Τρίτη, 14 Μαΐου 2013

«ΥΠΕΡ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ»



10-5-2013

O ΑΠΟΣΤΟ-ΛΥΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

Καλύτερα να σε μουντζώσει γίγαντας παρά να ρίξεις μούντζα στο πρόσωπό σου. Το όλον εγχείρημα απαιτεί το εξής: Να χρησιμοποιήσεις την ευφυΐα σου βλακωδώς. Όπως λένε κι οι μαθηματικοί το αληθινό πρόβλημα δεν βρίσκεται στον φυσικό αυνανισμό ή νανισμό αλλά στον πνευματικό. Ο οποιοσδήποτε δογματισμός, φανατισμός και ηθικισμός με μαθηματική ακρίβεια είναι πάντα καταδικασμένος σε αποτυχία.
Αν δεν τολμήσεις να έρθεις ανοιχτά σε ρήξη με το κατεστημένο και να τολμήσεις να εκτεθείς κατεβαίνοντας στο πεζοδρόμιο, αποδεικνύοντας ότι οι επιλογές σου είναι ελεύθερες απ’ το φόβο των Ιουδαίων, τότε ποιους εξαπατάς, τους άλλους ή τον εαυτό σου; Και τι θα κάνεις, αν ένα πρωί ξυπνήσεις με την αποκάλυψη ότι όλα αυτά τα χρόνια ότι έκανες ήταν μια απάτη; Ότι έγινες πληροφοριοδότης στην άρνηση, καταδότης των αδελφών σου, φορέας αρρώστιας και αποτυχίας;
Σε τέτοιες ιστορίες ταιριάζουν διάφορες φράσεις όπως «τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι», «λαγός στη φτέρη έτρεχε» καθώς και «στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα». Αλλά και το πάντα επίκαιρο «δεν ήξερες δε ρώταγες;». Πράγματι, όταν ένας αρεοπαγίτης καταντήσει φτωχοδιάβολος ή Καϊάφας ή παμπόνηρος καρδινάλιος Ρισελιέ, ήδη έχει καταδικάσει τον εαυτό του στην ψυχολογία ενός αιώνιου ισοβίτη. Ποια συνείδηση μπορεί ν’ αντέξει μια τέτοια προοπτική, χωρίς να λυγίσει. Μόνο η αγαθή ελεύθερη συνείδηση του Ανθρώπου Λόγου. Έναν τέτοιον Απόστολο γνώρισα κάποτε.
 
Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ-ΛΑΚΗΣ

Το αποτέλεσμα αυτής της μετάλλαξης συμβαίνει όταν ο εντεταλμένος από το Θεό Απόστολος λακίζει από το έργο που του ανατέθηκε και γενικώς λακίζει από οποιοδήποτε Έργο γιατί είναι τεμπέλης. Εάν εξασκηθεί πέραν των 20 ετών στο να αποφεύγει με «σοβαρότητα» και «ταπεινοφροσύνη» οποιαδήποτε ευθύνη, μπορεί να διαταράξει το καθεστώς της απραξίας, τότε αποκτά ιδιαίτερη δεξιοτεχνία και καταφέρνει το ακατόρθωτο, να είναι ανεύθυνος για τα πάντα. Ε, από κει και πέρα, επάξια ονομάζεται πλέον Λάκης.
Έχει τα κλειδιά της Βασιλείας των Ουρανών κι όχι μόνο δεν μπαίνει μέσα αλλά δεν αφήνει ούτε τους άλλους να μπουν. «Ουαί υμίν γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές». Αυτή είναι και η αιτία της πτώσης των ψευδοδιδασκάλων. Είναι όλοι αυτοί που πρόδωσαν και προδίδουν το Δάσκαλο, θάβοντας το Έργο Του, συρρικνώνοντας και περιορίζοντας τις λειτουργίες εδραίωσης, οργάνωσης και φανέρωσής Του, εκείνοι που συστηματικά κώφευσαν, αδιαφόρησαν, εγκατέλειψαν, συκοφάντησαν, κατέκριναν όλους όσους ενόχλησαν το βόλεμά τους, πότε στην πολυθρόνα και πότε στον καναπέ. Είναι οι ίδιοι γραικύλοι που νοιάζονται για την πατρίδα τους μόνο στα λόγια.

 Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ ΠΟΥ…

Ο αρνητής της φανέρωσης του Λόγου ακόμα κι εκείνος που δεν έμαθε πως είναι έγκλημα να πετροβολάς το δέντρο που βγάζει καρπό, έχει την ίδια μοίρα μ’ εκείνον που αρνιέται τη Διδαχή του Λόγου. Δίχως αυτό το βίωμα, της απόλυτης συμφωνίας του βιώματος της Βασιλείας, συνθλίβεται από τις αντιδράσεις των νόμων όταν αρνείται να ζήσει τον αληθινό του εαυτό. Συρρικνώνεται σε φοβισμένο ανθρωπάκι, που προβληματίζεται πώς θα θάψει κάτι που ακόμα δεν πέθανε. Σου δίνω το Λόγο της Τιμής μου ότι έχω ήδη καταφέρει να μη μπορέσεις ποτέ και με κανένα τρόπο να καταφέρεις να θάψεις εκείνα στα οποία δεν έχεις δικαιώματα. Τα δικαιώματα αυτά τα χάνει κανείς, όταν κλείσει την πόρτα στην φιλία, την αδελφοσύνη και την Αγάπη. Γίνεσαι ο υπηρέτης ενός θεού βλοσυρού, εκδικητικού, ρατσιστή, ψεύτη και αδελφοκτόνου, καθώς το μίσος σε παγιδεύει στη σκοτεινή πλευρά. Ο Θεός λοιπόν τάζει νεφρούς και καρδίες, αλλά όσοι κάνουν πάρεργο χάνουν και το ένα και το άλλο, ανίκανοι να συγχωρήσουν γιατί δεν μπορούν να μετουσιώσουν, ανίκανοι να αισθανθούν γιατί η καρδιά τους έχει πάθει σκλήρυνση.

ΚΑΙ ΠΩΣ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΟΣ-ΛΑΚΚΟΣ

Στην περίπτωση που ο Λάκης υποτροπιάσει, δηλαδή, όταν αρχίσει να μεταφέρει τις ευθύνες του για κάθε παλιοκατάσταση της μίζερης ζωής του και ειδικότερα όταν αρχίζει να σκάβει το λάκκο των άλλων, χωρίς να βλέπει ότι πέφτει ο ίδιος μέσα, τότε έχει γίνει λάκκος. Η υποτροπή οφείλεται συνήθως σε απωθημένα συμπλέγματα κατωτερότητας, που καταλήγουν σε υστερίες συμπλεγμάτων ανωτερότητας μ’ ένα μόνιμο φόβο αποτυχίας. Όπως ακριβώς η αποτυχία είναι η μάνα του μίσους και η μιζέρια της ψυχής η μάνα του φθόνου, έτσι και τα εγγόνια, η κακία και η εκδικητικότητα, θα σύρουνε το φουκαρά στο λάκκο που άνοιξε μόνος του.
Είναι ο ίδιος άνθρωπος που πούλαγε σοβαρότητα πριν γίνει καραγκιόζης. Το εγώ του μαθητή, που δε συγχώρεσε ποτέ τον Δάσκαλο, που του ’βαζε κανόνα για να γίνει πιο υπεύθυνος. Είναι ο άνθρωπος που δεν έχει συγχωρήσει τον εαυτό του κι έχει φτάσει σε σημείο να θεωρεί ανήθικο να συγχωρεί τον αδελφό του.
Αν χάσεις και τους δυο γονείς σου σε ατύχημα π.χ. τότε θα μιλήσουν κάποιοι για τη σκληρή μοίρα της ορφάνιας. Αν προδώσεις όμως τον πατέρα και τη μητέρα σου, μένεις μόνος σου και στους 5 κόσμους γι’ αυτό λέγεσαι πεντάρφανος. Γίνεσαι όμως και ανέστιος, διότι σε καμία εστία δεν θα ’σαι καλόδεχτος αν έχεις προδώσει αυτή που σε γαλούχησε.

ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ Α. ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ευδαιμονία είναι η αμοιβή του πνεύματος που δάμασε κι εξημέρωσε τα ατίθασα άλογα της ψυχής του. Η ευδαιμονία δεν πηγάζει από τα άλογα αλλά από τον Ηνίοχο που αποκτά επίγνωση της πνευματικής του ταυτότητας, είναι ο μικροπρόσωπος που ταυτίζεται με τον μακροπρόσωπο, όταν γίνει κύριος των άστρων του. Πληρότητα, η διαρκής μελωδία της Βασιλείας των Ουρανών. Είναι η αμοιβή του τίμιου εργάτη που με αίμα κι ιδρώτα αλλά και με χαρά οικοδόμησε τον αχειροποίητο ναό της ψυχής του. Είναι το αίσθημα του Υιού που μένει μεσ’ τον Πατέρα, όταν ο Πατήρ εδραιώνει την κατοικία Του μέσα στον Υιό. Και γι’ αυτό γράφτηκε, όποιος εώρακε τον Υιό, εώρακε τον Πατέρα.
Να λοιπόν γιατί δεν συγχωρείται η βλασφημία του Αγίου Πνεύματος. Διότι είναι ο τελευταίος σύνδεσμος αποκατάστασης όταν κάποιος έχει ήδη απομακρυνθεί και από τον Πατέρα και από τον Υιό. Το βίωμα της Βασιλείας των Ουρανών αποτελεί ταυτόχρονα αέναη διδαχή.
Ενότητα είναι το αίσθημα του αληθούς Εαυτού, για κείνους που εργάσθηκαν και θυσίασαν τον εαυτό τους υπέρ της ενότητας. Όλα είναι στη θέση τους, όλα είναι εν τάξει. Η απόλυτη ομορφιά της Βασιλείας των Ουρανών.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Βεβαια επειδη ο κλειδαριθμος του λογοπαιγχνιου Αποστο-λακη / λυκου ειναι προφανης προσεξε μην κλειδωθεις μεσα στα ευφυολογηματα που η απολυτοτητα του βαθρου σου επιτασει.

Έργο Λογου Αγάπης είπε...

ΕΧΟΥΝ ΓΝΩΣΗ ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ

Και οι νόμοι κινούνται άμεσα για όποιον προσβάλλει τους ταπεινούς εργάτες του Λόγου. Διότι εκείνοι που κρίνουν αγνοώντας την αλήθεια, η άδικη κρίση τους θα επιστρέψει στους ίδιους και καθώς ο ίδιος ο Λόγος σφράγισε, με το μέτρο που έκριναν θα κριθούν. Αν αισθάνονται λοιπόν ορισμένοι ότι αδικούνται, ας ψάξουν βαθύτερα μέσα τους μήπως οι ίδιοι αδικούν τους άλλους.

Κάθε αληθινός πρωτοπόρος συνεχιστής του Έργου της Δευτέρας Παρουσίας βιώνει τέτοιες ταχύτητες πνευματικών βιωμάτων, τόσο υψίσυχνων, που είναι αδύνατον να επιτρέψει στον εαυτό του χώρο και χρόνο για θώκους και θρόνους όπως φαντάζονται οι βραδυπορούντες, που εδώ και χρόνια κλαίνε για το Έργο μέχρι να συνειδητοποιήσουν ότι κλαίνε επειδή δεν κόπιασαν ποτέ γι’ αυτό το Έργο.

Φοβισμένα ανθρωπάκια που επαναλαμβάνουν την ιστορία καθώς επέμειναν να την αγνοούν. Επειδή όμως ορισμένοι γνωρίζουν πολύ καλά πώς αρχίζουν και πώς τελειώνουν αυτές οι ιστορίες, είναι ο ίδιος το Πρωτοπόρος Γέροντας που τους απαντά μη φοβάστε αδελφοί μου και μην κόπτεσθε. Ο πλανημένος άνθρωπος ζει στο βάλτο του φόβου και της παθητικότητας, της αποτυχίας να τιμάει με το παράδειγμά του τη Θεία Καταγωγή και το Θείο Προορισμό του και να τολμά να εκθέτει το ζωντανό πρότυπο.

Έχουν γνώση οι φύλακες.