Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

«ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ»


Παρασκευή 13 Ιανουαρίου 2016
Όσον αφορά το κείμενο για την Αναστασία που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο, είναι κάτι που σίγουρα έχει προβληματίσει τους περισσότερους αδελφούς του Έργου της Δευτέρας Παρουσίας. Η φωνή τους έρχεται στα αφτιά μου διεκδικώντας ένα κομμάτι δικαίου και αλήθειας που υπάρχει σε κάθε συχνότητα ή ποιότητα οπτικής. Πολλοί βρίσκονται στη δύσκολη θέση πώς να διαχειριστούν τέτοιο ζήτημα. Αισθάνονται λίγοι, μικροί ή ανάξιοι για να κρίνουν. Διατηρούν αγάπη και σεβασμό για την Μητέρα Αναστασία που γνώρισαν κοντά στον Δάσκαλο και άκουσαν και μελέτησαν τις διδασκαλίες της επί σειρά ετών. Ήταν η Μητέρα που δεκάδες φορές τους ευλόγησε φανερώνοντας τα νέα Μυστήρια του Ανθρώπου Λόγου. Τι σχέση όμως έχουν όλα αυτά ή ο Πρωτοπόρος Δάσκαλος Ιωάννης με τη Λευκή Αδελφότητα με την οποία συνδέεται η Αναστασία πλέον;
Με ποια Ιεραρχία δασκάλων συνεργάζεται από τότε που έχασε την ενεργή ένωσή της με τον Πρωτοπόρο Δάσκαλο Ιωάννη; Διότι υπάρχουν και εκείνες οι φωνές που θυμούνται ως αυτόπτες μάρτυρες των τελευταίων ημερών του Δασκάλου στο νοσοκομείο, την Αναστασία να λέει ότι «ο Δάσκαλος έκανε λάθη και γι’ αυτό ανακλήθηκε». Εκείνος όμως ήταν που την τίμησε Πρώτος, την στήριξε και ανέδειξε ως Πνευματική συντονίστρια του Έργου. Ο κύκλος των Δασκάλων και ομάδων που διαλύθηκαν, η απαξίωση κάθε προσπάθειας συνεργασίας ήταν τα αποτελέσματα αυτής της πνευματικής αποκοπής από τον Πρωτοπόρο Δάσκαλο που δεν είχε ξεκινήσει, ούτε και σταμάτησε στην Αναστασία. Αυτό φανερώνει δύο πράγματα. Πρώτον ότι υπάρχει συνυπευθυνότητα Μητέρων και Δασκάλων για την παρούσα κατάσταση του Έργου και δεύτερον, ότι η Αναστασία είναι ακατάλληλη για οποιοδήποτε συντονισμό εφόσον έχασε την ενεργή ένωσή της με τον Δάσκαλο. Είναι αξιοσημείωτο ότι εισάγει στο κείμενό της ένα αδόκιμο όρο «ενεργή Θέωση» που υπονοεί λανθασμένα ότι υπάρχει και «παθητική Θέωση». Αυτό όμως γεννάει βαθιές παρανοήσεις με μόνο στόχο να χαϊδέψει τα αφτιά πολλών αδελφών που είναι σε παθητικότητα και στασιμότητα εδώ και χρόνια.
Μετά από τόσα χρόνια απομόνωσης που δικαιολογούσαν κάποιοι προκειμένου να επανασυντονιστεί με τον Δάσκαλο, σήμερα φανερώνεται ότι προτίμησε να συντονιστεί με την Ιεραρχία των δασκάλων της Λευκής Αδελφότητας,  όπως τον Άγιο Γερμανό. Είναι δυνατόν να αγνοεί μια «Μητέρα» ότι υπηρετεί ένα σκεπτομορφικό δημιούργημα πλάνης, ένα καχέκτυπο του πνευματικού επιτελείου του Δασκάλου Ιωάννη, που αποτελείται από επίλεκτα πνεύματα των πεδίων του Λόγου. Κανένα κείμενο από τα δεκάδες που προέρχονται από την Λευκή αδελφότητα και την Ιεραρχία των δασκάλων δεν είπε ποτέ τίποτα για τον Δάσκαλο Ιωάννη και το Έργο Του. Επίσης σε κανένα βιβλίο του Έργου ή τις ζωντανές διδασκαλίες του Δασκάλου Ιωάννη δεν φανερώθηκε σχέση ή σύνδεση με την Λευκή αδελφότητα. Δεκαπέντε χρόνια μαθήτευσε με τον Δάσκαλο (1980-1995) και είκοσι χρόνια (1996-2016) στη Λευκή αδελφότητα όπου ανακάλυψε την έλευση της 6ης Φυλής.
Υπάρχουν λοιπόν και εκείνες οι φωνές που λένε ότι αν απλώς λυπηθούμε για την αποστασία της Αναστασίας και δεν διακρίνουμε τι σημαίνει αυτό κατά βάθος, τότε είναι πιθανόν να βρεθούμε προ εκπλήξεων. Έτσι μεθαύριο όταν θα λέμε σε κάποιον ότι έχουμε σχέση με το Έργο της Δευτέρας Παρουσίας, τον Δάσκαλο Ιωάννη και τον Εσωτερικό Χριστιανισμό θα μας λένε: «Ναι σας ξέρουμε! Εσείς δεν είστε που συνδέεστε με την Λευκή αδελφότητα και την Ιεραρχία των δασκάλων όπως και οι μαθητές της Αλίκης Μπέιλι της Θεοσοφίας και πολλών άλλων ομάδων παγκοσμίως;». Αυτό όμως είναι απολύτως ψευδές. Εάν η Αναστασία επιτρέπει στον εαυτό της να καθοδηγείται από εκεί, αυτό είναι δικαίωμά της, δεν έχει όμως κανένα δικαίωμα να διαστρέφει την πνευματική ταυτότητα που μας άφησε ο Δάσκαλος.
Όλοι όσοι έλαβαν χάρη από τον Πρωτοπόρο, Δάσκαλοι και Μητέρες του Έργου, αλλά και μαθητές βρίσκονται σήμερα ενώπιον των ευθυνών τους για τις επιλογές και την στάση που διατήρησαν όλα αυτά τα χρόνια προς την Μητέρα Αναστασία, αλλά και τους αδελφούς τους. Η έλλειψη αληθινής μετάνοιας και έμπρακτης αποκατάστασης σε όσους αδίκησαν με την κρίση τους ή ένεκα της εμμονής τους σε ανυπακοή προς το Θείο Θέλημα και τη θέση που τους έθεσε ο Δάσκαλος ήδη εκτίθενται και χάνουν και την τελευταία κάλυψη που τους είχε απομείνει. Όσοι μας δίκασαν κάποτε επί σειρά ετών, τώρα δικάζονται παραμένοντας ανώριμα ανεύθυνοι μπροστά στις κρίσιμες εξελίξεις της χώρας, της ανθρωπότητας και του Έργου.
Εκείνες οι Μητέρες και οι Δάσκαλοι που παρέμειναν στα σαλόνια και στις ψευδαισθήσεις τους ότι κάνουν Θείο Έργο δεν είναι φυσικά σε θέση να πουν ή να κάνουν τίποτα, διότι τροφοδότησαν την νηπιακή πνευματική κατάσταση του κατεστημένου, λειτουργώντας σαν νέο Ιερατείο. Η κατάληξη των χλιαρών είναι γνωστή. Υπάρχουν όμως και Μητέρες που με ανδρεία αγωνίζονται μέσα στην κοινωνία και με αυταπάρνηση θύονται για το Όλον, τολμώντας να φανερώνονται δημόσια, μακριά από την ασφάλεια του σαλονιού. Η παρουσία τους η ζωντανή διαψεύδει την Αναστασία που θεωρεί τον εαυτό της μοναδική παρουσία της Μητέρας στη γη, αν και η ίδια δεν δείχνει να το πολυπιστεύει πλέον, αφού αναγνωρίζει την επιτυχία της Ινδής Μητέρας Άμα, με τα εκατομμύρια οπαδούς. Με την ίδια λογική θα έπρεπε να ζηλεύουμε τους γκουρού και τους ψευδομεσσίες με τα εκατομμύρια οπαδούς.
Ας προσευχηθούμε όλοι για την Αναστασία να αποκαταστήσει και να αποκατασταθεί. Να απαλλαγεί από τις αγκιστρώσεις της με την πλάνη και τους φορείς της πνευματικής μόλυνσης στο περιβάλλον της. Βέβαια, μετά την περίπτωση Ευτύχη, Νικηφόρου και άλλων, αλλά ιδίως της Νέλλης που είχε δέσμευση με την ίδια Ιεραρχία δεν τρέφουμε ψευδαισθήσεις. Αν κάποτε ζητήσει βοήθεια όμως, θα την έχει. Ελπίζουμε να κατανοούν οι αδελφοί ότι δεν ήταν δυνατόν να φιλοξενηθεί στον διαδικτυακό μας χώρο η Ιδέα της σύνδεσης του Έργου μας με την Ιεραρχία των δασκάλων που επικαλείται η Αναστασία. Μια υποψήφια Μητέρα που έχασε την πίστη και τον δρόμο της και από πληγωμένο εγωισμό αναζήτησε αλλού πνευματική στέγη και μάλιστα στην ελίτ της ιεραρχίας της πλάνης. Γι’ αυτό και παρουσιάζουμε το κείμενο της ιστοσελίδας της (για το οποίο φέρει ευθύνη άσχετα αν δεν το έγραψε όλο η ίδια) διορθωμένο ώστε να μην μας καθιστά συνυπεύθυνους για τις ανακρίβειες, τις αλλοιώσεις και την λεπτοφυή πλάνη που μεταφέρει. Όποιος ενδιαφέρεται να δει το πρωτότυπο κείμενο της Αναστασίας μπορεί να ψάξει και να το βρει μόνος του.
Η Αναστασία ξεκινάει την παρουσίασή της με την ψευδή πληροφορία ότι ξεκίνησε μαζί της το Έργο Του ο Δάσκαλος. Έπειτα κάνει το 53, 35 αφαιρώντας αυθαίρετα τουλάχιστον 20 χρόνια ανεκτίμητου αγώνα και Έργου του Πρωτοπόρου, ώστε να εδραιωθεί η άγνοια των ακολούθων της, για την ύπαρξη και το Έργο άλλων Μητέρων με τις οποίες συνεργάστηκε ο Δάσκαλος πριν από εκείνη. Πριν ή μετά από εκείνην, δηλαδή το χάος! Κατά τα άλλα δεν είναι εγωκεντρική ούτε διέπεται από απολυταρχικές τάσεις. Αυτά προτιμά αντί να τα μετουσιώνει να τα κολλάει σαν ρετσινιά στην πλάτη των αδελφών της νομίζοντας ότι έτσι υψώνεται πάνω από τις μικρότητες.
Ως Θεματοφύλακας του Έργου που όρισε ο Δάσκαλος, καλώ σε διάλογο για τα τεκταινόμενα όποιον θεωρεί τον εαυτό του υπεύθυνο για την φανέρωση του Έργου της Δευτέρας Παρουσίας.

 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ!

Πριν από 53 χρόνια, ένα θείο Έργο ξεκίνησε από τον Δάσκαλο Ιωάννη: το Έργο της Δευτέρας Παρουσίας του Λόγου Χριστού εντός του Ανθρώπου.
Η Δευτέρα Παρουσία είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που ο κόσμος συνήθως φαντάζεται: είναι μια εσωτερική πραγματικότητα που σε κάποιους ήδη έχει ξεκινήσει.
Όλοι καλούνται σε αυτή.

ΤΟ ΕΡΓΟ

Αντί προλόγου

Ποτέ στο παρελθόν δεν υπήρχε τόσο μαζική πνευματική αναζήτηση όσο στην εποχή αυτή.
Και ποτέ δεν υπήρχε τόση σύγχυση ως προς τον σκοπό.
Να εξελιχθούμε για τον εαυτό μας; Να κυνηγήσουμε δυνάμεις και εμπειρίες;
Να γίνουμε δυνατοί στον διαλογισμό και στις τεχνικές;
Ή να συντονιστούμε με το θείο σχέδιο, ώστε από αναζητητές να γίνουμε πνευματικοί αγωνιστές και εργάτες για την προώθησή του;
Βάσει του θείου σχεδίου, η ανθρωπότητα καθοδηγήθηκε στην εξέλιξή της από μεγάλους οδηγούς: Ερμής Τρισμέγιστος, Μωυσής, Ράμα, Κρίσνα, Ζωροάστρης, Ορφέας, Λάο Τσε, Βούδας, Πυθαγόρας, Πλάτωνας, Σωκράτης κ.ά.
Ωσότου ενσαρκώθηκε εκείνος, του οποίου το έργο και η θυσία αφορούσαν κάθε ανθρώπινη ψυχή, ο Χριστός. Ο Υιός του Θεού, το 2ο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, ο Δημιουργός διά του οποίου έγιναν τα πάντα, αυτός που ο ευαγγελιστής Ιωάννης αποκαλεί Λόγο: Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος (…) πάντα δι’ αυτού εγένετο.
Γιατί ενσαρκώθηκε ο Λόγος; Για να τον πιστέψουμε, να ζήσουμε με τις υποδείξεις του και να κερδίσουμε τον Παράδεισο; Τι ακριβώς προέβλεπε το σχέδιο;
Ο Λόγος ενανθρωπίστηκε για να θεωθούμε εμείς!
Αυτή ήταν η ομόφωνη δήλωση των Πατέρων της Εκκλησίας, από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες.
Μια ελάχιστη μειοψηφία αγίων τα κατάφερε, αλλά οι πολλοί, παρά την πίστη τους που τους έκανε παιδιά του Θεού, έμειναν πνευματικά ανώριμοι. Πότε θα άνοιγε ο δρόμος γι’ αυτούς;
Αγαπητοί μου, τώρα είμαστε παιδιά του Θεού. Τι πρόκειται να γίνουμε στο μέλλον δεν έχει ακόμη φανερωθεί. Ξέρουμε όμως πως όταν ο Χριστός φανερωθεί στη δεύτερη παρουσία του θα γίνουμε όμοιοι με αυτόν, γιατί θα τον δούμε όπως πραγματικά είναι (Ιωάννη, Α΄ Επιστολή, 3:1-2).
Στη Δευτέρα Παρουσία του Λόγου, λοιπόν, θα ξεκινούσε η Θέωση των πολλών. Άρα αυτός ο φοβικός όρος, «η Δευτέρα Παρουσία», που στα μυαλά όλων συνάπτεται με τη θρησκοληψία και τον τρόμο της συντέλειας της Ιστορίας, δεν φαίνεται να αφορά κάποιο τέλος, αλλά μάλλον την αρχή μιας πολύ μεγάλης περιόδου, που δεν ξέρουμε πόσο θα κρατήσει.
Πώς όμως θα ξεκινήσει η Θέωση, αν ο Λόγος δεν κάνει την παρουσία του μέσα στον άνθρωπο; Γι’ αυτό μιλάμε για τη Δευτέρα Παρουσία ως εσωτερική κατάσταση.
Είναι αυτά τα πράγματα τόσο αόριστα και ασαφή στον χώρο και τον χρόνο, όσο ακούγονται;
Όχι! Υπάρχει σαφέστατος στόχος και εργασία, που εισάγει την εποχή της Δευτέρας Παρουσίας, και σ’ αυτό καλούνται οι πνευματικοί αγωνιστές και εργάτες. Τον έθεσε ο ενανθρωπισθείς Λόγος, ονομάζοντας και τον υπεύθυνο: Ηλίας μεν έρχεται πρώτον και αποκαταστήσει πάντα – Πρώτα θα έρθει ο Ηλίας και θα τα αποκαταστήσει όλα (Μτθ.17:11).
Εντάξει, ξέρουμε: εκτός από τους θεολόγους και κάτι καλόγερους κανείς δεν έχει ακούσει λέξη γι’ αυτό… Δεν είναι παράξενο;
Έτσι, το προσκήνιο της πνευματικής και μεταφυσικής αναζήτησης έχει καταληφθεί από οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους, αλλά δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το κεντρικό θέμα της εποχής:
Την αποκατάσταση των πάντων, που συνυφαίνεται με την έναρξη και το προοίμιο της ανάστασης των ψυχών και των συνειδήσεων, και τελείται με την εκδήλωση της Παρουσίας του Λόγου από τον άνθρωπο.
Η ανθρωπότητα έχει να αποκαταστήσει τις σχέσεις της με τον Θεό και να κατανοήσει τον Λόγο ως Υιό Μητέρα. Έχει να αποκαταστήσει τις ανθρώπινες σχέσεις, τις σχέσεις των φύλων, τη σχέση της με τη φύση και τα βασίλειά της, να αποκαταστήσει το κλίμα, το περιβάλλον και τον πλανήτη στην τέλεια καθαρότητά του και να τον αναζωογονήσει. Έχει να αποκαταστήσει τις σχέσεις κρατών και λαών, να ρίξει τα σύνορα, να καταργήσει τα όπλα και τους στρατούς, να αποκαταστήσει την ειρήνη, την κοινωνική και οικονομική δικαιοσύνη, και να χτίσει την παγκόσμια κοινωνία της αδελφοσύνης! Κι αυτό ταιριάζει μάλλον με την αρχή της αληθινής Ιστορίας παρά με το τέλος της…
Και τώρα, να. Υπάρχουν τόσοι γοητευμένοι με τις μεταφυσικές τεχνικές και την ατομική τους άνοδο, πρόθυμοι να τρέχουν από σχολή σε σχολή και αδιάφοροι για τους λόγους του Χριστού και για το θείο σχέδιο παγιδευμένοι στην υπηρεσία του σχεδίου της πλάνης.
Υπάρχουν βέβαια κι άλλοι που νοιάζονται για την ανθρωπότητα και εργάζονται πνευματικά, αλλά δεν αναζητούν τον Ηλία: τον Ηλία-Ιωάννη, καλύτερα, αφού ο Χριστός δήλωσε δημόσια ότι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ήταν ο Ηλίας, και αφού ο Βαπτιστής έφερε το πνεύμα του Ηλία, σύμφωνα με τα λόγια του αρχάγγελου Γαβριήλ.
Θέλουμε να μιλήσουμε για τις αποκαταστάσεις και για όλα τα θαυμάσια που τελέσθηκαν ως τώρα για την ανθρωπότητα από το Έργο αυτό, που κατευθύνει ο ίδιος ο Λόγος, αλλά και για όσα είναι μπροστά μας και χρειάζονται ενωμένο δυναμικό.
Ο Λόγος αναζητά αγωνιστές εργάτες, που θα μαθητεύσουν στην ένωση μαζί του. Με σκοπό να εργαστούν για την αλλαγή του κόσμου και την προώθηση της Θέωσης της ανθρωπότητας, σύμφωνα με το θείο σχέδιο.

Περί της Δευτέρας Παρουσίας

Η Δευτέρα Παρουσία είναι ένα εσωτερικό συμβάν που έχει ξεκινήσει στην εποχή μας. Αυτό που ζούμε δεν είναι η εξωτερική επανεμφάνιση του Χριστού, αλλά η γέννηση της παρουσίας του μέσα μας, η ωρίμανση αυτής της παρουσίας και η εκδήλωσή της εκ νέου πάνω στον πλανήτη. Όχι απλώς ως μια ιδέα ή μια φιλοσοφία ζωής, αλλά ως μια ζωντανή πραγματικότητα, ο Λόγος Χριστός που γεννιέται μέσα στον άνθρωπο τον μεταμορφώνει σταδιακά. Αφήνοντας τη ζωντανή παρουσία του Λόγου να εκδηλώνεται από εντός του, ο ίδιος ο Xριστοποιούμενος άνθρωπος μεταμορφώνει τον κόσμο γύρω του.
Για την πραγμάτωση της Δευτέρας Παρουσίας, ένα πνευματικό Έργο ξεκίνησε με τον Διδάσκαλο Ιωάννη. Στόχος του είναι η εκδήλωση του Λόγου μέσα από ολοένα περισσότερους ανθρώπους πάνω στη Γη. Διότι η Δευτέρα Παρουσία δεν γίνεται μέσα από ένα μόνον πρόσωπο, αλλά μέσα από πολλούς: από αυτούς που συνεργάζονται με την εσωτερική παροχή φωτός, η οποία οδηγεί σε αυτή την εκδήλωση. Γι’ αυτόν τον λόγο η Δευτέρα Παρουσία δεν αποτελεί το τέλος της Ιστορίας, όπως συνήθως παρουσιάζεται, αλλά την αρχή ενός νέου κόσμου. Η πραγμάτωσή της θα κρατήσει για πολλούς αιώνες: όσους χρειαστεί, μέχρις ότου κάθε άνθρωπος πάνω σε αυτόν τον πλανήτη να Xριστοποιηθεί.
Στην πορεία πραγμάτωσης της Δευτέρας Παρουσίας δεν μπορεί παρά να αποκατασταθεί η παγκόσμια κοινωνία της αδελφοσύνης, ως μια κορύφωση της λειτουργίας που ο Χριστός ονόμασε αποκατάσταση των πάντων, και την οποία ανέθεσε στον προφήτη Ηλία. Γι’ αυτό όσοι μαθητεύουμε σε αυτό το Έργο έχουμε έντονο ενδιαφέρον για τα παγκόσμια τεκταινόμενα και προσπαθούμε να είμαστε εργάτες για την αλλαγή του κόσμου, μέσα από τη δύναμη της χάρης και της ευλογίας, σε συνεργασία με τους αδελφούς Δασκάλους Υιούς και Μητέρες στα πεδία του Λόγου.
Όλο αυτό που συμβαίνει αποτελεί τη φυσική συνέχεια της Πρώτης Παρουσίας του Λόγου, που έγινε διά του Χριστού και της Μαρίας Θεοτόκου. Πηγάζει από τη χριστιανική παράδοση, αλλά είναι πανανθρώπινο. Εδράζεται στην αναγνώριση της ενσάρκωσης του Λόγου πριν από 2.000 χρόνια, αλλά και στην επίγνωση ότι σε κάθε εποχή και περιοχή πνευματικοί εργάτες αγωνίζονταν για μια πιο διευρυμένη προσέγγιση του ανθρώπου στο θείο μέσα από τις διάφορες θρησκείες. Στη δική μας παγκοσμιοποιημένη εποχή, οι θρησκείες έχουν όμως εκπληρώσει τον προορισμό τους και οδεύουν προς μαρασμό, για να δώσουν θέση στην αδιαμεσολάβητη ένωση με το θείο, μέσα από την πραγματικότητα του Ενός Εαυτού που αποτελεί η ενότητα του Λόγου με τον Έναν Άνθρωπο, και την εκδήλωση αυτού πάνω στη Γη.
Το Άγιο Πνεύμα αυτή τη στιγμή κατακλύζει τον πλανήτη, και διαχέεται σε όσους ανοίγονται να το λάβουν. Ο παλμός της Δευτέρας Παρουσίας ξεκινάει να φανερώνεται, πολλά μπορούν να ειπωθούν ακόμα για αυτό το θέμα. Όλοι καλούνται σε αυτήν. Όποιος θέλει, ας ανοιχθεί στην παροχή του Αγίου Πνεύματος και ας αφουγκραστεί την παρουσία του Χριστού που γεννιέται εκ νέου μέσα του.

Περί του Λόγου

Αυτός που ονομάζουμε «Λόγο» είναι το δεύτερο πρόσωπο της Τριαδικής Θεότητας, που ενσαρκώθηκε πριν από 2.000 χρόνια στον Ιησού Χριστό αλλά και στη Μητέρα Θεοτόκο, σύμφωνα με τις διδασκαλίες του ίδιου του Λόγου στη νέα κοσμική περίοδο που εισήλθαμε. Ο χριστιανικός κόσμος έχει εν πολλοίς ξεχάσει ότι ο Λόγος, διά του οποίου έγιναν τα πάντα, δεν αφορά μόνον τους βαπτισμένους, αλλά είναι ο αληθινός εαυτός στο κέντρο κάθε ανθρώπου.
Παρόμοια, οι άλλες θρησκείες αντιλαμβάνονται τον Λόγο μόνο μέσα απ’ το χριστιανικό πλαίσιο, δηλαδή ως τον χριστιανικό Θεό, τον Χριστό, και όχι ως τον Δημιουργό του Σύμπαντος. Γι’ αυτό στην εποχή μας η έμφαση μεταφέρεται πλέον από τον Χριστό του Χριστιανισμού στον πανσυμπαντικό Λόγο. Είναι η Δευτέρα Παρουσία του Δημιουργού των πάντων που ζούμε και βιώνουμε.
Αναφέραμε ότι ο Λόγος ενσαρκώθηκε και στον Χριστό και στην Παναγία. Όλα πάνω στη Γη είναι διττά (ημέρα-νύχτα, αρνητικό-θετικό, άνδρας-γυναίκα) και γι’ αυτό, όταν ο θείος Λόγος κατήλθε τα πεδία της Δημιουργίας υπάκουσε στους νόμους της διττότητας και ενσαρκώθηκε σε άνδρα και σε γυναίκα: στον Ιησού και τη Θεοτόκο. Η Μαρία δεν μπορούσε να φανερώσει δημόσια τη θεότητά της εκείνη την περίοδο, όπου οι γυναίκες δεν θεωρούνταν ισότιμοι άνθρωποι. Ως αποτέλεσμα, η θεότητά της έμεινε κρυφή μέχρι τη σημερινή εποχή της ωρίμανσης της συνείδησης, ενώ η ανάσταση και η ενσώματη ανάληψή της, η οποία έγινε αποδεκτή από το Βατικανό το 1950, δεν διακηρύσσεται το ίδιο επίσημα από την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Ζούμε πλέον σε μια εποχή όπου, τουλάχιστον στον δυτικό κόσμο, ξεκινάει σπερματικά η απελευθέρωση από τους ρόλους των φύλων, εξ ου και η διδασκαλία που λαμβάνουμε οδηγεί σε μια πιο διευρυμένη αντίληψη του θείου και στην αποκάλυψη του Λόγου ως Υιού Μητρός, ως ενός ενωμένου ουδέτερου όντος. Έτσι, στον Ιησού και τη Μαρία δεν είδαμε απλά την «άρρενα» και τη «θήλεια» Αρχή του θείου Λόγου, αλλά ολόκληρο τον Λόγο μέσα στον Ιησού και ολόκληρο μέσα στη Μαρία. Ο Ένας Ουδέτερος Λόγος εκδηλώνεται ταυτόχρονα ως Υιός και ως Μητέρα και βρίσκεται ολόκληρος μέσα στην κάθε Αρχή του. Στην πραγματικότητα, για μας, η Μητέρα και ο Υιός δεν αποτελούν διαφορετικά πρόσωπα. Ο Θεός δεν έχει φύλα, ούτε περιορίζεται απ’ αυτά. Ο Λόγος έλαβε κατά την ενανθρώπισή του ακριβώς τη μορφή που εμείς χρειαζόμαστε για την εξέλιξή μας: τη διττή μορφή του ανθρώπου της Γης. Ο Δάσκαλος Ιωάννης ήταν ο απεσταλμένος που κήρυξε πύρινα τη θεότητα της Μαρίας, όσο και την πλήρη υλική και πνευματική ισοτιμία της γυναίκας με τον άνδρα.
Αυτό που ονομάζουμε Εποχή της Μητρός Λόγου είναι, μεταξύ άλλων, η φανέρωση του θείου Λόγου μέσα από γυναίκες, κάτι που είναι αναγκαίο για να αποκατασταθούν η ισότητα και η ενότητα στην ανθρώπινη κοινωνία. Διότι η γυναίκα δικαίως ορθώνεται και διεκδικεί τα δικαιώματά της, στα οποία περιλαμβάνεται και το θείο δικαίωμα της φανέρωσης της θεότητάς της. Γυναίκες-απεσταλμένες σε όλο τον κόσμο προμηνύουν την εποχή της γυναίκας όσον αφορά τα πνευματικά πράγματα. Στο Έργο μας, επειδή η ανθρωπότητα δεν έχει δει τη γυναίκα-Λόγο, και επειδή είναι αναγκαίο η Μητέρα να φανερωθεί όχι απλώς ως η θήλεια Αρχή του αλλά ως αυτούσιος ο ουδέτερος Λόγος, ο προορισμός αυτός ανατέθηκε αρχικά σε ορισμένες υποστάσεις και στη συνέχεια σε περισσότερες. Οι δοκιμασίες και οι δυσκολίες του δρόμου οδήγησαν πολλές φορές σε διφορούμενες καταστάσεις.  Η ανταγωνιστικότητα, η υπεροψία άνοιξαν τον δρόμο όχι της Θέωσης, αλλά της ματαίωσης. Οι μαθητές του Έργου της Δευτέρας Παρουσίας είναι συνδεδεμένοι αδιάρρηκτα με την Θεία Μητέρα που συνεχίζει να εκδηλώνεται και να φανερώνει διδασκαλίες και παρεμβάσεις όχι πλέον σε ιδιωτικούς χώρους αλλά και σε δημόσιους. Οι υπόλοιπες μητέρες των σαλονιών που έκριναν τον Πρωτοπόρο, έχουν χάσει πλέον τη θέση που τους έθεσε ο Δάσκαλος.

Ο Ένας Άνθρωπος και ο προορισμός του

Όσο δύσκολο είναι να ορίσουμε τον Θεό, τόσο δύσκολο είναι να βάλουμε περιορισμούς στη ζωντανή εικόνα του, τον Άνθρωπο. Η ανθρώπινη φύση είναι πολύπλευρη, με πολλά επίπεδα, και οι εκφράσεις της αλλάζουν συνεχώς σε σχέση με τις εξωτερικές συνθήκες. Με δυο λόγια, είναι άπειρη. Εξίσου, η ιστορία του ανθρώπου είναι πολύ πιο πλούσια από όσα ανακαλύπτουν οι αρχαιολόγοι και οι παλαιοντολόγοι. Κι αυτό, γιατί ο άνθρωπος δεν αποτελείται μόνο από ύλη.

Ως πνεύμα, ο Άνθρωπος υπάρχει άχρονα. Γεννήθηκε ως Ένας από τον Τριαδικό Θεό σε κάποιο μέρος έξω από τον χώρο και σε κάποια στιγμή έξω από τον χρόνο, με την κατάθεση ενός θείου κομματιού - και άρα δικαιωματικά είναι θείος. Μόνο που, όπως ένα βρέφος, γεννήθηκε ως παθητικός θεός. Προορισμός του είναι να γίνει ενεργός, συνειδητός θεός εν Θεώ μέσα στη Δημιουργία, γι’ αυτό και μπήκε στη Δημιουργία. Ο άνθρωπος-πνεύμα βρέθηκε μέσα στον χώρο και τον χρόνο και ντύθηκε περιβλήματα γύρω του. Ντύθηκε ψυχή, νου, σάρκα. Ντύθηκε την πλάνη, την πτώση και τους περιορισμούς, που τόσο έντονα ζούμε γύρω και μέσα μας. Απέκτησε ιστορία και πολιτισμό.

Ο σκοπός όλων αυτών είναι να οδηγήσουν τον άνθρωπο να συλλέξει πείρα, να επιλέξει συνειδητά την ενότητα ύστερα από το ταξίδι του στον διαχωρισμό, να συνειδητοποιήσει τον αληθινό του Εαυτό, και να τον εκφράσει μέσα στο Σύμπαν.

Υπάρχει μόνον ένας Άνθρωπος πάνω στον πλανήτη, σε 7,4 δισεκατομμύρια σώματα. Είμαστε όλοι μαζί ένα Ον, ένας κοινός εαυτός, ο Ένας Εαυτός, που προσπαθεί να βρει έκφραση στη Γη και στη Δημιουργία. Κέντρο μας πύρινο, σαν ήλιος, είναι το θείο κομμάτι που ο Πατρομήτωρ Θεός μάς εμπιστεύτηκε για να φέρουμε μέσα στον κόσμο της ύλης και να το φανερώσουμε. Ο Λόγος ο ίδιος ενσαρκώθηκε για να μας δείξει πώς μπορεί να γίνει αυτή η φανέρωση και έδωσε το υπόδειγμα ώστε ο άνθρωπος να μπορέσει να περπατήσει την οδό της Θέωσης. Αυτό έκανε ο πρωτοπόρος-απεσταλμένος, ο Ιωάννης, ο οποίος, συνειδητοποιώντας και πραγματώνοντας την αρχέγονη ενότητα, ταυτίστηκε με τον Έναν Άνθρωπο, τον φορέα του Λόγου, και πραγμάτωσε τον προορισμό του, την Χριστοποίηση και Θέωση, εκδηλώνοντας ενεργά τον Εαυτό Λόγο. Η Θέωση είναι αποτέλεσμα ενσυνείδητης πορείας Χριστοποίησης και δεν είναι μαθητεία δια αλληλογραφίας, αλλά συμμετοχή σε ένα νέο βίωμα. Η παθητική συμμετοχή δεν οδηγεί σε κάποια παθητική Θέωση και επομένως θα ήταν ανόητο να μιλάμε και για ενεργητική Θέωση.
Ο Ένας Εαυτός βρίσκεται στο κέντρο όλων μας. Είμαστε όλοι κομμάτια του. Κάθε κύτταρο του Ενός Ανθρώπου είναι μοναδικό και καθένα έχει τον προορισμό του μέσα στο ψηφιδωτό της παγκόσμιας ενότητας. Ο ίδιος ποθεί να φανερωθεί, ως ενεργός θεός εν Θεώ πλέον, μέσα από όλα τα μέρη του και να εργαστεί για την αλλαγή του κόσμου, για να κατακτηθεί η παγκόσμια αδελφοσύνη, που θα επιτρέψει την άνθηση του ανθρωπίνου πνεύματος. Το θείο σχέδιο οδηγεί εκεί, και γι’ αυτό το Έργο αυτό κινείται από τον πόθο εξέλιξης και πραγμάτωσης του θείου σχεδίου. Όσο περισσότεροι ανοιγόμαστε σε αυτή την πραγμάτωση, τόσο πιο γοργά θα γίνει.

Το Έργο σήμερα

Πέντε χρόνια πριν την αποχώρησή του, ο Διδάσκαλος Ιωάννης είχε αναθέσει στην Αναστασία τον πνευματικό συντονισμό του Έργου, πιθανότατα λόγω του προορισμού της, που είναι να φανερώσει τη Μητέρα Λόγο. Έχουν πλέον περάσει πάνω από 20 χρόνια από την αποχώρηση του Ιωάννη, το 1995, και το Έργο συνεχίζει να ξετυλίγεται, περνώντας στάδια που αντιστοιχούν στις ανάγκες ενηλικίωσης της ανθρωπότητας και της αποκατάστασης των πάντων.

Όπως έγινε και μετά την αποχώρηση του Ιησού, τα διάφορα στελέχη γύρω από τον Ιωάννη έχουν τραβήξει τον δρόμο τους, ο καθένας οδηγούμενος από τις προσωπικές του αντιλήψεις περί του Έργου. Έτσι, αυτή τη στιγμή υπάρχουν αρκετές ομάδες που έχουν κοινό σημείο αναφοράς τον Ιωάννη, αλλά διαφορετικές πρακτικές και προσεγγίσεις γύρω από την εκδήλωση αυτού του Έργου.
Ύστερα από μια αναγκαστική περίοδο προσαρμογής, η Αναστασία συνέστησε το 1998 νέες ομάδες μαθητείας, αποτελούμενες από παλιούς και νέους μαθητές που αποδέχονταν την ευθύνη της να συντονίζει πνευματικά το Έργο. Όσοι έμειναν σταθεροί συγχωνεύτηκαν τελικά σε μία ομάδα δίπλα στην Αναστασία και πέρασαν αρκετά εκπαιδευτικά στάδια ωρίμανσης μέχρι να φτάσουν στο σημείο να μπορούν να χειρίζονται ικανοποιητικά τη χάρη και την ευλογία και να αρχίσουν να αναλαμβάνουν ευθύνες για την πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου. Η ομάδα αυτή συνεχίζει να επεμβαίνει πνευματικά στα δρώμενα της χώρας και του πλανήτη μέσα από τη χάρη και την ένωση με τον Λόγο, και αγωνίζεται να περπατάει την οδό της Χριστοποίησης, όπως την άνοιξε ο Λόγος με την κάθοδό του και όπως την κατέδειξε ενεργά ο Ιωάννης.

ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

Ποιος είναι ο Δάσκαλος Ιωάννης

Το να κατανοήσει κανείς ποιος είναι ο Δάσκαλος Ιωάννης δεν είναι εύκολο, όπως δεν είναι εύκολο να κατανοήσει ποιος είναι ο Χριστός. Την εποχή της ενσάρκωσης του Λόγου είχε βρεθεί δίπλα στον Χριστό ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, ο οποίος ήταν τμήμα του πνεύματος του Ηλία και επισκιαζόταν από αυτόν. Ο Ηλίας-Ιωάννης εκπροσωπούσε τον πιο εξελιγμένο άνθρωπο που είχε γεννηθεί ως τότε, σύμφωνα με τον ίδιο τον Χριστό. Ταυτόχρονα, ένα άλλο τμήμα του Ηλία υπηρετούσε το θείο σχέδιο ως ο Σίμων ο Κυρηναίος – εκείνος που βοήθησε τον Χριστό να μεταφέρει τον σταυρό πάνω στον Γολγοθά.
Στην εποχή μας ο Ηλίας-Ιωάννης παρουσιάστηκε πνευματικά ξανά, αναλαμβάνοντας ένα πολύ συγκεκριμένο έργο στη νέα περίοδο που ανατέλλει για την ανθρωπότητα. Γι’ αυτό ενώθηκε με τον Διονύση Δώριζα (1921-1995), ο οποίος ήταν ο Σίμων ο Κυρηναίος που επέστρεψε. Το ενιαίο αυτό Ον (Ηλίας-Ιωάννης/Σίμων ο Κυρηναίος), το ενωμένο με κάθε άνθρωπο και με τον Λόγο, είναι ο Δάσκαλος Ιωάννης. Σκοπός της παρουσίας του ήταν να κάνει έναρξη της νέας κοσμικής περιόδου για την ανθρωπότητα, που είναι η περίοδος της Χριστοποίησης και θεώσής της και της αποκατάστασης των πάντων, πραγματώνοντας και φανερώνοντας ο ίδιος πρώτος τον άνθρωπο Χριστό που εκδηλώνει τον Λόγο.
Για να μπορέσει να το κάνει αυτό ο Δάσκαλος Ιωάννης, αξιοποίησε πλήρως την πείρα της ανθρώπινης ύπαρξης, ενσαρκωνόμενος συνεχώς στην Ιστορία. H πραγματικότητα της ανακύκλησης του πνεύματος από ζωή σε θάνατο και πάλι σε ζωή ήταν γνωστή σε όλες τις αρχαίες παραδόσεις και σπερματικά φανερωμένη στον Χριστιανισμό· δεν είναι ανατολική δοξασία αλλά μια πραγματικότητα, τόσο φυσική όσο και όλες οι υπόλοιπες κυκλικές διαδικασίες της φύσης. Άλλωστε, χωρίς αυτή την πραγματικότητα, το έργο της Χριστοποίησης και Θέωσης της ανθρωπότητας δεν θα είχε τον χρόνο που χρειάζεται. Ο Θεός όμως, κατέχοντας την αιωνιότητα, δίνει στον άνθρωπο όσο χρόνο χρειάζεται.
Περπατώντας μέσα στην Ιστορία, ο Δάσκαλος Ιωάννης βίωσε εσωτερικά, μα χωρίς πτώση, δηλαδή χωρίς να αποκοπεί από τον άνθρωπο και τον Θεό, όλες τις ποιότητες της ανθρώπινης φύσης. Μέσα σε αυτή την πορεία, ολοκληρώθηκε, μέχρις ότου ταυτίστηκε με τον Έναν Άνθρωπο. Στην τελευταία ενσάρκωσή του, που έγινε στην ελληνική γη, φανέρωσε τον Έναν Άνθρωπο και περπάτησε για άλλη μια φορά τα στάδια της Χριστοποίησης της ανθρώπινης φύσης και της Θέωσης του ανθρώπου, μέσα στο πλαίσιο μίας ζωής. Έτσι, ανέβηκε τη σκάλα που άνοιξε ο Λόγος Χριστός με την κάθοδό του στη Γη και έγινε ο πρώτος άνθρωπος που έφτασε στην Θέωση: δηλαδή στην ταύτιση και την πλήρη φανέρωση του Λόγου μέσα από τον άνθρωπο που έχει ταυτιστεί με την Ολότητα του Ανθρώπου.
Παράλληλα, ο Δάσκαλος Ιωάννης, φέροντας το πνεύμα του Ηλία, τέλεσε μια πληθώρα πνευματικών επεμβάσεων πάνω στον πλανήτη: ένα πολύπλευρο έργο, που σχετίζεται με τον προορισμό του Ηλία, δηλαδή την αποκατάσταση των πάντων. Ο Δάσκαλος Ιωάννης δεν είναι ένας ακόμη πνευματικός δάσκαλος που μετέφερε μια εμπνευσμένη διδασκαλία. Δάσκαλοι τέτοιοι υπάρχουν πολλοί, και αρκετοί εξ αυτών προσφέρουν σημαντικά στον άνθρωπο. Ο Ιωάννης όμως, πολύ περισσότερο με τη δράση του και όχι απλώς με τη διδασκαλία του, πραγματοποίησε σημαντική τομή στην ανθρώπινη συνείδηση και Ιστορία, αφού ήταν αυτός διά του οποίου ο Ένας Άνθρωπος έφτασε στον προορισμό του: στην ενεργή θέωσή του. Ο Δάσκαλος Ιωάννης συνεχίζει να είναι ενεργός στους πνευματικούς χώρους και να εργάζεται στη συνείδηση του ανθρώπου, όπου δωρίζεται συνεχώς. Κάθε καλόπιστος αναζητητής μπορεί να ανιχνεύσει την παρουσία του Ιωάννη και να δει πού τον οδηγεί η επαφή μαζί του.
Με σκοπό ο αναγνώστης να πάρει ένα ελάχιστο δείγμα από τη ζωντανή παρουσία του Ιωάννη, παραθέτουμε ένα απόσπασμα από δημόσια ομιλία του που έδωσε τον Μάιο του 1992.

Το έργο του Ιωάννη

Το έργο που πραγματοποίησε ο Ιωάννης κατά τα 33 χρόνια της πνευματικής του πορείας δεν μπορεί να αποδοθεί μέσα από λίγες γραμμές. Τα βιβλία του Έργου περιέχουν ένα κατατοπιστικό δείγμα των πνευματικών ενεργειών που τέλεσε όσο βρισκόταν στη μορφή. Εδώ μπορούμε να αναφέρουμε κάποια από τα καθοριστικά σημεία του έργου του, χωρίς να μπορέσουμε να το εξαντλήσουμε – άλλωστε ο ίδιος συνεχίζει πάντα να δρα στους πνευματικούς κόσμους και στην ανθρώπινη συνείδηση.
Ο Δάσκαλος Ιωάννης παρουσίασε τη διδασκαλία της νέας κοσμικής περιόδου, αλλά, πέρα και πάνω από αυτό, ήταν ο ίδιος η πραγμάτωση αυτής της διδασκαλίας. Στο πρόσωπό του είδαμε τον πρώτο άνθρωπο που θεώθηκε και φανέρωσε ενεργά αυτή τη Θέωση, με τον ίδιο τρόπο που την είδαμε στον Λόγο Χριστό: διδάσκοντας, ενεργώντας πνευματικά, και αναλαμβάνοντας θυσιαστικά την ευθύνη για την αλλαγή του κόσμου. Στον Ιωάννη πραγματώθηκε και φανερώθηκε μέσα στον χώρο και τον χρόνο η αρχέγονη εσωτερική ενότητα του Ενός Ανθρώπου και η ταυτότητά του με τον Λόγο, κι έτσι ο αληθινός Εαυτός όλων μας - ο Άνθρωπος Λόγος - έλαβε πρόσωπο. Μετά την παρουσία του Ιωάννη πάνω στον πλανήτη, τίποτε δεν είναι πια το ίδιο. Η δράση του άλλαξε και συνεχίζει να αλλάζει τον κόσμο, με τον ίδιο αθέατο αλλά αδιαμφισβήτητο τρόπο που την άλλαξε και το έργο του Χριστού.
Η ενεργητική Θέωση της ανθρώπινης φύσης που πραγματοποίησε εντός του ο Δάσκαλος Ιωάννης έγινε βιωματικά. Συλλέγοντας όλη την ανθρώπινη εμπειρία κατά τις διαδοχικές ενσαρκώσεις του πάνω στον πλανήτη, στην τελευταία του έλευση ως Διονύσης Δώριζας περπάτησε ξανά τα στάδια της μετουσίωσης όλης της ανθρώπινης πτώσης. Ο Ιωάννης έζησε στα 33 χρόνια της πνευματικής του πορείας όλες τις πιθανές καταστάσεις του ανθρωπίνου πνεύματος και αναβίβασε όλες τις πτωτικές ανθρώπινες ποιότητες, για λογαριασμό όλων μας. Κι αυτό διότι, από ένα σημείο και πέρα, δεν ήταν πλέον μια ύπαρξη ξέχωρη από εμάς, αλλά ο ίδιος ο κοινός Εαυτός μας που βάδιζε τα στάδια της ενεργητικής Θέωσης πρώτος, εκ μέρους όλων των ανθρώπων. Πλέον, μετά την αποχώρησή του από την ύλη, ο Ιωάννης έχει διαχύσει την εμπειρία του μέσα στην ολότητα του ανθρώπου, σε καθέναν από εμάς. Αυτό σημαίνει πως η οδός του αναβιβασμού όλων των πτωτικών καταστάσεων που ταλαιπωρούν το είδος μας έχει ανοιχτεί διάπλατα, καθώς ένας από εμάς, που μας εκπροσωπεί όλους, όχι μόνο έχει περπατήσει αυτή την οδό αλλά και την έχει χαρτογραφήσει. Άρα, ο Ιωάννης στηρίζει τη δική μας πορεία με την παροχή της εμπειρίας του. Συντονισμός με τον Ιωάννη σημαίνει μια σημαντική επιτάχυνση της εξελικτικής πορείας του ανθρώπου.
Ο Ιωάννης, αφού ενδύθηκε την ανθρώπινη ατέλεια, φανέρωσε τον ατελή άνθρωπο που εκδηλώνει το θείο. Όλα αυτά τα χρόνια, το ανθρώπινο παράπονο απέναντι στο πρόσωπο του Χριστού ήταν πως δεν μπορούμε να είμαστε σαν κι αυτόν, αφού ο Χριστός ήταν τέλειος. Ο Ιωάννης όμως δεν κατέδειξε ανθρώπινη τελειότητα – και πώς θα μπορούσε, αφού ο άνθρωπος της Γης παραμένει ατελής, κι αυτός πορευόταν ενωμένος με όλους; Κι όμως, έδειξε πως, μέσα από την ατέλεια, ο άνθρωπος μπορεί και έχει το δικαίωμα να φανερώνει τον τέλειο Λόγο. Η φανέρωση του Λόγου μέσα από τον άνθρωπο δεν προϋποθέτει τελειότητα – σε αυτό οι διδασκαλίες μας επιμένουν. Ο Λόγος δεν είναι μια κατάκτηση στην κορυφή του βουνού, αλλά βρίσκεται μαζί μας ήδη από τους πρόποδες, ώστε να πορευθούμε στην ανάβαση χέρι-χέρι. Αυτό έδειξε ο Ιωάννης, εξαφανίζοντας έτσι τις αποστάσεις ανάμεσα σε άνθρωπο και Θεό. Όλα αυτά τα χρόνια που βιώνουμε την ανθρώπινη ατέλεια αλλά μπορούμε ταυτόχρονα να φανερώνουμε τη θεανθρώπινη φύση μας, είμαστε ευγνώμονες για όσα είδαμε στο πρόσωπο του Ιωάννη. Ο αγώνας του είναι το υπόδειγμα και η πηγή έμπνευσης για όλους μας.
Τέλος, ο Ιωάννης άνοιξε νέες πνευματικές ατραπούς και φανέρωσε νέες εκδηλώσεις του ανθρωπίνου πνεύματος. Ως ο εντεταλμένος Διδάσκαλος της νέας κοσμικής περιόδου, δίδαξε ότι όλοι οι άνθρωποι φέρουν τη δυνατότητα να ευλογούν, χωρίς απαραίτητα να έχουν χειροτονηθεί ιερείς. Είναι η παρουσία του Λόγου μέσα στον άνθρωπο που δημιουργεί τη δύναμη της ευλογίας, όχι κάποιο χρίσμα. Ο Δάσκαλος φανέρωσε τη δύναμη της ενεργητικής προσευχής και εκπαίδευσε πολλούς στη θεουργική χρήση της χάρης και της ευλογίας.
Όπως αναφέραμε, το έργο του Ιωάννη είναι πολυσχιδές και πάρα πολλά μπορούν να ειπωθούν ακόμα για αυτό. Ο αναγνώστης που ενδιαφέρεται, μπορεί να διαβάσει περισσότερα στα βιβλία του Έργου.

Η ΦΑΝΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΣ

Η Μητέρα Λόγος

Όπως γράψαμε αναφερόμενοι στην ενσάρκωση του Λόγου, ο Λόγος, ο δημιουργός των πάντων, υπήρξε ταυτόχρονα μέσα στον Ιησού και στη Μαρία, αλλά φανερώθηκε μόνο από τον Ιησού  κατά την Πρώτη Παρουσία, λόγω των περιορισμών της εποχής. Η παράδοση έχει διασώσει τη Θεοτόκο ως Διδασκάλισσα και η Καινή Διαθήκη ως το κεντρικό πρόσωπο της Πεντηκοστής, αλλά η θεότητά της δεν αναγνωρίζεται. Πλέον, στην εποχή μας, ζούμε το πέρασμα από την πατριαρχία σε μια νέα σχέση ανάμεσα στα φύλα, που δεν θα χαρακτηρίζεται από τόσο έντονους διαχωρισμούς. Σε αυτή τη νέα περίοδο που ανατέλλει, η Μητέρα Λόγος φανερώνει έντονα την παρουσία της μέσα από την Αναστασία.
Υπάρχει στη διαδοχή των εποχών μια σταδιακή φανέρωση του θείου, που πάντοτε λαμβάνει υπόψη το στάδιο εξέλιξης της συλλογικής συνείδησης. Όλες οι πνευματικές παραδόσεις του πλανήτη παραμένουν βαθύτατα επηρεασμένες από την πατριαρχία – αυτό ισχύει όχι μόνο για τον Χριστιανισμό, αλλά για όλες τις θρησκείες, παντού. Για παράδειγμα, παρ’ ότι στο ινδικό πάνθεο υπάρχουν αρκετές θεές, δεν υπάρχει στην ινδουιστική παράδοση καμία ενσάρκωση Αβατάρ (θείου απεσταλμένου) ως γυναίκας – πέρα από την Άμμα, που συμβαίνει στην εποχή μας. Η ιστορία είναι γεμάτη από πνευματικούς κολοσσούς όπως ο Πυθαγόρας, ο Λάο Τσε και ο Βούδας, αλλά αληθινά πόσες γυναίκες μπορεί να βρει κανείς ανάμεσά τους;
Είναι στη δική μας εποχή που αρχίζει να αλλάζει αυτό, και γι’ αυτό η νέα κοσμική περίοδος χαρακτηρίζεται, μεταξύ άλλων, και ως η εποχή της γυναίκας. Ως εκ τούτου, αυτή την περίοδο συμβαίνει καταρχάς αυτό που μέχρι πρότινος η ανθρωπότητα δεν θα μπορούσε να δεχθεί: η γυναίκα-Χριστός. Έτσι, έργο της Αναστασίας είναι η φανέρωση του ουδέτερου Λόγου και ταυτόχρονα της θήλειας αρχής του θείου, με σκοπό να αποκατασταθεί μέσα στον άνθρωπο η ισορροπία ανάμεσα στα φύλα και μέσα στην κοινωνία η πνευματική ισοτιμία της γυναίκας με τον άνδρα.
Ήδη η Μητέρα Λόγος τελεί το έργο της μέσα από την Αναστασία, σε συλλειτουργία με τον Διδάσκαλο Ιωάννη. Έργο όχι μόνο διδασκαλίας, αλλά ανάστασης ψυχών και συνειδήσεων, σε στενή συνύφανση με την αποκατάσταση των πάντων που ο Ηλίας-Ιωάννης εποπτεύει. Παράλληλα διαποτίζει και εμπνέει γυναίκες σε διάφορα μέρη της Γης. Όλες οι γυναίκες του κόσμου καλούνται στην ανάδυση της παρουσίας της από εντός τους, διότι έτσι χριστοποιείται το γυναικείο φύλο και μπορεί να διαποτίζει την ανθρώπινη πραγματικότητα με τους καρπούς της προσφοράς του. Η ανθρωπότητα έχει άμεση ανάγκη την αποκατάσταση της ισορροπίας ανάμεσα στα φύλα κι η παρουσία της Μητρός κινεί ήδη αυτή την αποκατάσταση.

Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

Η επανάσταση της συνείδησης

Μία από τις πιο σημαντικές τομές που φέρνει αυτό το Έργο αφορά τη συνείδηση του ανθρώπου. Η εμπειρία δείχνει ότι όροι όπως «συνείδηση» εύκολα οδηγούν σε σύγχυση, καθώς μπορεί να σημαίνουν διαφορετικά πράγματα για κάθε άνθρωπο. Στο Έργο της Δευτέρας Παρουσίας, συνείδηση θεωρούμε το σύνολο των βιωμάτων, ιδεών και κατεστημένων αντιλήψεων που καθορίζουν πώς σχετιζόμαστε με τον εαυτό μας, τους άλλους ανθρώπους, τον κόσμο εν γένει, και με τον Θεό. Για παράδειγμα, πολλοί άνθρωποι στην εποχή μας έχουν μια εικόνα του Θεού ως τιμωρού ή ως ενός όντος που βρίσκεται κάπου μακριά από εμάς, και έτσι σχετίζονται με το θείο με πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Παρομοίως, αρκετοί θεωρούν άλλους ανθρώπους ή ομάδες ανθρώπων (π.χ. κάποιες εθνότητες ή κοινωνικές τάξεις) κατώτερες. Τέτοιες εικόνες διαμορφώνουν τον τρόπο συσχέτισης με αυτές τις ομάδες. Σκοπός του Έργου είναι να οδηγήσει τον άνθρωπο στην επανάσταση της ενωμένης συνείδησης: στην πραγματική, βιωματική επικράτηση μέσα μας της ενότητας του εαυτού μας με τους άλλους, τον κόσμο γύρω μας, και τον Θεό.
Για να πραγματοποιηθεί αυτό, οι άνθρωποι που αποφασίζουν να μαθητεύσουν στο Έργο εισέρχονται σε μια εσωτερική εκπαίδευση, καθοδηγούμενη από τον ίδιο τον Λόγο, η οποία φέρνει στην επιφάνεια όλες τις κατεστημένες ιδέες και αντιλήψεις τους που απέχουν από την ενότητα. Αυτή η διαδικασία ενδέχεται να είναι επώδυνη, ειδικά αν ο άνθρωπος αντιδρά στην παράδοση στον Λόγο των διαχωριστικών ιδεών και βιωμάτων του και εμμένει σε αυτά. Είναι όμως απολυτρωτική και απαραίτητη για τη φανέρωση του Λόγου από εντός μας.
Ο Λόγος δεν μπορεί να ενσαρκωθεί σε έναν περιορισμένο άνθρωπο: η απειρότητά του δεν χωράει στα ασφυκτικά πλαίσια της προσωπικότητας. Μπορεί να ενσαρκωθεί μέσα μας μόνο στον βαθμό που διανοιγόμαστε στη μία ενωμένη συνείδηση, μόνον όσο ανοιγόμαστε στην ενότητα των ανθρώπων και στην προσφορά υπέρ των πάντων, όσο, με τη βοήθεια του Ιωάννη, ταυτιζόμαστε περισσότερο με την ανθρωπότητα, τον Έναν Άνθρωπο Εαυτό, που παρουσίασε πάνω στη Γη ο Ιωάννης.
Ως εκ τούτου, η πορεία μέσα σε αυτό το Έργο δεν είναι ατομική, αλλά συλλογική. Κανείς δεν προχωράει μόνος του, προχωράμε ομαδικά, αγωνιζόμενοι για την άνοδο της ανθρωπότητας. Φυσικά, εργαζόμαστε για την καλυτέρευση της προσωπικότητάς μας, κατανοούμε όμως ότι η Θέωση του ανθρώπου δεν συμβαίνει στις ατομικότητές μας. Εργαζόμαστε για τη Θέωση ολόκληρης της ανθρωπότητας, έχοντας κατανοήσει ότι πραγματικός εαυτός μας δεν είναι η ατομικότητά μας, αλλά ο Ένας Άνθρωπος. Στόχος δεν είναι απλώς να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, αλλά να χριστοποιηθούμε: να ακολουθήσουμε την εντολή του Χριστού να γίνουμε τέλειοι, όπως ο ουράνιος Πατέρας μας είναι τέλειος.
Στην εποχή μας, είναι πολλά τα συγγράμματα, ειδικά στον χώρο της μεταφυσικής, που υπόσχονται προσωπική αυτοβελτίωση, υγεία, επαγγελματική επιτυχία, ερωτική εξασφάλιση, χρήματα και δόξα. Εμείς θεωρούμε πως τα πνευματικά μονοπάτια που βασίζονται στην ατομική πορεία δεν καταφέρνουν να ξεπεράσουν τον ριζικό διαχωρισμό που υπάρχει μέσα σε όλους μας και εμποδίζει την ανάδυση του Ενός Εαυτού. Γι’ αυτό εργαζόμαστε για τη δόμηση της ενωμένης συνείδησης μέσα μας και παντού. Παρεχόμαστε θυσιαστικά για την εξέλιξη όλων των ανθρώπων, όλων των τμημάτων του Ενός Εαυτού που βρίσκονται στη Γη. Στόχος μας δεν είναι η αυτοβελτίωση για να μπορέσουμε κάποτε να προσφέρουμε καλύτερα. Θεωρούμε ότι η ιδέα αυτή ενδέχεται να καθιστά την προσφορά μακρινό στόχο που θα πραγματωθεί μόλις κατακτήσουμε έναν βαθμό τελειότητας. Στόχος μας είναι να προσφέρουμε στο εδώ και τώρα. Έτσι, εξελισσόμαστε εργαζόμενοι για την εξέλιξη των άλλων. Διότι στο Έργο μας, η αυτοβελτίωση είναι απόλυτα συνυφασμένη με την προσφορά προς το Όλο. Χωρίς προσφορά δεν μπορεί να προχωρήσει κανείς στην εκδήλωση της Χριστοποίησης.

Η εκπαίδευση και τα στάδια μαθητείας

Η εκπαίδευση μέσα σε αυτό το Έργο γίνεται σε ομάδες μαθητείας. Διδάσκαλος στις ομάδες είναι ο ίδιος ο Λόγος με τη ζωντανή παρουσία του μέσα από κάποιους – όχι πάντα τους ίδιους. Δεν υπάρχουν ιεραρχήσεις ανάμεσά μας, ούτε αρχηγοί. Δεν διαχωριζόμαστε σε δασκάλους και μαθητές: όλοι είμαστε μαθητές του Λόγου. Αυτό που υπάρχει είναι η μεταφορά της εμπειρίας από όσους έχουν ήδη περάσει κάποια στάδια, και ο αγώνας να κατακτηθεί η συνείδηση ότι οι πιο προχωρημένοι από εμάς είναι υπηρέτες των υπολοίπων.
Κάθε ομάδα περνάει διάφορα στάδια. Τα πρωταρχικά στάδια της εκπαίδευσης αφορούν την επαφή με τις βασικές ιδέες του Έργου και χαρακτηρίζονται από έντονη παροχή φωτός, έμπνευσης και πνευματικών βιωμάτων από τον ίδιο τον Λόγο προς κάθε εργάτη. Ταυτόχρονα, αρχίζει η εσωτερική εργασία με τις προσωπικές του καταστάσεις. Όλοι μας μπαίνουμε σε αυτό το Έργο κουβαλώντας διάφορες «αποσκευές», που έρχονται διαδοχικά στην επιφάνεια ακριβώς για να εμβαπτιστούν στην ένωση με τον Λόγο και να μεταλλαχθούν. Σε αυτά τα πρώτα στάδια, συνήθως κάνουμε ανασκόπηση της ζωής μας, βλέπουμε πότε και πώς έχουμε δεσμεύσει άλλους ανθρώπους και τον ίδιο μας τον εαυτό στο παρελθόν, και μέσα από πνευματικές λειτουργίες προσπαθούμε να ελευθερωθούμε και να ελευθερώσουμε. Μαθαίνουμε την κάθαρση, τη συγχώρεση, την αληθινή αγάπη και τη μετάνοια, νοούμενη ως αυτό ακριβώς που η ίδια η λέξη λέει: τη μετατόπιση του νου μας. Αγωνιζόμαστε για τη δόμηση της ενωμένης συνείδησης. Όλες αυτές οι εσωτερικές διεργασίες στηρίζονται και τροφοδοτούνται πλουσιοπάροχα από τον Λόγο και δεν αφορούν απλώς τα πρώτα στάδια, αλλά ολόκληρη την πορεία μας.
Παράλληλα, οι μαθητές του Έργου μαθαίνουν εξαρχής την προσφορά προς τον άνθρωπο. Αυτό που μας κινεί δεν είναι κυρίως η ανάγκη καλυτέρευσης της προσωπικότητάς μας, αλλά η διακαής επιθυμία να γίνει ο κόσμος μας πιο φωτεινός. Γι’ αυτό, όσοι προσεγγίζουν το Έργο με τη διάθεση να λυθούν τα προβλήματα της ζωής τους, συνήθως απογοητεύονται. Είναι αλήθεια ότι μέσα από την επαφή με το φως και τη δόμηση της ενωμένης συνείδησης, η ζωή μας αποκτά έναν αυξημένο βαθμό συγκρότησης, αλλά δεν ζούμε προστατευμένες ζωές, δίχως προβλήματα και δύσκολες καταστάσεις. Το αντίθετο: καθώς αυξάνει η προσφορά μας στον άνθρωπο, η ζωή μας ενδέχεται να γίνεται πιο δύσκολη μέσα από την απορρόφηση και τη μετουσίωση της τόσο έντονης αρνητικότητας που υπάρχει γύρω μας. Όταν ο άνθρωπος εαυτός τριγύρω μας βιώνει τόσο δύσκολες καταστάσεις όσο οι τωρινές, δεν μπορούμε να εφησυχάζουμε σε γαλήνη και παθητική μακαριότητα.
Καθώς η αίσθηση ευθύνης των μαθητών αυξάνεται, οι ομάδες εισέρχονται σε μια πιο έντονη εκπαίδευση στον χειρισμό της ευλογίας και της χάρης. Οι εργάτες μαθαίνουν να διευρύνουν την παρουσία του Λόγου μέσα τους και να την αφήνουν να λειτουργεί για την αλλαγή του κόσμου. Μαθαίνουν διάφορες πνευματικές λειτουργίες και νομοτέλειες. Μαθαίνουν επίσης να ενώνονται μεταξύ τους, φανερώνοντας την ενότητα του ανθρώπου πάνω στη Γη, και έτσι πολλαπλασιάζουν σημαντικά το δυναμικό τους. Η δόμηση αυτής της ενότητας και της ανάλογης ομοιοκραδασμικότητας μέσα στην ομάδα ενδέχεται να χρειαστούν χρόνια προσπαθειών. Οι ομάδες που έχουν δομήσει την απαραίτητη συγκρότηση, εισέρχονται σε μια πιο ουσιαστική προσφορά και τελούν έντονες πνευματικές ενέργειες.
Οι πνευματικές ενέργειες λειτουργούν στην ύλη αλλά και στους υπεραισθητούς κόσμους, στους οποίους πολλοί μαθητές βιώνουν κατά την πορεία τους μια καθ’ όλα φυσιολογική, μικρότερη ή μεγαλύτερη, διάνοιξη των αισθήσεών τους. Ενώ αυτό το Έργο αναγνωρίζει τη δύναμη της δεητικής προσευχής, της προσευχής που ζητάει από τον Θεό να κάνει κάτι για κάποιο θέμα, η επιζητούμενη φανέρωση της θεότητας του ανθρώπου τελείται μέσα από την ενεργητική προσευχή, κατά την οποία ο μαθητής καταθέτει τον εαυτό του για την πραγματοποίηση των ευλογιών που τελεί για την ανθρωπότητα ή για συγκεκριμένα προβλήματα και άτομα, ως συνεργάτης του Πατρομήτορος. Από τη δεητική προσευχή προχωράμε σταδιακά, και μέσα από εκπαίδευση, στην ευλογία και ύστερα στη θεουργία: στη βιωματική φανέρωση και επέμβαση του Λόγου πάνω στη Γη μέσα από τον άνθρωπο που έχει ως Ιωάννης διανοιχθεί και ενωθεί με όλη την ανθρωπότητα, λειτουργώντας ως σύνθεος. Από τις προσευχές για τον εαυτό μας και τους οικείους μας, προχωράμε στις πνευματικές επεμβάσεις για την πόλη και τη χώρα μας και, σταδιακά, για ολόκληρο τον πλανήτη.
Έτσι, και πάντα μέσα από την ένωση με τον Λόγο, ο άνθρωπος μπορεί να πραγματοποιήσει μια πληθώρα πνευματικών παρεμβάσεων και λειτουργιών, δείγματα των οποίων μπορεί κανείς να βρει πολλά στα βιβλία του Έργου. Ας αναφέρουμε εδώ ενδεικτικά ότι ο μαθητής του Λόγου διδάσκεται να καθαρίζει ενεργειακά ανθρώπους, χώρους και αντικείμενα, να αναβιβάζει δονήσεις, και να διαχέει μετουσιωμένες ανθρώπινες ποιότητες στη συλλογική συνείδηση. Επίσης, μαθαίνει στην καθημερινότητα να συμπλέει με τις πνευματικές νομοτέλειες του κόσμου, να ανακόπτει την ανθρώπινη αρνητικότητα χωρίς εμπάθεια, να αποδεσμεύει, να συγχωρεί και να αγαπά.

Το εγχείρημα της αλλαγής του κόσμου

Συχνά οι άνθρωποι που έχουν κάποιες πνευματικές αναζητήσεις αγνοούν την κατάσταση στον πλανήτη, ενίοτε αδιαφορώντας ή ακόμη και υποτιμώντας τη γήινη πραγματικότητα. Αυτό δεν συμβαίνει στο Έργο του Λόγου, όπου εργάτης θεωρείται αυτός που όχι μόνο γνωρίζει πολύ καλά τα πνευματικά πράγματα, αλλά και έχει έντονο ενδιαφέρον για ό,τι συμβαίνει πάνω στον πλανήτη και εργάζεται σταθερά για την αλλαγή του.
Το ανθρωπιστικό δράμα της Υεμένης (της πιο φτωχής αραβικής χώρας, που σφυροκοπείται ανελέητα από την πιο πλούσια, τη Σαουδική Αραβία), το αδιέξοδο των Παλαιστινίων,  το Ισλαμικό Κράτος, οι φαβέλες της Βραζιλίας και οι παραγκουπόλεις όπως η Κιμπέρα στην Κένυα, τα πλοκάμια της Γουόλ Στριτ, η παρακολούθηση του παγκόσμιου πληθυσμού από την NSA μέσω του PRISM και των άλλων προγραμμάτων της, η αυξανόμενη ένταση ανάμεσα στις ΗΠΑ και στη Ρωσία, η επικράτηση των νεοναζί στην Ουκρανία, η ξενοφοβία και ο ρατσισμός, οι δραματικές κλιματικές αλλαγές και η καταστροφή της βιοποικιλότητας (ως και 200 είδη εξαφανίζονται καθημερινά!), η πλαστικοποίηση του θαλάσσιου περιβάλλοντος και η είσοδος ενδοκρινικών διαταρακτών στην τροφική αλυσίδα, ο απάνθρωπος τρόπος εκτροφής των ζώων, η υπέρμετρη διάδοση των αντιβιοτικών και η δημιουργία ανθεκτικών ιών, η διαπλοκή μεταξύ ΜΜΕ - επιχειρηματικού κόσμου - πολιτικών, η σκλήρυνση και αδιαφάνεια των γραφειοκρατικών δομών της Ευρώπης, το TTIP,  η γνωστή κατάσταση στην Ελλάδα: γενικά, τα προβλήματα του πλανήτη αποτελούν για μας πεδίο δράσης και συνεχούς ενδιαφέροντος. Το ενδιαφέρον αυτό απορρέει από την αγάπη μας για τον άνθρωπο εαυτό μας και αποτελεί την ίδια τη φύση του Έργου.
Ζούμε σε έναν πλανήτη όπου οι 60 πιο πλούσιοι άνθρωποι κατέχουν όσο πλούτο έχουν τα φτωχότερα 3,5 δισεκατομμύρια. Έναν κόσμο κατάφωρης αδικίας, όπου τα διάφορα πολιτικά συστήματα φορούν έναν επίπλαστο μανδύα δημοκρατικότητας και το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, ο καπιταλισμός στη νεοφιλελεύθερη εκδοχή του, βασίζεται ιδεολογικά στον άγριο ανταγωνισμό και είναι έτσι δομημένο, ώστε ο πλούτος να κυλάει προς τους έχοντες. Ζούμε σε έναν πλανήτη που παρέχει με αφθονία τα απαραίτητα αγαθά ώστε όλοι να ζούν με αξιοπρέπεια, αλλά τελικά βασιλεύουν η φτώχια, η απαξίωση και η εκμετάλλευση.
Η κρίση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια δεν είναι μόνον οικονομική, αλλά πολύπλευρη. Στο υπάρχον σύστημα παρασυρόμαστε εντέχνως από τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες να λατρεύουμε την κατανάλωση υλικών αγαθών και να ορίζουμε τον εαυτό μας βάσει των πραγμάτων που κατέχουμε. Η πολιτική μας σκέψη φθίνει και μαθαίνουμε μάλλον να μεταθέτουμε τις ευθύνες μας στους κυβερνώντες παρά να είμαστε ενεργοί πολίτες. Στις τέχνες επικροτείται η χυδαιότητα, στις τηλεοράσεις και στα παιχνίδια διδάσκεται η βία, ενώ στις ανθρώπινες σχέσεις κυριαρχούν ο ανταγωνισμός, ο διαχωρισμός σε αντιμαχόμενες ομάδες και η διχόνοια.
Όλα αυτά στην εποχή μας είναι πιο έντονα από ποτέ. Η πεποίθησή μας είναι ότι μπορούν να αξιοποιηθούν ως η οδυνηρή πείρα στην πορεία ωρίμανσης του ανθρώπου, που θα τον ωθήσει στην ανάληψη της ευθύνης του για τη δόμηση ενός φωτεινού κόσμου. Η χαώδης κατάσταση του πλανήτη είναι σε μεγάλο βαθμό προϊόν της ανθρώπινης επιλογής και γι’ αυτό ο άνθρωπος είναι ο υπεύθυνος να την αποκαταστήσει.
Σ' αυτές τις συνθήκες είναι εύκολο για τους ευαίσθητους ανθρώπους να ενδώσουν στην απογοήτευση ή σε μια αίσθηση αδυναμίας - άλλωστε η κατάσταση γύρω μας είναι πραγματικά δύσκολη. Ωστόσο ο άνθρωπος δεν είναι αδύναμος: είναι συνεργάτης του θεού και σύνθεος, εφόσον συνειδητοποιήσει αυτή την αλήθεια και την εκδηλώσει.Τότε, δεν υπάρχει πλέον χώρος για μηρυκασμό ούτε για επανάπαυση ή για ενδιαφέρον μόνο για την ατομική εξέλιξη. Ο πλανήτης μας χρειάζεται εργάτες να γειώσουν το παρεχόμενο έλεος και να το κάνουν απτή ευλογία υπέρ της αλλαγής του κόσμου, και το απαραίτητο δυναμικό παρέχεται πλουσιοπάροχα. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι εργάζονται σε όλους τους τομείς για την αλλαγή του κόσμου χωρίς να το γνωρίζουν αυτό - η δική μας η εκπαίδευση έγκειται στον πνευματικό ακτιβισμό, στις συνεχείς παρεμβάσεις διά της χάριτος και του ελέους, πολλές εκ των οποίων αφορούν την εσωτερική τροφοδοσία και την ενδυνάμωση αυτών των ανθρώπων. Αυτές οι παρεμβάσεις είναι συγκεκριμένες και στοχευμένες, προϊόν έντονης εκπαίδευσης, όχι ασαφείς διαχύσεις φωτός: εξαρτώνται από το ενδιαφέρον μας και στηρίζονται με μόχθο και απορρόφηση-μετουσίωση των ενεργειακών φορτίων που εμποδίζουν την αλλαγή του κόσμου.
Στο Έργο δημιουργούνται ομάδες-κύκλοι εργατών που αναλαμβάνουν την ευθύνη της αλλαγής του κόσμου και ενώνονται μεταξύ τους για να παρουσιάσουν τον Έναν Άνθρωπο σε λειτουργική δράση. Με αυτόν τον τρόπο, το πνευματικό δυναμικό των μαθητών πολλαπλασιάζεται και, ανάλογα της διεύρυνσης της συνείδησής τους και της αγάπης τους, μπορεί να τελέσει ουσιαστικές παρεμβάσεις στα πράγματα της Γης και των πνευματικών κόσμων, μέσα από τη διάχυση της ευλογίας, με σκοπό τη μείωση των δεινών και την ταχύτερη μετάβαση στο νέο κόσμο μέσα από τους πόνους της γέννας που τώρα βιώνουμε.
Στόχος αυτού του Έργου είναι η αποκατάσταση των πάντων για την έλευση της εποχής της αδελφοσύνης. Εργαζόμαστε για έναν λαμπερό κόσμο τον οποίον ενδεχομένως να μη δούμε προσωπικά, καθώς η ανθρωπότητα έχει ακόμη πολύ δρόμο μπροστά της ώσπου να απελευθερωθεί από την πλάνη του διαχωρισμού.  H πιθανότητα να μη δούμε το νέο κόσμο δεν μας πικραίνει, διότι όταν έρθει αυτός ο λαμπερός κόσμος - και θα έρθει - πάλι η ολότητά μας, ο Ένας Άνθρωπος Εαυτός, θα ζει πάνω σε αυτόν τον πλανήτη.
O Νόμος «Αγαπάτε Αλλήλους» στάθηκε πάντα αλάνθαστη πυξίδα στη μαθητεία του Λόγου, αποτελώντας θεμέλιο Ζωής. Είχα να διδαχθώ πώς να αγαπώ αληθινά τον Θεό και τον πλησίον μου, όπως τον εαυτό μου. Όμως τα κενά της αγάπης προς τον πλησίον μου έδειξαν τα κενά της αγάπης μου και προς τον Θεό και προς τον εαυτό μου και από αυτά τα τεράστια κενά διδάχτηκα την αναγκαιότητα της μετάνοιας και το μυστήριο της εξομολόγησης. Αγαπώντας τον πλησίον, όποιος κι αν είναι κάθε στιγμή κοντά σου, μαθαίνεις να αγαπάς τον εαυτό σου σε κάθε χωροχρονική του εκδήλωση.  Κι έτσι μαθαίνεις να χωράς το Θεό τον Ασύλληπτο όλο και περισσότερο μέσα στη συνείδησή σου. Έτσι σταδιακά αποκαλύπτεται και η Αγάπη και οι απορρέουσες από Αυτήν εξουσίες στοργή, τρυφερότητα, καλοσύνη, έλεος, προσφορά και διδαχή. Κάθε ανθρώπινο ον έχει το δικαίωμα και την ευθύνη της διαχείρισης αυτών των ενεργειών που πηγάζουν από τις αιώνιες Θείες Ιδέες. Ο μαθητευόμενος Λόγος δεν τροφοδοτεί τον ανώτερο εαυτό του, ούτε τιμωρεί τον κατώτερο, αλλά τους αφήνει να αφομοιωθούν και να μετουσιωθούν μέσα στην ροή της εκδήλωσης του Θείου Εαυτού Λόγου Χριστού. Έτσι καθίσταται Ιερεύς κατά Τάξη Μελχισεδέκ τελώντας εντός του τον Ιερό γάμο των αρενοθήλεων στοιχείων του Βασίλειο Ιεράτευμα.  Την ίδια στιγμή χιλιάδες ψεδοδιδάσκαλοι συνειδητοποιούν ότι δεν κατέδειξαν στοργή, καλοσύνη και τρυφερότητα προς το Θείο βρέφος που είχαν την τιμή να κυοφορήσουν εντός τους, πράγμα που οδήγησε σε αποβολή. Οι ίδιοι με το προσωπείο πότε του Ηρώδη κα πότε του Καϊάφα προσπαθούν να ορίσουν την γέννηση και τον θάνατο δημιουργώντας μια ταλάντωση μάταιης ανακύκλωσης της συνείδησης. Όλοι οι ψευδοδιδάσκαλοι διακρίνονται από το σύνδρομο του Προμηθέα, του πληγωμένου Τιτάνα του τιμωρημένου από εκείνον που βοήθησε να νικήσει τα ίδια του τα αδέλφια. Έτσι εκείνοι που δεν κατανοούν υπό ποία έννοια μπορούμε να καταδείξουμε έλεος, προσφορά και διδαχή, όχι μόνο προς τον εαυτό μας και τον πλησίον αλλά και προς τον Θεό, κατανοούν ότι αυτό είναι εφικτό προς τον δημιουργό της πλάνης και τους ψεύτικους θεούς του. Όμως εκείνοι που γνωρίζουν τον αληθινό τους Πατέρα ως Υιοί και Θυγατέρες Του ξεκινούν κάποτε όπως ο Σύμων ο Κυρηναίος διεκδικώντας τα Θεία δικαιώματα του ανθρώπου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: