπα και πριν είναι απαραίτητο να οδηγηθούμε σταδιακά σε μία άλλης ποιότητας σκέψη και να εισέλθουμε σε ιδέες βαθιές και δύσκολες πραγματικά, πάνω στις οποίες σκόνταψαν ακόμα και ορισμένοι Πατέρες της δυτικής και ανατολικής εκκλησίας. Γιατί αυτό συμβαίνει στις μέρες μας; Διότι έχει έλθει η ώρα. Η ανθρωπότητα είναι έτοιμη συνειδησιακά να κάνει το επόμενο βήμα. Το επόμενο βήμα είναι μία αυτόβουλη πηγαία κίνηση υπέρβασης από έναν περιορισμένο εαυτό σ’ έναν άλλο εαυτό που ο άνθρωπος ανακαλύπτει μέσω του Χριστού που υπάρχει εντός του. Και αυτό ακριβώς είναι και το ουσιαστικό μήνυμα της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού μεσ’ τις ψυχές των ανθρώπων, ότι το βίωμα της Θείας Παρουσίας είναι εσωτερικό, αντίθετα με την υλική συνείδηση που, καθώς διαβάζει τη Γραφή κατανοεί κατά γράμμα, τυπολατρικά το γράμμα του νόμου που λέει ότι ο Χριστός κατά τη Δευτέρα Του Παρουσία θα έρθει μέσω νεφελών μετά δόξης πολλής κ.λπ. και Τον περιμένουνε στα σύννεφα να έρθει. Δισεκατομμύρια χριστιανοί περιμένουν τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού στα σύννεφα και σήμερα υπάρχουν ειδικοί οργανισμοί που προβάλλουν ολογράμματα στα σύννεφα και έχουν προβάλει και τον Χριστό και ενδεχομένως να το ξανακάνουν, όταν δοθεί η δυνατότητα της φωνής.

Βέβαια ,πρέπει να σας πω ότι δεν πρέπει να ανησυχείτε, διότι όποιος έχει ακούσει αυτή τη φωνή μέσα του, οποιαδήποτε άλλη φωνή που είναι απομίμηση, μπορεί να τη διακρίνει. Η φωνή του Λόγου έχει μία χαρακτηριστική δόνηση έχει μία άλλη δυναμική, καθώς αφυπνίζει τα πιο βαθιά στοιχεία του εαυτού μας. Ενός εαυτού που είναι πάνω από αυτό που λέγεται κατώτερος και ανώτερος εαυτός. Είναι ο Θείος Εαυτός, ο Εαυτός Χριστός που εσκήνωσεν εν ημίν και αφομοιώνει τα ανώτερα και τα κατώτερα, οδηγώντας από τον εσωτερικό διχασμό και τον εσωτερικό ιερό πόλεμο στην ουσιαστική ειρήνη μέσα μας.

Όταν ο Χριστός λέει στον άνθρωπο «Θεοί εστέ» του αποκαλύπτει την πνευματική του καταγωγή και ταυτότητα, του λέει είσαι Θεός. Όταν στη συνέχεια του λέει «έσεσθε ουν υμείς τέλειοι ώσπερ ο Πατήρ μου ο εν τοις Ουρανοίς Τέλειος εστί», του αποκαλύπτει το Θείο του προορισμό. Άρα, έχουμε αφετηρία και προορισμό. Τι συνδέει αφετηρία και προορισμό; Η διαδρομή. Ποια είναι η διαδρομή, ποιος είναι ο δρόμος ο αληθινός; «Αγαπάτε Αλλήλους», «δι’ εμού εις τον Πατέρα». Μέσω του Χριστού, μέσω της εκδηλωμένης Αγάπης, μέσω του «αγαπάτε αλλήλους» επιτυγχάνεται η πιστοποίηση ότι αφετηρία, διαδρομή και προορισμός είναι σε μία ενότητα.

Η δυστυχία των ανθρώπων έγκειται στο γεγονός ότι αρνούνται τη Θεία τους καταγωγή, αρνούνται τον Θείο τους προορισμό και αρνούνται να βαδίσουν το δρόμο του «αγαπάτε αλλήλους», που είναι στην πράξη φυσικά κι όχι στη θεωρία. Αδυνατούν να κατανοήσουν την έννοια του αγαπάτε αλλήλους, η οποία ενέχει μία τριαδικότητα, όπως τριαδικός και ομοούσιος και τρισυπόστατος είναι ο αληθινός Θεός. Διότι η πίστη και η θρησκεία μας είναι ενοθεϊσμός, δεν είναι μονοθεϊσμός, όπως εικάζουν και λέγεται από τους περισσότερους. Μονοθεϊσμός είναι ο Ιουδαϊσμός και o Ισλαμισμός. Ο Γιαχβισμός είναι μονολατρεία. Η τριαδικότητα του Θεού των χριστιανών είναι μία Κοινωνία Αγάπης, είναι μία σχέση προσώπων. Δεν είναι θέμα αυτοεξέλιξης αλλά κοινωνίας, η Αγάπη βιώνεται μεταξύ προσώπων κι έτσι το πρόσωπο του Πατέρα και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος έχουν μια σχέση, μια Κοινωνία Αγάπης. Και ο Υιός μαρτυρεί περί του Πατρός και το Πνεύμα το Άγιο μαρτυρεί περί του Υιού και ο Υιός κατοικεί μεσ’ τον Πατέρα και ο Πατέρας κατοικεί μεσ’ τον Υιό. Αυτή είναι η σχέση.

Μερικοί αναρωτιούνται για τη σπουδαιότητα και τη σημασία του filioque, την πίστη των Καθολικών και του Πάπα ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται και απ’ τον Υιό. Αυτή η ιδέα όμως οδηγεί με ακρίβεια στην αγάπη για τον εαυτό κι η σκιά του είναι ο ατομισμός. Η Αγάπη όπως είπαμε είναι σχέση και κοινωνία προσώπων. Η έννοια της Μητέρας ενυπάρχει και στα 3 πρόσωπα του τριαδικού και ομοούσιου Θεού γι’ αυτό και εκπορεύεται το Άγιο Πνεύμα μόνο από τον Πατέρα. Ο Πατέρας που αγαπά θυσιάζεται ως Υιός. Ενσαρκώνω την Αγάπη του Θεού σημαίνει την ανασταίνω από τον τάφο του περιορισμένου μου εαυτού. Διαφορετικά, ο Υιός παραμένει «άσωτος», αρνείται τον Πατέρα του και βιώνει την απουσία της Αγάπης. Βιώνει την απουσία του Θείου και του Ιερού από εντός του. Στην επιστροφή του ο άσωτος, έχοντας διεισδύσει πλέον στην άρνηση της Αγάπης του Κόσμου τούτου κι έχοντας βιώσει την αλλοτρίωση και την παρακμή, παρασύρει το κακό στη θυσία του, πίνοντας κάθε μέρα το πικρό ποτήριο του θανάτου του εαυτού του Κόσμου τούτου. 

Οι πρόγονοί μας είχαν βρει κι αυτοί φυσικά, προ Χριστού, το δρόμο κωδικοποιώντας κάποιες λέξεις κλειδιά. Έτσι, αυτή λοιπόν την κλασική διαδρομή της ανθρώπινης πορείας και εκείνη που είναι πνευματική, την κωδικοποίησαν με δύο λέξεις. Η πρώτη είναι η λέξη Δίας και η δεύτερη είναι η λέξη Ζευς. Το αξιοσημείωτο είναι ότι υποτίθεται ότι έχουν να κάνουν με ένα πρόσωπο. Το δεχόμαστε ευχαρίστως, διότι πράγματι είναι δύο καταστάσεις που συμβαίνουν στο ίδιο ον.