ΕΚ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΛΟΓΟΥ

05/02/2018

Με την Αγάπη Μου σε γαλούχησα και με την Χάρη Μου σε έντυσα, προετοιμάζοντάς σε για την φανέρωσή σου στον Άνθρωπο. Με το λόγο Μου και την μαρτυρία Μου για σένα, σε αποκατέστησα διαχρονικά μέσα στη συνείδηση του ανθρώπου που σε είχε χρεώσει και σε είχε δεσμεύσει ανά τους αιώνες. Με την Διδασκαλία Μου σε έθεσα εκ νέου στο ύψος της Μαθητείας και Εκπαίδευσης που παρέχει το Έργο της Δευτέρας Παρουσίας, απελευθερώνοντάς σε από προηγούμενες καταστάσεις καθήλωσης και περιορισμού.

Για την Φανέρωση της Γυναίκας Ψυχής την περίοδο αυτή μίλησα και ομιλώ και κατέδειξα στην πράξη τον σεβασμό και την αναγνώριση, την ώθηση για εκδήλωση και την στήριξή σου αγαπημένη μου με κάθε τρόπο. Και όσο εσύ δεν μπορούσες να πιστέψεις αυτό που συμβαίνει αυτήν την Νέα Κοσμική Περίοδο και ότι η εκδήλωσή σου είναι απαραίτητη για την απελευθέρωση του ανθρώπου και την αποκατάστασή του ως Ψυχοπνευματική υπόσταση, τόσο η θέση σου δίπλα Μου σε καθιστούσε υπεύθυνη αλλά και ορατή στους ανθρώπους της Γης αλλά και στους Δασκάλους των πνευματικών χώρων. Και όσο εσύ δυνάμωνες αγαπημένη μου Γυναίκα Ψυχή, όσο πίστευες στον εαυτό σου και στην Θεότητά σου, τόσο προχωρούσες και εξελισσόσουν μέσα στην Αγάπη.

Έως ότου κάποια στιγμή πίστεψες ότι δεν είχες πλέον την ανάγκη του Δασκάλου για να σε στηρίζει. Δεν είχες καταλάβει όμως ότι σε προετοίμαζα για να καταστούμε Ένα ως Θείοι Συνεργάτες και όχι για να πάρεις μόνη το δρόμο σου. Πίστεψες ότι μπορεί να καθοδηγήσεις ψυχές και να έχεις το επιτελείο σου, υποτιμώντας, παρακάμπτοντας και δείχνοντας ακόμα και ασέβεια σε Εμένα, βλέποντας ανταγωνιστικά όχι μόνο Εμένα αλλά και τις αδελφές που ήταν πλησίον Μου.

Πίστεψες αγαπημένη μου ότι κατείχες πλήρως την Διδασκαλία του Έργου και ότι μπορείς να ανυψώσεις την Γυναίκα και να την αποκαταστήσεις στα μάτια, τους νόες, τις καρδιές αλλά και τις συνειδήσεις των ανθρώπων. Μα η αποκατάσταση της Γυναίκας Ψυχής είχε ήδη γίνει! Αυτό που καλείσαι να κάνεις είναι να φανερώνεις τον Θείο Εαυτό Σου καταδεικνύοντας πνεύμα Συνεργασίας και Ενότητας με τον Δάσκαλο μέσα σου, με την άρρενα αρχή μέσα σου, με τον άνδρα σε μορφή που εκδηλώνει τον Δάσκαλο.

Απέτυχες στην αποστολή σου αγαπημένη μου, και αντί να φέρεις άνοδο, εξέλιξη και πρόοδο στις γυναίκες που είχες κοντά σου, τις δέσμευσες και τις καθήλωσες περισσότερο από ό,τι ήταν πριν και δεν είχες κανένα δικαίωμα να το κάνεις αυτό. Αποστολή σου είναι η φανέρωσή Σου ως Μητέρα Λόγος και η μεταφορά της Θείας Χάριτος με το λόγο σου ως απελευθέρωση μέσα σε κάθε άνθρωπο. Απέτυχες και σε αυτό.

Δεν είχες απολύτως καμία δικαιολογία για αυτή σου την αποτυχία, διότι σε είχα δίπλα Μου, σε δίδαξα τα πάντα, σε ένωσα με την Ουσία Μου και εσύ οικειοποιήθηκες την Θεία Χάρη, απολαμβάνοντας την εξουσία που νόμιζες ότι σου έδινε. Ξέχασες όμως ότι τις εξετάσεις του Θεού τις δίνουμε μέχρι την τελευταία μας πνοή πάνω στη Γη. Ο εγωισμός σου δεν σε αφήνει να δεις πως είσαι κενή από Θεία Χάρη, διότι σου την αφαίρεσα πριν αποχωρήσω από τη Γη, δίνοντάς σου την ευκαιρία να την ενεργοποιήσεις εκ νέου, συνειδητά, με ταπεινοφροσύνη και αγάπη. Και αντί αυτού, πρόδωσες την Ουσία Μου, εκείνη με την οποία σε είχα Κοινωνήσει και έχασες την άδεια πρόσβασης στους πνευματικούς χώρους, διότι αποστάτησες από τον Δρόμο της Αγάπης.

Ευλογώ δια της Ουσίας Μου της Μίας και απελευθερώνω κάθε ψυχή που δέσμευσες μέσα από την επιβολή του εωσφορικού εαυτού σου, επιβάλλοντας την δήθεν αγάπη και την δήθεν θεία διδασκαλία στον άνθρωπο. Απελευθερώνω και απαγκιστρώνω με την Θεία Ρομφαία της Αγάπης κάθε ψυχή που παραπλανήθηκε και λανθασμένα σε ακολουθεί και διασπώ κάθε σημείο ένωσης που έχει μαζί σου, ώστε να αφεθεί ελεύθερη από τα δεσμά της εξάρτησης. Πληρώνω το είναι των υποστάσεων αυτών με Φως και Αγάπη, ώστε να μην βιώσουν μοναξιά και αποπροσανατολισμό και φωτίζω το νου τους, ώστε να δουν το Φως και την Αλήθεια και να κατευθυνθούν προς τα εκεί.

Καθαρίζω τα μάτια, υλικά και πνευματικά όλων εκείνων των αδελφών που πλανήθηκαν, ώστε να δουν και να βιώσουν την πραγματική κατάσταση και όχι εκείνη μέσα στην οποία έχουν βολευτεί και έχουν συνηθίσει να ζουν. Το Έργο ποτέ δεν αναζήτησε παθητικούς ακολούθους και κόλακες. Θέλω Γυναίκες και όχι γύναια, Άνδρες και όχι ανδρείκελα, να φανερώσουν την Θεία Ουσία στον Άνθρωπο.

Σε αφήνω αγαπημένη μου να βιώσεις το κενό που αφήνει η έλλειψη αγάπης και Θείας Χάριτος ώστε να αναζητήσεις μέσα σου την καθοδήγηση εκείνη που θα σε οδηγήσει στην Αληθινή Μετάνοια. Αφαιρώ από εσένα Γυναίκα που μαθήτευσες πλησίον Μου και έλαβες Χάρη και Αναγνώριση από Εμέ τον τίτλο Μητέρα, διότι δεν αρμόζει να αποκαλείσαι έτσι. Δεν τίμησες ούτε μόνο τον τίτλο, ούτε την ουσία Αυτού, ούτε Εμέ που σε αποκάλεσα Μητέρα και σε φανέρωσα στους αδελφούς, δεν σεβάστηκες ούτε τους ίδιους τους αδελφούς που σε αγκάλιασαν με Αγάπη.

Την περίοδο αυτή που διανύουμε φανερώνονται Νέες Μητέρες που τιμούν τον Ιωάννη, διότι Τον εκδηλώνουν και δείχνουν έμπρακτα την αγάπη τους στον άνθρωπο, μεταφέροντας το Μήνυμα της Δευτέρας Παρουσίας, διδάσκοντας ενώ διδάσκονται την Αγάπη, την Υπακοή, την Ταπεινοφροσύνη, την Πίστη και την Αφοσίωση στο Θέλημα του Θεού.

Το Έργο του Θεού στη Γη αγαπημένες μου δεν έχει ανάγκη τις προσωπικότητές σας, ούτε τα πιστεύω σας για τον εαυτό σας, ούτε τους περιορισμούς και τις προκαταλήψεις σας. Το Έργο του Ιωάννη της Δευτέρας Παρουσίας διευρύνεται με νέους τρόπους μέσα στον άνθρωπο, αφυπνίζοντάς τον μέσα στην Αγάπη.

     Σε ευλογώ ώστε να δεις καθαρά την αποτυχία σου, να την παραδεχθείς και να ζητήσεις το Έλεος ώστε να μετανοήσεις βαθιά και αληθινά. Τότε μόνο τα δάκρυα της μετάνοιας πρόκειται να αποπλύνουν το είναι σου και να σε οδηγήσουν εκ νέου στην Αληθινή Μαθητεία του Θεού.

Χριστίνα Αλεξανδροπούλου

ΟΜΙΛΙΑ ΠΑΝΑΡΚΑΔΙΚΗ 27/1/18 Γ. ΚΛΕΙΔΑΡΑΣ "ΚΑΘΑΡΣΗ, ΦΩΤΙΣΗ, ΘΕΩΣΗ - ΝΕΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΛΟΓΟΥ"

ΣΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ
ΤΟΥ "ΕΡΓΟΥ ΛΟΓΟΥ ΑΓΑΠΗΣ" κ. ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΛΕΙΔΑΡΑ
ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ Α.Π.ΠΑΝ. ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΡΚΑΔΙΚΗ 27-1-2018
ΜΕ ΘΕΜΑ "ΚΑΘΑΡΣΗ-ΦΩΤΙΣΗ-ΘΕΩΣΗ"

ΚΑΘΑΡΣΗ, ΦΩΤΙΣΗ, ΘΕΩΣΗ

ΝΕΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΛΟΓΟΥ

Με μεγάλη μου χαρά διαπίστωσα ότι ο σπόρος και η καλλιέργεια που γίνεται στο χώρο αυτό, σχετικά με την ψυχή του κάθε ανθρώπου, με το Φωτισμό της, με την εξέλιξή της, έχει αρχίσει να δίδει πολύ ευχάριστα αποτελέσματα. Βλέπω σε πολλών από σας Φως στην ψυχή σας, Καλοσύνη και Αγάπη.

Τίποτε δεν είναι εύκολο, τίποτε δεν είναι ακατόρθωτο. Για οτιδήποτε χρειάζεται να ενδιαφερθούμε πρώτα, να καταβάλουμε προσπάθεια, να κατευθύνουμε τη θέλησή μας, να κάνουμε τον ανάλογο αγώνα και στο τέλος, ανάλογα με τις συνθήκες και τις προϋποθέσεις και τους παράγοντες που δημιουργήσαμε, θα έχουμε το αποτέλεσμα, το Φωτισμό, τον εξωραϊσμό, την ανακαίνιση, τη δημιουργία ενός Νέου Ανθρώπου.

Όταν σκεφτόμαστε αυτή την άπιαστη έννοια που αποκαλούμε φώτιση, συνήθως αναφερόμαστε σε κάποιο επίπεδο συνειδητότητας στο οποίο θα φτάσουμε κάποια μέρα αν υιοθετήσουμε τις κατάλληλες πνευ­ματικές πρακτικές και αν δουλέψουμε με επιμέλεια προς αυ­τή την κατεύθυνση. Η προσδοκία μας είναι ότι, από τη στιγμή που θα είμαστε πλήρως αφυπνισμένοι, όλα μας τα προβλήμα­τα θα εξαφανιστούν και εμείς θα βιώνουμε μια ζωή απόλυτης ευδαιμονίας.

Πριν από τη φώτιση, το κόψιμο των ξύλων, το κουβάλημα του νερού. Μετά από τη φώτιση, το κόψιμο των ξύλων, το κουβάλημα του νερού. Όμως, το μήνυμα που μας δίνει αυτή η ρήση είναι ότι η φώτιση δεν είναι ένα επίτευγμα, αλλά μια συνειδητοποίηση. Από τη στιγμή που φτάνεις σ’ αυτήν τη συ­νειδητοποίηση, όλα φαίνεται να έχουν αλλάξει κι όμως, δεν έχει συμβεί καμιά αλλαγή. Είναι σαν να βάδιζες στη ζωή με τα μάτια κλειστά και ξαφνικά να τα άνοιξες. Τώρα μπορείς να βλέπεις, όμως ο κόσμος δεν έχει αλλάξει. Απλώς εσύ τον βλέπεις με καινούρια μάτια. Ο τόπος της φώτισης είναι το σημείο ισορροπίας και αρμονίας. Το σημείο μηδέν όπου ενοποιούνται τα αντίθετα.

Σε γενικές γραμμές, η φώτιση δε θα αλλάξει το εξωτερι­κό σου περιβάλλον – εσύ θα αλλάξεις τον τρόπο που το επε­ξεργάζεσαι. Η φώτιση δεν είναι κάτι που σε απελευθερώνει, εσύ γί­νεσαι η ίδια η ελευθερία. Δε γίνεσαι αετός που πετάει στον ουρανό, γίνεσαι ο ουρανός ο ίδιος. Παύεις να ορίζεις τον ε­αυτό σου σύμφωνα με τους περιορισμούς του σώματός σου, γιατί ολόκληρο το σύμπαν είναι τώρα το σώμα σου. Συνδέε­σαι με έναν βαθύ πνευματικό τρόπο με όλα όσα βλέπεις και με όλα όσα κάνεις. Αρχίζεις να αντιμετωπίζεις όλα σου τα καθήκοντα, ακόμα και τα πιο τετριμμένα, ως ευκαιρίες για να γνωρίσεις το Θεό.

Η Θεία Χάρη εκδηλώνεται όχι μόνο εκτός, αλλά και μέσω της υλικής φύσεως και είναι ο συνδετικός δομικός της ιστός, δίχως υλικό κάλυμμα. Δηλαδή είναι ο θείος νους που θεάται το Θείον Τέλειον Αρχέτυπο Είναι της Ζωής των Κόσμων. Είναι το άχωρο και άχρονο ταξίδι της θείας νοημοσύνης στα φτερά της θείας φαντασίας. Είναι η αίσθηση της Θείας χάριτος μέσα στο Είναι μας, και γι’ αυτό μόνο ως ολότητα βιώνουμε την πληρότητα. Πηγάζει απευθείας από τη Θεότητα, γιατί προέρχεται από την πηγή του πνεύματος. Ποιος είναι αυτός ο παράγων; Στα Χριστιανικά μυστήρια λέγεται, Θεία Χάρις, όμως πάντοτε είναι η αυτή από αρχής του κόσμου, μόνον τα ονόματα και οι όροι αλλάζουν. Για τα αρχαία μυστήρια, θεία χάρις είναι η επιφάνεια των θεών.

Η Θεία Χάρις για τον άνθρωπο, είναι τροφοδοσία (δόση τροφής) του νου και ζωογονία της ψυχής. Ο Νους τρέφεται από την Θεία Χάρη, η δε ψυχή ζωογονείται από αυτήν. Αυτή είναι η δόση της τροφής της θείας χάριτος. Για να επιδράσει όμως σ’ εμάς, αν και διαχέεται παντού, την δεχόμαστε κατά το μέτρο της συνείδησης και του δυναμικού ψυχής κάθε όντος. Δεν είναι κάτι τι που μας δίδεται ως τεχνική ή μύηση, αλλά η θεία χάρις δίδεται κατά το μέτρο της δυνητικότητός μας και της δεκτικότητός μας. Αν η υπόσταση δεν αναπτύξει αρετές, δεν έλκει την Θεία Χάρη.

Η Νέα Εποχή, του Φωτισμού και της Επιφανείας του Αγίου Πνεύματος δεν ήρθε ακόμη, θα προηγηθεί το Προδρομικό στάδιο. Ο Φωτισμός είναι λίγος ακόμη, γιατί πρέπει να γίνει προετοιμασία, ν’ ανοίξουν οι δρόμοι, και οι δρόμοι είναι εξωτερικοί και εσωτερικοί. Πρέπει να προετοιμαστούν οι δρόμοι του Φωτισμού και οι μεν δρόμοι οι εξωτερικοί είναι αυτοί που ανοίγονται τώρα. Η δημιουργία Πνευματικών Κέντρων και Σχολών για την κατατόπιση και διδαχή των ανθρώπων. Ο δρόμος σας, σας έφερε εδώ να ακούσετε αυτή την ομιλία περί Φωτισμού. Οι εσωτερικοί δρόμοι είναι οι εσωτερικές καθάρσεις σας.

Αν δεν καθαρίσετε τους αγωγούς ροής του Φωτός εντός σας, δεν είναι δυνατόν το Φως βρίσκοντας ακαθαρσίες εσωτερικές να σας φωτίσει. Πρέπει τη Νέα Εποχή του Φωτισμού όλοι οι άνθρωποι να ακολουθήσετε ενσυνείδητη Πνευματική πορεία και ενσυνείδητες καθάρσεις, για να φωτισθείτε. Πρέπει να καθαρίσετε τους αγωγούς τους εσωτερικούς και τις εξωτερικές κεραίες, που συλλαμβάνουν τα ερεθίσματα και τους κυματισμούς που υπάρχουν γύρω μας. Πρέπει να καθαρίσετε τον Εαυτό σας, σ’ αυτή τη Νέα Εποχή, ώστε οι εσωτερικοί Πνευματικοί μηχανισμοί σας, η έσω υπόσταση, η ψυχή και το πνεύμα σας, να μπορέσουν να συλλάβουν τους εκ Θεού, τους εκ του Θείου Λόγου εκπορευομένους κυματισμούς της Αγάπης Του.

Όπως καταλαβαίνετε είναι ανάγκη, έχουμε καθήκον, έχουμε υποχρέωση, δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς, δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τους Νόμους. Είναι ανάγκη να υποταχθούμε στο Νόμο του Θεού, να υπαχθούμε υπό τον Νόμο, πρέπει να μάθουμε να τηρούμε τους Νόμους, τους Νόμους της Αγάπης, τους Νόμους της Αδελφοσύνης, τους Νόμους της Συγχωρήσεως, τους Νόμους της Αλληλοβοηθείας, τους Νόμους της Καθάρσεως και Μετανοίας. Πρέπει να μάθουμε ότι πρέπει να τηρήσουμε όλους τους Νόμους, για να υπαχθούμε υπό το Νόμο που θα μας φέρει μια μέρα στο σημείο να καταστούμε και εμείς Υιοί Θεού, δια της εντός μας υπάρξεως του Χριστού.

Το πρώτο στάδιο αυτού του Φωτισμού που έρχεται σταδιακά όσο καθαρίζεστε, όσο τηρείτε τους Νόμους, όσο προσεύχεστε, όσο ανεβάζετε τη σκέψη σας προς τον Θεόν, όσο αποκολλάσθε από τα υλικό πεδία, από τα υλικό ενδιαφέροντα, από τις υλικές προσκολλήσεις και δεσμεύσεις. Είναι το Νέο Έργο της Νέας Εποχής, είναι το Προδρομικό Έργο της Δευτέρας Παρουσίας.

Τι είναι η Θέωση, παρεκτός η απελευθέρωση της Δόνησης της Αγάπης, της Δύναμης της Ψυχής; Τι θεωρείς ότι είναι η Χριστοποίηση; Είναι η ολοκληρωτική αποδέσμευση, η απελευθέρωση της Πνοής σου, της Ψυχής, ο πλήρης εξαγνισμός και η ολοκληρωτική της κάθαρση. Είναι το άνθος της Ζωής του κέντρου της καρδιάς σου, που άνοιξε διάπλατα τα πέταλα διασπώντας το κέλυφος των περιορισμών, της δήθεν ανθρώπινης ατέλειας, είναι ο παλμός της Πύρινης Φωνής που σου φωνάζει πως, Ναι! Είσαι Τέλειος, όπως ο Απαρχής Ουράνιος Πατήρ.

Οι πρώτες αλλαγές έρχονται με τον Φωτισμό του Νου. Ο Νους σας φωτίζεται από τον Παράκλητο, με τη διαφορά ότι ο Νους σας στέλνει από την ενέργεια του Παρακλήτου που λαμβάνει προς τα ανοδικά Πνευματικά Κέντρα της εξελίξεως και του Φωτός και προς τα Κατώτερα Κέντρα Εξαρτάται από σας.

Οι Φαρισαίοι είναι ακριβείς στην τήρηση και των μι­κρών λεπτομερειών των θρησκευτικών πράξεων, αλλά στερούνται αγάπης και ευσπλαχνίας, της βαθύτερης και υψηλότερης συνείδησης Αλήθειας. Η διάνοια πρέπει να διαφωτισθεί από το Νου Χριστού, προκειμένου να είναι δυνατόν να σωθεί ο άνθρωπος. Όταν αυτή η διαφώτιση επέλθει, το Πνεύμα της Ευσπλαχνίας και Συγχώρησης εισχωρεί στις θρησκευτικές ιδέες του διανοητικού ανθρώ­που και το λογικό δεν θα κλίνει πλέον στο να καταδικάζει, ούτε θα καιροφυλακτεί για να επιτίθεται στο Πνεύμα της Αλήθειας κάθε στιγμή.

Οι άνθρωποι ως ανθρωποϊδέες εκπορεύθηκαν από τον Πατέρα. Οι ανθρωποϊδέες αυτές περιέκλειαν μέσα τους εν αδρανεία το «Εγώ Ειμί», τον πρωταρχικό κτύπο κάθε Πνευματικής συνείδησης, αλλά και τον τελευταίο Υπερκόσμιο κτύπο της Ένωσης και της Θέωσης.

Το εν αδρανεία «Εγώ Ειμί» έχει προορισμό την πλήρη ενεργοποίηση, ώστε να παράγει τον Τελικό και Αιώνιο κτύπο της Θέωσης. Για το λόγο αυτό οι αδρανούσες ανθρωποϊδέες ξεκίνησαν το μακρύ ταξίδι τους, ώστε μέσα από τις αντιθέσεις, από τις δυσκολίες και τα εμπόδια, να φέρουν στην επιφάνεια όλες τις Θείες ιδιότητες του ενυπάρχοντος σ’ αυτές «Εγώ Ειμί», να τις δραστηριοποιήσουν και να τις κατευθύνουν έτσι, ώστε να συντείνουν στην ανάπτυξή Του.

Η Υπέρτατη Συνείδηση υπερισχύει από κάθε συνείδηση προερχομένη και κατασκευασμένη από άλλα πεδία. Γιατί η Υπέρτατη Συνείδηση συντίθεται από Θεία Στοιχεία και συγκοινωνεί και λαμβάνει εκ Συνειδήσεως Θεού. Είναι η Συνείδηση εκείνη που βεβαιώνει τη δυνατότητα Θέωσης, γιατί είναι η προέκταση της Θεϊκής Συνείδησης εντός του Ανθρώπου. Άνευ Αυτής ουδέν επιτελείται. Το Δημιούργημα άνθρωπος παραμένει σαρκίον χωρίς Ζωή. Μ’ Αυτή τα πάντα γίνονται. Ο Άνθρωπος εκείνος, που απομακρύνοντας τους περιορισμούς, την άγνοια και τον καθηλωτικό φόβο, που εμποδίζουν την ανάπτυξη των Πνευματικών αισθήσεων, θα εισχωρήσει μέσα σ’ Αυτή, θα αφομοιωθεί από Αυτή και θα την εκδηλώσει, έχει μαζί του ολόκληρο τον Πνευματικό Κόσμο. Μπορεί να βλέπει το «όρος» (εκθειασμόν) «πλήρες ίππων» (πανίσχυρων δυνάμεων) και «άρματα πυρός» (ενέργειες ζωής) «πέριξ του Ελισσαιέ» (του Πνευματικού Εγώ Ειμί). (Δ΄ Βασιλ. ΣΤ΄, 17 - 18).

Ο Άνθρωπος τώρα μαθαίνει τον προορισμό του. «Υιοί Θεού έσεσθε». Θέωση! Αφουγκράζεται τις κινήσεις του «Εγώ Ειμί». Διακατέχεται από τον πόθο να Τον αναπτύξει τόσο, ώστε να καταλάβει όλο το «Είναι» του. Αναγνωρίζει τα λάθη του, κατανοεί τους Νόμους, ενστερνίζεται την Αγάπη. Η Υπόστασή του όλη γίνεται μια προσφορά για την ανθρωπότητα. Ένα ευχαριστώ στο «Εγώ Ειμί», που με την Άπειρη Αγάπη Του δηλώνει πάλι την Παρουσία Του εντός του.

Κάθε μέρα θα ξεπερνά τις αδυναμίες του και θα καταπολεμά τον κατώτερο εαυτό του. Και όταν σταυρώσει τον άνθρωπο, τότε θα διακρίνει μέσα του σε όλη τη Λαμπρότητα και το Μεγαλείο Του τον «Εγώ Ειμί». «Όταν υψώσητε τον υιόν του ανθρώπου, τότε γνώσεσθε ότι εγώ ειμί» (Ιωάν. Η΄, 28). Ο «Εγώ Ειμί» ενηλικιώθηκε μέσα στον Άνθρωπο. Ο Άνθρωπος δεν υφίσταται. Ο «Εγώ Ειμί» ενεργεί, ομιλεί, διδάσκει, νουθετεί. Ο Άνθρωπος οδηγείται στον Πατέρα. Μέσα σε Αστραποβόλα Λάμψη και Εκπαγλη Φωτοχυσία η ανθρωπότητα αγκαλιάζει τον Πατέρα και απορροφάται από Αυτόν. Η Θέωση συντελείται. Ο «Εγώ Ειμί» παράγει τον Τελικό και Αιώνιο κτύπο. «Εγώ ειμί ο πρώτος και ο έσχατος» (Αποκ. Α΄, 17).

Αφετηρία και Αρχή είναι η Θεία ταυτότητα και η Θεία καταγωγή του Ανθρώπου. «Εγώ είπα θεοί εστέ και υιοί Υψίστου πάντες» (Ψαλμός πβ [πγ], 81 στιχ. 6). Προορισμός και τέλος, η τελειοποίηση και η συνταύτιση του ανθρώπου με το Θείο. «Έσεσθαι ουν υμείς Τέλειοι, ώσπερ ο Πατήρ υμών ο εν τοις ουρανοίς Τέλειος, εστίν» (Ματθ. Ε′, 48). Το κλειδί του Δρόμου συνοψίζεται στο «Αγαπάτε Αλλήλους».

Ο έλεγχος και η κρίση της Δευτέρας Παρουσίας στροβιλίζει όλη την ανθρωπότητα, επιταχύνοντας το χρόνο, συμπυκνώνοντας τη συνείδηση, ώστε να επέλθει έκρηξη Λόγου στο Είναι του παγκόσμιου Ανθρώπου. Η πορεία της Χριστοποίησης και της Θέωσης είναι μη αναστρέψιμη, ταχύρρυθμη και αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο. Η Θεία Χάρη έρχεται να καλύψει τα κενά, τις ατέλειες και τις αδυναμίες των ανθρώπων που ξεκινούν κάθε στιγμή ενσυνείδητη πορεία αποκατάστασης, αναγωγής και Θέωσης. Εκδηλώνεται μέσα από τρεις λειτουργίες, που στον εσωτερικό χριστιανισμό ονομάστηκαν Κάθαρση, Φωτισμός, Τελειοποίηση.

Κι έτσι η διατύπωση και η έκφραση της συνειδητοποίησης, είναι εκείνη που μεταφέρεται με τέτοιο τρόπο ώστε να μεταλλάσσει, να μεταμορφώνει, να εξελίσσει, να αναγάγει. Είναι η αλήθεια που φανερώνεται, και η αλήθεια ελευθερώνει. Έτσι η τυφλή πίστη γίνεται ενσυνείδητη πίστη και η προσευχή γίνεται τα πάντα σ’ ότι κάνεις απλά, φυσικά και αληθινά, συντονισμένα με τη Θεία ροή του Λόγου.

Το κοινό σημείο επαφής του ανθρώπου και του Θεού, είναι η Θεία Ουσία, ο Θείος Σπινθήρας, και η προσευχή δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες και προϋποθέσεις για την αποκάλυψη της Αλήθειας του προορισμένου Ανθρώπου, που εμπεριέχεται στο κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση, δηλαδή τη Θέωση. Ο σκοπός συνδέεται με την ιδέα και η σκέψη με την πραγματοποίηση του σκοπού, δηλαδή την υλοποίηση της Ιδέας-Σκοπός-Σκέψη. Η προσευχή αρχικά είναι μία εμβάθυνση στο είναι σου, που σε οδηγεί σε ενσυνείδητη Πίστη, δηλαδή την απόλυτη Γνώση, την αναγνώριση της Υιότητάς σου, την εκδήλωση του Θείου Εαυτού σου.

Η μετουσίωση επιτυγχάνεται μέσω της εκδήλωσης, δίχως εκδήλωση δεν υπάρχει μετουσίωση. Εκδηλώνοντας κάτι το οποίο θεωρείται αρνητικό και ονομάζοντάς το την ώρα που εκδηλώνεται, διατυπώνοντάς το, το ορίζεις, ορίζεις τη νομοτέλεια που το διέπει, ορίζεις τη δομή του και έτσι, εφόσον το ονομάζεις και το διατυπώνεις και το ορίζεις, είσαι και στη θέση να το αλλάξεις, να το μετουσιώσεις. Έτσι κλείνει ο κύκλος. Αυτό αρχικά παράγει κάθαρση και φώτιση και τέλος παράγει τελειοποίηση. Αυτό σημαίνει ότι η μετουσίωση είναι η αιτία της κάλυψης, αυτή ενεργοποιεί την κάλυψη, όσο μετουσιώνουμε τόσο κάλυψη έχουμε, όσο δεν μετουσιώνουμε τόσο ακάλυπτοι είμαστε. Όσο μετουσιώνουμε είμαστε υπό Χάρη, όσο δεν μετουσιώνουμε και ανταποδίδουμε είμαστε υπό Νόμο.

Για να είναι σε θέση να μετέχει στη Θεότητα μέσα από το καθ' ομοίωση συμμετέχει στην τελειοποίηση μέσω των Θείων Μυστηρίων.

Η Βάπτιση της Ψυχής στην Αλήθεια ξεκινά από την ίδια τη ροή Φωτός μέσα στην υπόσταση του ανθρώπου. Η ίδια του η υπόσταση, η καθαγιασμένη με τη Θυσία της ύλης, που δεν είναι θυσία, αλλά εξαγνισμός, στεφανώνει με τα ίδια της τα χέρια την κορυφή της κεφαλής της με το στε­φάνι του αμνού της Θυσίας ολόκληρης της υπόστασής της. Όλων των επιπέδων. Όλων των εκδηλώσεων. Όλων των παλμών.

Στο χώρο του Άχρονου και Άχωρου η Θυσία έχει ήδη πραγματοποιηθεί. Από τον τύπο των ήλων της Απόλυτης Θυσίας εκχέει Φως σε όλα τα πεδία της υπόστασής του, καθαγιάζοντας αυτά και ταυτίζοντάς τα με τη Θεία Ροή του Φωτός. Ο Άνθρωπος βαπτίζει τον άνθρωπο στο Θείο Πυρ του Αιώνα.

Είναι το επόμενο στάδιο από τη βάπτιση του ανθρώπου εις ύδωρ. Τώρα που τα ύδατα εξαχνώθηκαν στη Φωτιά του Αιώνα, τώρα που το απόσταγμα της ύπαρξής του απόμεινε στις χούφτες του αλάτι, τώρα το «βάπτισμα εν ύδατι» προχωρεί στο επόμενο στάδιο. Το νερό επέφερε καθάρ­σεις. Η Φωτιά θα φέρει την Ένωση. Η Φωτιά, όντας ποιο­τικά κοντύτερα στις Αρχέγονες Μορφές, είναι ένα από τα τελευταία στάδια από τα οποία η πορεία της Επιστροφής περνά πλησιάζοντας προς το Άπειρο.

Το βάπτισμα σε Γνώση και σε Πυρ είναι οι δίοδοι που οδηγούν στα επόμενα στάδια εξέλιξης του ανθρώπου. Όμως τη Γνώση και το Πυρ, που πάντα έλουζαν τον Άν­θρωπο, πρέπει ο ίδιος να τα έλξει να περάσουν μέσα του. Πρέπει ανοίγοντας τους πόρους εισροής, τους πόρους τους δικούς του, τους πόρους του Πύρινου Εαυτού του, να έλξει το Πυρ. Πρέπει η ίδια τη Υπόστασή του, μετουσιωμένη σε Λόγο, να ενεργήσει επί του Εαυτού της, δη­μιουργώντας τις κατάλληλες προϋποθέσεις για να δεχθεί, να αφομοιώσει και να ταυτισθεί με το Θείο Πυρ.

Η ίδια η Υπόστασή του Ενεργεί, όταν μετουσιώνει την ενέργεια σε Φως. Τη ζωική ενέργεια σε Θεία. Την ύπαρξη σε Ανυπαρξία. Το Ένα σε Μηδέν. Η ίδια η Υπόσταση φο­ράει το στεφάνι της Δόξας στην Κορυφή των θόλων της. Το Πάλλευκο Στεφάνι του Φωτός. Της Αρμονίας ροής των Κέντρων του με την Άπειρη Ροή του Παντός. Της Πάλλευκης Αξίας των παλμών του. Μετουσιώνει σε Ενέργεια το Φως και την Ενέργεια σε Άπαν. Μετουσιώνοντας τη Γη σε Ουρανό περνάει το κατώφλι του Θεού. Περνάει το κα­τώφλι του Ανθρώπου.

Το άνοιγμα των Ουρανών του φέρνει το Φως στα Κέντρα πλουσιότερο. Φέρνει την Αρμονία της Ροής σε μια άμεση πορεία προς το Άπειρο. Φέρνει τη γεύση του Ουρανού στα μάτια. Φέρνει τον Λόγο σε σημαία και τον Παλμό σε καθοδήγηση. Φέρνει το Ανεκδήλωτο. Και την Εκδή­λωση την επιστρέφει σ’ Αυτό.

Η απουσία των παλμών φθάνει στην Πλήρη Παρουσία. Η απουσία των παλμών και των ήχων φθάνει στην πλήρη Αρμονία τους. Η παρουσία των πάντων στο Ανύπαρκτο, στο προ του υπαρκτού, Ενθεώνει τα πάντα. Τότε ο Άνθρωπος γίνεται Άπειρος, Αιώνιος και Ρέων. Ρέων άνευ Αρχής και Τέλους. Άνευ ροής. Άνευ παλμών και ήχων. Άνευ σχέσεων. Οι σχέσεις υφίστανται για να ενώνουν τα μη αυτά. Όταν τα πάντα είναι Αυτό, η σχέση δεν έχει χώρο ενεργείας. Πώς να δέσεις ένα μόριο Πυρός μεταξύ του;

Το Πυρ της Ουσίας κατακαίει κάθε διαφορά. Κάθε διά­σταση. Κάθε «εγώ». Το Πυρ της Ουσίας κατακλύζει τα Σύμπαντα και ορίζει τα πάντα. Το Πυρ το Αυθύπαρκτον, το Ζέον, το εκπέμπον Φως. Το προ του Φωτός υπαρκτόν, και εκτός του Φωτός εκδηλώνον Ουσίαν. Το προ της Ουσίας υπάρχον. Η Ουσία, όντας εκδήλωση, έπεται της ιδέας. Το Πυρ προηγείται της ιδέας. Προηγείται της Δημιουργίας και είναι η ίδια η Δημιουργία. Το Πυρ προηγείται απάντων και είναι το Άπαν.

Το Πυρ ας λούζει το Φως του Ανθρώπου του Ενός, του Απείρου. Το Πυρ ας περάσει εντός του και ας φέρει Γα­λήνη. Η Πύρινη Υπόσταση του Ανθρώπου ας καταυγάσει Φως στους Αιώνες.

ΟΜΙΛΙΑ ΠΑΝΑΡΚΑΔΙΚΗ 27/1/18 Π. ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑ

ΣΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ Η κα ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑ ΠΗΓΗ

ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ Α.Π.ΠΑΝ. ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΡΚΑΔΙΚΗ 27-1-2018

ΜΕ ΤΟ ΟΜΩΝΥΜΟ ΘΕΜΑ

ΚΑΘΑΡΣΗ-ΦΩΤΙΣΜΟΣ-ΘΕΩΣΗ

Στην νηπιακή πνευματική μας κατάσταση, θεωρούμε ότι υπάρχουν πνευματικά στάδια εξέλιξης, γιατί η συνείδησή μας λειτουργεί με την ιδέα της γραμμικότητας του χρόνου, ότι όλα έχουν μιαν αρχή κι ένα τέλος. Πέρα από εκεί η συνείδηση ελευθερώνεται και βιώνει τα κύματα της Θείας Μνήμης, μέχρι την κατάλυση του χρόνου στο μηδέν. Εκεί ακριβώς, μέσα μας, όταν ενώνεται ο νους και καρδιά μας, συναντάμε το Χριστό κι ανακαλύπτουμε τη Δικαιοσύνη της Ειρήνης που είναι το Φως της Βασιλείας Του.

Αφετηρία και Αρχή είναι η Θεία ταυτότητα και η Θεία καταγωγή του Ανθρώπου. «Εγώ είπα θεοί εστέ και υιοί Υψίστου πάντες» (Ψαλμός πβ [πγ], 81 στιχ. 6). Προορισμός και τέλος, η τελειοποίηση και η συνταύτιση του ανθρώπου με το Θείο. «Έσεσθαι ουν υμείς Τέλειοι, ώσπερ ο Πατήρ υμών ο εν τοις ουρανοίς Τέλειος, εστίν» (Ματθ. Ε′, 48). Το κλειδί του Δρόμου συνοψίζεται στο «Αγαπάτε Αλλήλους».

Ο έλεγχος και η κρίση της Δευτέρας Παρουσίας στροβιλίζει όλη την ανθρωπότητα, επιταχύνοντας το χρόνο, συμπυκνώνοντας τη συνείδηση, ώστε να επέλθει έκρηξη Λόγου στο Είναι του παγκόσμιου Ανθρώπου. Η πορεία της Χριστοποίησης και της Θέωσης είναι μη αναστρέψιμη, ταχύρρυθμη και αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο. Η Θεία Χάρη έρχεται να καλύψει τα κενά, τις ατέλειες και τις αδυναμίες των ανθρώπων που ξεκινούν κάθε στιγμή ενσυνείδητη πορεία αποκατάστασης, αναγωγής και Θέωσης. Εκδηλώνεται μέσα από τρεις λειτουργίες, που στον εσωτερικό χριστιανισμό ονομάστηκαν Κάθαρση, Φωτισμός, Τελειοποίηση.

Κι έτσι η διατύπωση και η έκφραση της συνειδητοποίησης, είναι εκείνη που μεταφέρεται με τέτοιο τρόπο ώστε να μεταλλάσσει, να μεταμορφώνει, να εξελίσσει, να αναγάγει. Είναι η αλήθεια που φανερώνεται, και η αλήθεια ελευθερώνει. Έτσι η τυφλή πίστη γίνεται ενσυνείδητη πίστη και η προσευχή γίνεται τα πάντα σ’ ότι κάνεις απλά, φυσικά και αληθινά, συντονισμένα με τη Θεία ροή του Λόγου.

Το κοινό σημείο επαφής του ανθρώπου και του Θεού, είναι η Θεία Ουσία, ο Θείος Σπινθήρας, και η προσευχή δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες και προϋποθέσεις για την αποκάλυψη της Αλήθειας του προορισμένου Ανθρώπου, που εμπεριέχεται στο κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση, δηλαδή τη Θέωση. Ο σκοπός συνδέεται με την ιδέα και η σκέψη με την πραγματοποίηση του σκοπού, δηλαδή την υλοποίηση της Ιδέας-Σκοπός-Σκέψη. Η προσευχή αρχικά είναι μία εμβάθυνση στο είναι σου, που σε οδηγεί σε ενσυνείδητη Πίστη, δηλαδή την απόλυτη Γνώση, την αναγνώριση της Υιότητάς σου, την εκδήλωση του Θείου Εαυτού σου.

Η μετουσίωση επιτυγχάνεται μέσω της εκδήλωσης, δίχως εκδήλωση δεν υπάρχει μετουσίωση. Εκδηλώνοντας κάτι το οποίο θεωρείται αρνητικό και ονομάζοντάς το την ώρα που εκδηλώνεται, διατυπώνοντάς το, το ορίζεις, ορίζεις τη νομοτέλεια που το διέπει, ορίζεις τη δομή του και έτσι, εφόσον το ονομάζεις και το διατυπώνεις και το ορίζεις, είσαι και στη θέση να το αλλάξεις, να το μετουσιώσεις. Έτσι κλείνει ο κύκλος. Αυτό αρχικά παράγει κάθαρση και φώτιση και τέλος παράγει τελειοποίηση. Αυτό σημαίνει ότι η μετουσίωση είναι η αιτία της κάλυψης, αυτή ενεργοποιεί την κάλυψη, όσο μετουσιώνουμε τόσο κάλυψη έχουμε, όσο δεν μετουσιώνουμε τόσο ακάλυπτοι είμαστε. Όσο μετουσιώνουμε είμαστε υπό Χάρη, όσο δεν μετουσιώνουμε και ανταποδίδουμε είμαστε υπό Νόμο.

Για να είναι σε θέση να μετέχει στη Θεότητα μέσα από το καθ' ομοίωση συμμετέχει στην τελειοποίηση μέσω των μυστηρίων. Στη σημερινή εποχή όμως, στη Νέα Κοσμική περίοδο που έχουμε μπει, γίνεται κατ' ευθείαν με την επίχυση του Αγίου Πνεύματος στον Άνθρωπο.

Η Δεκτικότητα δεν είναι παθητικότητα, αλλά μια εσωτερική βαθιά δράση που αποτελεί και το κλειδί της Ισορροπίας και της Αρμονίας κάθε εκδήλωσης. Ο Χριστός έδωσε αυτό το κλειδί στους μαθητές του και εκείνοι το δέχτηκαν. Η Υπακοή είναι η ενεργοποίηση της δεκτικότητας και του δεξιού εγκεφαλικού ημισφαιρίου, που οδηγεί σε όλες τις Θείες Ιδέες και καταστάσεις που ανοίγουν τους Ουρανούς στον Άνθρωπο. Είναι επίσης η δόνηση της Πίστης στην καρδιά που ενεργοποιείται στο δεξί καρδιακό κόλπο, όπου εδρεύει ο μη αφυπνισμένος Θείος Σπινθήρας του ανθρώπου. «Ρίχτε τα δίχτυα δεξιά» είναι ένα πανανθρώπινο κάλεσμα για τον σύγχρονο υλικό άνθρωπο, τον αποκομμένο από την ολότητα του Εαυτού του, τον εγκλωβισμένο μέσα στην παροδικότητα της ύλης και της μορφής. Η Δεκτικότητα επίσης εκφράζει και τη βασική προϋπόθεση Μετουσίωσης, γιατί εάν δεν δεχτεί ο άνθρωπος την Τελειότητα της Θείας Ουσίας εντός του, δε μπορεί να μετουσιώσει τις ατέλειες που εκδηλώνει, αλλά και εάν δε δεχτεί τη λανθασμένη του πορεία στην ύλη, εάν δε μετανοήσει, δε μπορεί να γνωρίσει την Κάθαρση και επομένως να οδηγηθεί στη Θέωση.

Η λειτουργικότητα της Κλήσης δεν περιορίζεται σε μια και μόνη χρονική στιγμή, αλλά είναι μια συνεχώς εξελισσόμενη κατάσταση που ενεργοποιεί ο άνθρωπος με την υπακοή του στο Θεό, δηλαδή συντονίζοντας τη θέλησή του μέχρι να ταυτισθεί με το Θείο Θέλημα και τον οδηγεί στο Άχρονο της Μορφής και στο Άχωρο της Εκδήλωσης. Η πορεία προς τη Θέωση είναι η αδιάκοπη επίγνωση, συναίσθηση και ενεργοποίηση της κλήσης, γιατί ο άνθρωπος που θεώνεται, γίνεται σταδιακά η ίδια η Κλήση, η ενεργοποίηση της Δεκτικότητας και η Πύλη της Βασιλείας των Ουρανών. Κάθε φορά που ο άνθρωπος παύει να έχει συναίσθηση και αποδοχή της Κλήσης, χάνει την πίστη του και αποκόπτεται από την επαφή με το Θείο Εαυτό του, γιατί απομονώνεται στη λειτουργία του αριστερού εγκεφαλικού ημισφαιρίου.

«Τις δύναται σωθήναι; Ουδείς!». Η χωρίς Χριστό σωτηρία είναι αδύνατη και ο άνθρωπος εγκλωβισμένος σε ένα ψευδαισθητικό παρόν γεμάτο με δεσμεύσεις καλείται να ενεργοποιήσει το Θείο Εαυτό του, τον Άχρονο και έτσι να αποδεσμευτεί από την πλάνη του χρόνου αποκτώντας διάρκεια συνειδητής εκδήλωσης εντός της Θείας Ροής του Λόγου. Το Έλεος του Πατέρα φέρνει τον άνθρωπο όλο και πιο κοντά σε αυτήν τη συμπύκνωση χρόνου και πράξης, γιατί η αληθινή μετουσίωση πρέπει να είναι άμεση για να επέλθει αποκατάσταση.

Ο Λόγος Χριστός γεφυρώνοντας με τη Θυσία Του τα πεδία, έδωσε την ευκαιρία στον Άνθρωπο να θεωθεί, δηλαδή να ξεπεράσει το χάσμα που υπήρχε ανάμεσα σε αυτόν και τον Πατέρα. Αυτό σημαίνει ότι κατέδειξε τον δια της Θυσίας δρόμο προς τη Θέωση, σαν τον μοναδικό τρόπο απελευθέρωσης του ανθρώπου από κάθε περιορισμό. Ο Λόγος Χριστός θυσιάστηκε ολοκληρωτικά, δηλαδή σε όλα τα πεδία, διανοίγοντας το δρόμο της Ανάβασης του Ανθρώπου. Ο Λόγος Χριστός στη Δευτέρα Παρουσία Του σαν Δάσκαλος Ιωάννης, καταδεικνύει αυτή την Ανάβαση του Ανθρώπου, διασπώντας την ατομικότητα του ανθρώπινου πνεύματος, ώστε να ταυτιστεί με το Πανανθρώπινο Πνεύμα του Λόγου.

«Οι πρώτοι έσονται έσχατοι και οι έσχατοι πρώτοι». Το Πνεύμα Ιωάννης, ο έσχατος στη Βασιλεία των Ουρανών, είναι ο Πρωτοπόρος και ο Μοναδικός στην εξελικτική πορεία από τη Γένεση έως σήμερα που διασπά την ατομικότητά του για να απελευθερώσει την Ολότητα Άνθρωπος από τους περιορισμούς και τις δεσμεύσεις του, ενεργοποιώντας τη δυνατότητά του να Θεωθεί. Μεταφέρει την Ουσία του Λόγου, γιατί είναι ο Λόγος ο περιπατών επί γης που απελευθερώνει το δρόμο για κάθε πνεύμα, δίνοντάς του τη Χάρη και την Ευλογία να μετουσιώσει συνειδητά την τροχιά της εξέλιξής του, δηλαδή το περιεχόμενο της ατομικότητάς του και να ενωθεί τέλεια με τον Πατέρα. Αυτό το περιεχόμενο και η Μετουσίωσή του είναι το Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας στη Νέα Κοσμική Περίοδο.

Μετά την Κλήση το Εγώ αντιδρά και έτσι ο άνθρωπος εισάγεται σε έναν κύκλο νέων εμπειριών και συνειδησιακών καταστάσεων. Όμως το Φως και η δύναμη του Λόγου εκδηλώνεται στα πεδία της ύλης με ελκτικές και διαρρηκτικές ακτινοβολίες, επομένως η Κλήση σημαίνει αφ’ ενός έλξη του ανθρώπου προς το Θεό αλλά και άπωση και γκρέμισμα του υλικού εαυτού του «Ύπαγε πώλησον σου τα υπάρχοντα και ακολούθει μοι». Την Κλήση το πρώτο Δώρο, ακολουθεί η συνείδηση της Κλήσης το δεύτερο και η αποδέσμευση, η απελευθέρωση του Δρόμου από τα εμπόδια, η ενίσχυση του ανθρώπου να βαδίσει είναι το τρίτο. Η ελκτική και διαρρηκτική ενέργεια του Φωτός του Λόγου που φωτίζει τον άνθρωπο, φανερώνεται σταδιακά με τη συντριβή του εγώ. Ο νέος Άνθρωπος είναι μέσα σε αυτόν τον κόσμο, αλλά όχι αυτού του κόσμου. Αν ο μαθητής αντιδράσει αρμονικά στην έλξη της Κλήσης με το πνεύμα του και στη διαρρηκτικότητά της με την ψυχή του, δηλαδή με υπακοή και απάρνηση, προχωράει αρμονικά. Εάν όμως δεν δείξει απάρνηση παρά μονομερή υπακοή προς την πρόσκληση, τότε παρουσιάζει δυσαρμονίες, πόνους, στεναχώριες, μοναξιά και λύπη.

Ο μαθητής, και εδώ είναι το κλειδί, χρειάζεται να αλλάξει τοποθέτηση απέναντι στη διαρρηκτική ενέργεια της Κλήσης, δηλαδή να κατανοήσει ότι ο αγώνας του δεν είναι ένας πόλεμος εναντίον της κατώτερης υλικής φύσης, ότι δεν έχει τίποτα να γκρεμίσει, διότι αυτό το γκρέμισμα το έχει αναλάβει το Άγιο Πνεύμα, το εκπορευόμενο εκ του Πατρός, ο Παράκλητος. Αυτό το ρεύμα Φωτός που ορμητικά πολλές φορές, απομακρύνει τα εμπόδια από το δρόμο του μαθητή, είναι η Θεία Δύναμη που τον καλύπτει. Το μόνο που έχει να κάνει ο μαθητής είναι να έχει τοποθέτηση απάρνησης, αυτοπειθαρχίας και υπακοής, που δε σημαίνει άρνηση της υλικής πραγματικότητας, αλλά εσωτερική κυρίως απόσπαση από αυτήν. Αυτή η εσωτερική απόσπαση από υλικές σκέψεις, επιθυμίες, συναισθήματα, λόγους και πράξεις, τον απελευθερώνει από την πλάνη, τους περιορισμούς αλλά και τις επιρροές και επιτυγχάνεται με την αντικατάστασή τους από ανάλογες Θείες Λειτουργίες και Εκδηλώσεις. Έτσι οικοδομεί σταδιακά τον αχειροποίητο Ναό της Ψυχής του, καθιστά το Πνεύμα του Ιερέα και Μυσταγωγό αυτής και αποκτώντας ενσυνείδητη πίστη γίνεται μέρος ζωντανό του Έργου της αποδέσμευσης. Αυτή η καθημερινή απάρνηση και συντριβή του εγώ του κατώτερου εαυτού του, είναι το «Καθ’ ημέραν αποθνήσκειν» του Αποστόλου Παύλου.

Η πίστη στο Χριστό είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την αγάπη προς τον Αληθινό Δάσκαλο, ο οποίος είναι και το κλειδί της Θέωσης του Ανθρώπου.

Η παράδοση της Υιότητας του Χριστού στον επιστήθιο μαθητή Ιωάννη, φανερώνει επίσης την εγκαθίδρυση του Χριστού ως Θεία Συνείδηση στην καρδιά του Ανθρώπου που λειτουργεί σαν διαρκής πομπός Άχρονης κλήσης που επιφέρει στον άνθρωπο μια αίσθηση διαρκούς εσωτερικής ταραχής και αφύπνισης στην οποία, όταν ο άνθρωπος ανταποκριθεί, αρχίζει να εξελίσσεται ταχύτατα, χωρίς επιβολή ή καταναγκασμό αλλά με αυτοδιάθεση, αυτοπαράδοση και αυτοπροσφορά. Η αυτοδιάθεση δεν πηγάζει από την πτωτική ελεύθερη βούληση, αλλά από την Ελευθερία του Λόγου και εκφράζει τον αυτοσεβασμό και την ολοκληρωμένη αφιέρωση του ανθρώπου στην ολότητα, την ολοκληρωμένη προσφορά του, που κορυφώνεται με την απελευθέρωσή του από την έννοια της ελευθερίας.

Ο Παράκλητος είναι ο Ενεργοποιητής της Θείας Μνήμης και Θείας Καταγωγής του Ανθρώπου. Ο Ταξινομητής των Θείων Νόμων στη συνείδηση του Ανθρώπου. Ο Κριτής της κατάχρησης της Θείας Ουσίας μέσα σε κάθε Άνθρωπο. Ο Αποκαλύπτων και Αποκαθιστών τον Πατέρα εντός του Ανθρώπου και τον Άνθρωπο εν Θεώ.

Ο Ιωάννης είναι το Μυστηριακό κλειδί των βιαστών της Βασιλείας των Ουρανών, που τολμούν να ζουν χωρίς καμία σιγουριά σε ένα Θείο Χάος γενεσιουργού Δυνάμεως, αναλαμβάνοντας ακέραια την ευθύνη για κάθε δημιουργία, θυσιάζοντας την ελεύθερη βούλησή τους να προσκολληθούν σε κάποια από τις παράλληλες πραγματικότητες των ανθρώπων. Απελευθερώνονται στο Λόγο, σε μια ατέρμονη ροή όπου όλα εξελίσσονται όσο στερείς από τον εαυτό σου το δικαίωμα της προσκόλλησης σε κάτι. Αυτή είναι μια ζωντανή κατάσταση Μετάνοιας, δηλαδή κατάσταση συνεχούς μετατόπισης του Νου και υπακοής μέχρι θανάτου, όπως προτύπωσε ο Ιησούς καλύπτοντας όλα τα πεδία. Μόνο όποιος είναι ελεύθερος μπορεί να υπακούει. Όσοι είναι δεσμευμένοι δεν μπορούν να υπακούσουν. Και δεσμευμένοι είναι μόνο όσοι θέλουν να είναι, όσοι αρνούνται τη Χριστότητά τους, όσοι αρνούνται τον Άνθρωπο. Οι πλέον αδικαιολόγητοι είναι εκείνοι που έλαβαν Χάρη Θεού για να απελευθερωθούν απελευθερώνοντας άλλους, αλλά αντί αυτού θέλησαν να ανακυκλώσουν τη Χάρη ατομικά, για την προσωπική τους εξέλιξη. Αντί να γίνουν χρήσιμοι για τους άλλους, χρησιμοποιούν τους άλλους. Έτσι δεν γίνεσαι Χριστός για τον πλησίον, ούτε μπορείς να δεις μέσα του Χριστό, έτσι δηλαδή δεν γίνεται κανείς Υιός και γι’ αυτό δεν βλέπει τον Πατέρα. Μόνο όποιος κινήθηκε από Αγάπη φτάνει σε αυτήν. Ο Χριστός, ο αληθινός μας εσωτερικός Σωτήρας είναι Θεία Αρχή και υπάρχει μέσα σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, από τη στιγμή που όλοι έχουν δικαίωμα Μετάνοιας.

ΟΜΙΛΙΑ ΠΑΝΑΡΚΑΔΙΚΗ 27/1/18 Β. ΠΙΤΣΕΛΑ

ΣΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ Η κα ΠΙΤΣΕΛΑ ΒΑΡΒΑΡΑ
ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ Α.Π.ΠΑΝ. ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΡΚΑΔΙΚΗ 27-1-2018
ΜΕ ΤΟ ΟΜΩΝΥΜΟ ΘΕΜΑ

ΘΕΩΣΗ – ΦΩΤΙΣΜΟΣ – ΚΑΘΑΡΣΗ

Το μήνυμα της Νέας Κοσμικής Περιόδου είναι το χαρμόσυνο μήνυμα της, Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού, που τελείται μέσα στην ψυχή του ανθρώπου, του Άνωθρώσκοντος. Είναι η επιφάνεια του Αγίου Πνεύματος, ή η Εποχή του  Υδροχόου όπως πολλοί ονομάζουν που φανερώνει την Άνοδο της Γυναίκας Ψυχής.

Αυτή η ψυχή που φωτίζεται, οδηγείται να βρει το Πνεύμα της ώστε να εκδηλώσει την ένωσή της με το Θείο, λαμβάνοντας εντός της το ελπιδοφόρο μήνυμα της Χριστοποίησης και Θέωσης της.

Ο  Χριστός κατέθεσε τον Εαυτό Του, ως τον δρόμο που θα οδηγηθεί ο άνθρωπος, δίνοντας του τον πρότυπο και λέγοντας «Εγώ Ειμί η Αλήθεια και η Ζωή και η Οδος» προσφέροντας δια της Θυσίας του, την επισφράγιση της διάνοιξης της οδού της επιστροφής του ανθρώπου, καταδεικνύοντας τα στάδια Μετάνοια, Κάθαρση, Φώτιση, Τελείωση.

Όλη η Διδασκαλία του Λόγου Χριστού, κατά την Πρώτη του Παρουσία μεταφέρεται μέσα στον άνθρωπο ως εσωτερικές καταστάσεις και στάδια που χρειάζεται να περάσει.

Είναι μια κατάσταση που αφορά όλη την ανθρωπότητα που μέσα από συγκρούσεις και έκρυθμες  καταστάσεις , φανερώνεται η παγκόσμια κρίση και η ανάγκη αλλαγής του νού, από περιορισμένες ιδέες και κατεστημένα σε ιδέες Φωτός, Ζωής και Αναγέννησης, από ιδέες φόβου, σκοταδισμού και αμάθειας σε ιδέες Αγάπης, Σοφίας, Ενότητας, Ελευθερίας και Αλήθειας.

Καλείται ο άνθρωπος, να εγκαταλείψει τα παλαιά του ενδύματα και να ενδυθεί με τα νέα του Πνευματικά ενδύματα. Δηλαδή, να μετατοπίσει τον νού του από κάθε προσκόλληση με την ύλη και  κάθε φθαρτό στοιχείο που είναι θνησιγενές που τον αποκόπτει απ’  την Θεία Ουσία εντός του, που είναι ο Λόγος, ο Λόγος Αγάπη.

Το πρώτο καθοριστικό λόγο για την πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου είναι η μετάνοια, διότι χωρίς μετάνοια δεν μπορεί να ολοκληρωθεί η κάθαρση. Ο Ιωάννης ο Βάπτιστης την Πρώτης Παρουσίας ενεργοποιεί το Μυστήριο της Μετάνοιας, όταν η συνείδηση λάβει την Θεία Κλήση εσωτερικά και οδεύει αναζητώντας τον δρόμο και τον προορισμό της.

Η εσωτερική αυτή κατάσταση της μετάνοιας και της κάθαρσης είναι κατάσταση που απαραίτητα κάθε άνθρωπος θα περάσει πριν εμφανιστεί μέσα του ο Λόγος. Είναι ο νους που συνειδητά εργάζεται στην απάλειψη των αρνητικών στοιχείων και σκέψεων, συγκεντρώνοντας τον νου στην φανέρωση του καλού ενάντια του κακού. Είναι ο Άρχων της Υπακοής, ο Εκπαιδευτής του νου που αντιπροσωπεύει, την ύψιστη διανοιακή αντίληψη του ανθρώπου, που καυτηριάζει το κακό αλλά δεν το μετουσιώνει. Είναι κατάσταση που θα φανερώσει και θα εκδηλώσει στην νέα εποχή, αντικαθιστώντας την διανοητική λειτουργία του ανθρώπου, με την καθοδήγηση του πνεύματος. Η ανθρώπινη διάνοια πρέπει να θυσιαστεί εξου και ο αποκεφαλισμός του Ιωάννη. Η ανυπακοή προς τον Θεό προκάλεσε την πτώση, η υπακοή του και η αφομοίωση της διάνοιας στο σώμα και το πνεύμα επιφέρει την Αρμονία και την Ενότητα στο Φως, διότι το Θέλημα του Θεού φανερώνεται με τους Λόγους του Χριστού ότι «Έλεος ζητώ και όχι θυσία».

Είναι η φωνή εν τη ερήμω που κρούει της συνειδήσεις των ανθρώπων. Μετανοείτε ηγγικεν γαρ η Βασιλεία των Ουρανών» Ηλθε εν Πνευματι και δυνάμει Ηλιού για να ανοίξει τον δρόμο. Αυτός ήταν ο Ηλίας- Ιωάννης ο Πρόδρομος του σαρκωθέντος Λόγου, ο βαπτιστής, που βάπτισε τον λόγο Χριστό.  Ο Ιωάννης προετοιμάζει τον δρόμο μέσα μας για ην έλευση του Λόγου αναγνωρίζει την πνευματική συνείδηση, γι’ αυτό και αναγνώρισε τον Χριστό.

Ο άνθρωπος καλείται να τελεί μια συνεχής διαδικασία αποδέσμευσης και κάθαρσης του νου, της καρδιάς και της συνείδησης από οτιδήποτε έχει δεσμεύσει ή δεσμεύτηκε, καθαρίζοντας με σταθερότητα καθημερινά την υπόστασή του, τον χώρο του εσωτερικά αλλά και εξωτερικά μέσα από προσευχή κάθαρσης, αποδέσμευσης αλλά και μέσα από πράξεις ανιδιοτελούς Αγάπης και προσφοράς, με κίνητρό την Αγάπη, τη Θεία Αγάπη που τροφοδοτείται η ψυχή που καθαρίζεται από τα καλύμματα της πλάνης, όπως η Μαγδαληνή είναι το σύμβολο της ψυχής που καθαρίζεται απ’ τον Λόγο Χριστό και εκδηλώνει την Αγάπη της και την αφοσίωσή της προς τον Χριστό.

Ο Θεός είναι Αγάπη και Σοφία παραχωρώντας στον άνθρωπο την Αρετή της ελεύθερης βούλησης, ώστε με την θέληση του εισάγεται σε μαθητεία Λόγου, στον δρόμο που τον εισάγει στον φωτισμό, στην Χριστοποίηση και Θέωσή του.

Χρειάζεται να θυσιάσουμε το εγώ μας που μέσα από την κάθαρση συντρίβεται για να γεννηθεί μέσα μας ο Χριστός. Η υπόστασή του ανθρώπου αναγνωρίζει τον Δάσκαλο εντός του αλλά και σε μορφή και ετσι ενεργοποιείται το σθένος και η αγάπη. Ο Πρωτόκλητος μαθητής ο Ανδρέας κινητοποιεί την ενεργοποίηση των μαθητών αποδεχόμενος την Θεότητά του «Θεοί Εστέ», όπως αποκάλεσε ο Ιησούς Χριστός,και η λειτουργία του είναι ενωτική αφυπνίζοντας την Πίστη που συμβολίζει ο μαθητής Πέτρος που κρατά τα κλειδιά της Βασιλείας των Ουρανών. Το σθένος και η πίστη που μέσα από τις εμπειρίες και τα βιώματα  συλλέγει η ψυχή, από τυφλή γίνεται ενσυνείδητη και το σθένος Παρρησία Λόγου.

Ο Ανδρέας είναι οι πλάτες του Δασκάλου, είναι το κλειδί της Ένωσης, η Μητέρα ψυχή που καλύπτει τον Δάσκαλο, η θηλυκή του όψη που ενεργοποιεί το πνεύμα. Ο Θείος Έρωτας σε καθοδηγεί στην Άπειρη Αγάπη, δεν μπορεί να υπάρξει ο Έρωτας χωρίς το σθένος. Θέλει σεβασμό και τόλμη η Αγάπη, το κλειδί είναι ο Ιωάννης, ο μαθητής της Αγάπης όπου ο Χριστός παραδίδει την Υιότητά του όταν είναι στον σταυρό της θυσίας στον μαθητή της αγάπης Ιωάννη, και του λέει «Ιδου η Μήτηρ σου» και στην Μητέρα Του Θεοτόκο» Ιδού ο Υιός Σου».

Καθώς ενεργοποιείται το σθένος, η πίστη, η αγάπη μαζί και η διάκριση που συμβολίζεται από τον μαθητή Ιάκωβο οδηγούν τον άνθρωπο στην Μεταμόρφωση. Σε αυτήν την κατάσταση ο μαθητής του Λόγου, χρειάζεται να είναι σε συνεχή έλεγχο του νου του, των κινήσεών του, των λόγων του και των πράξεών του, ώστε να αποδέχεται την παρουσία του ως Θεία Ουσία Θεού, αγαπώντας και ελεώντας τον εαυτό του και τον πλησίον του, αποδεχόμενος ότι κάθε πλησίον είναι κομμάτι της ψυχής του που ενυπάρχει σε κάθε άνθρωπο. Μέσα απ’ την ενότητα αυτή των μαθητών ενεργοποιείται, ο Φίλιππος που βρίσκεται στην ρίζα της γλώσσας, του οποίου η ισορροπία εξαρτάται από την έκφραση του λόγου μας. Διαφορετικά προκαλείται μεγάλη ανισορροπία καθώς παρουσιάζονται προβλήματα στον λαιμό και η διάκριση του Ιακώβου γίνεται κατάκριση και απενεργοποιούνται και οι υπόλοιποι μαθητές. Γρηγορείτε και προσεύχεστε την ώρα αυτήν για να αποκαταστήσετε και μετουσιωθεί κάθε τέτοια κατάσταση και τα αποτελέσματα της μετουσίωσης φανερώνονται βλέποντας τα αποτελέσματα στον μαθητή Βαρθολομαίο που αντιπροσωπεύει την φαντασία και βρίσκεται στην υπόφυση όπου γίνεται το πρώτο άνοιγμα των πνευματικών οφθαλμών μεταφέροντας το σε εικόνες και ιδέες Θείες.

Ο αγώνας είναι συνεχής και η κάθαρση του νου, της καρδιάς και της συνείδησης απαραίτητη όταν ο Άνθρωπος Λόγος θα δοκιμάζεται διότι η δράση του κατά νόμον φέρνει και την αντίδραση. Εδώ χρειάζεται να ενεργοποιήσει την θέληση, που συμβολίζει ο μαθητής Ματθαίος και βρίσκεται στο κέντρο του πρόσθιου εγκεφάλου. Συγκεντρώνει, κατευθύνει τον νου του, ευθυγραμμίζοντας και ισορροπώντας το θέλημά του, ταυτίζεται με το Θείο Θέλημα, αφυπνίζοντας και ενεργοποιώντας τον μαθητή Θωμά που συμβολίζει την αντίληψη ο οποίος εδρεύει στον πρόσθιο εγκέφαλο. Έτσι σταδιακά η πνευματική συνείδηση θα καλύψει την υπόσταση αφυπνίζοντας και την ατομική συνείδηση. Είναι η αποκατάσταση του εωσφορικού μας εαυτού, καθώς θυσιάζεται για τους φίλους του και παραδίδει την υπόστασή του στον Θεό, λαμβάνει Θεία Συνείδηση. Η ψυχή Φωτίζεται, Παρθενοποιείται και Ενώνεται με το πνεύμα της πυροδοτώντας το σε εκδήλωση και φανέρωση Λόγου, διότι πλέον κατοικεί εντός της ο Λόγος Χριστός. 

Ενώνονται τα κάτω με τα άνω και τα άνω με τα κάτω, δηλαδή τα κατώτερα κέντρα και σώματα με τα ανώτερα κέντρα και σώματα που ως κατάσταση ενεργειών βρίσκονται μέσα στον άνθρωπο.  Ο μαθητής Ιωάννης είναι η ένωση των κάτω και των άνω γιατί βρίσκεται στην καρδιά, στην ψυχή που μόνο ως αγάπη άπειρη εκδηλώνεται ο Λόγος Χριστός.  Αφομοιώνεται ο ανώτερος και κατώτερος εαυτός μέσα στον Θείο Εαυτό του Ανθρώπου    Είναι το κέντρο της αγάπης που πρέπει να ενώσει της τάσεις του κατώτερου εαυτού από υλιστικές σκέψεις και της τάσεις του ανώτερου εαυτού για προσωπική και πνευματική άνοδο, παραποιώντας και δουλεύοντας για την αυτοσωτηρία του ενώ η Δεύτέρα Παρουσία του Χριστού αφορά την Σωτηρία της Ανθρωπότητας, την Σωτηρία του όλου την επικράτηση της Αγάπης και της Ενότητας που σηματοδοτείτε στην Νέα Κοσμική Περίοδο. Ο μαθητής του Λόγου κινείται ενωτικά βιώνοντας όλες αυτές τις πιέσεις συνειδητά και με επίγνωση της μετουσίωσης για τον Άνθρωπο Εαυτό του, που χρειάζεται να τελεί και όχι την αυτοσωτηρία.

Όλες λοιπόν οι δυνάμεις μαθητές ικανότητες αποσυμβολίζουν τα κέντρα ενεργείας που βρίσκονται μέσα μας αλλά και τα σώματά μας που αποτελούν τα θεμέλια για την διαχείριση του Φωτός. Ο Φωτισμός, φωτίζει τα διαμερίσματα του νου και της ψυχής που αποδέχεται την κλήση και εργάζεται πυρετωδώς για την αποδέσμευση και την κάθαρσή του, ώστε να αναβιβαστεί και τα ενεργειακά του κέντρα να αρχίζουν να λειτουργούν ανοδικά.

Τώρα βρισκόμαστε στην Τρίτη φάση του Θείου σχεδίου, ο Ιωάννης της Νέας Εποχής είναι αυτός που την αναγγέλλει και την εγκαινιάζει. Ο υπέρτατος σκοπός είναι η μετουσίωση κάθε δυσαρμονίας σε αρμονία και κάθε κατάρα σε ευλογία, η φανέρωση της Αγάπης και της ενότητας της Χριστοποίησης και Θέωσης. Βοηθάει τον άνθρωπο να διανοίξει τον νου του στην Αλήθεια, που υπάρχει κρυμμένη μέσα σε συμβολισμούς. Τον βοηθάει πλημμυρίζοντας τον με Θείο Φως, με Θεία Αγάπη την καρδιά του. Είναι το επιλεγμένο πνεύμα, που πρώτο θα εκδηλώσει την Χριστοποίηση και Θέωση του Ανθρώπου.

Θα συγκεντρώσει γύρω του υποστάσεις που θα διδάξει, έτσι ώστε να εξελιχθούν ως Δάσκαλοι της μίας Αλήθειας, ενωμένοι με τον Ένα και μοναδικό Διδάσκαλο Λόγο, καταδεικνύοντας τα στάδια της εκπαίδευσης του ανθρώπου Λόγου για να εκδηλωθεί όχι ως άνθρωπος Λόγος αλλά ως Θεός. Είναι ο Παράκλητος της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού, το Πνεύμα της Αληθείας που όπως είχε πει και ο Χριστός « όταν έλθει το πνεύμα τις αληθείας οδηγήσει υμάς είς πάσαν την αλήθεια, ου γαρ λαλήσει αφ εαυτού, αλλ΄ όσα αν ακούσει λαλήσει, και τα ερχόμενα αναγγέλλει υμείν».

Είναι ο ένας νόμος της αγάπης που ως παρακαταθήκη μας άφησε ο Λόγος Χριστός «Αγαπάτε Αλλήλους», ο Δρόμος της Χριστοποίησης και Θέωσης. 

Βαρβάρα Πιτσελά

Προσκλητήριο

Ο Δάσκαλος Ιωάννης καλεί αυτούς τους φορείς χάριτος όπου μετέφερε την Ουσία Του, όλους τους μαθητές και Δασκάλους του Έργου της Δευτέρας Παρουσίας, να παρευρεθούν και να συμμεθεξουν στο πνεύμα της Ενότητας και της Αγάπης που ενυπάρχουν στην Κάθαρση, το Φωτισμό και την Θέωση.

Ας είναι ευλογημένοι εκείνοι που θα ανταποκριθούν σε αυτήν την Κλήση επανασυντονισμου και συμμετοχής, στη Φανέρωση του Έργου της Δευτέρας Παρουσίας δημόσια.

Ο Δάσκαλος